بعضیها چند ثانیهای صبر میکنند، بعضیها بلافاصله جواب میدهند. دانشجوها وعدههای روحانی و شعارهایش را تا آنجایی که به دانشگاه مربوط میشود خوب به خاطر دارند. به گزارش جی پلاس، امروز ١۶ آذر و روز دانشجو است. از اواخر هفته پیش موجی از خبرهای مربوط به حضور چهرههای مختلف سیاسی در دانشگاههای کشور منتشر شد، از رییسجمهور گرفته تا محمدرضا خاتمی، از سعید جلیلی گرفته تا مهرداد بذرپاش. در این میان دانشجویان نه تنها در تهران که در سایر دانشگاههای کشور از وعدههای روحانی در آغاز به کار دولتش میگویند و آن وعدهها را با آنچه هر روز در فضای دانشگاه تجربه میکنند به مقایسه میگذارند. دانشجویانی که معتقدند فضای امروز هنوز فاصله زیادی دارد با آنچه در سخنرانیهای پر شور رییسجمهور وعده داده شده بود. دانشگاه شهید بهشتی شاید کمتر از سایر دانشگاههای اصلی پایتخت درگیر هیاهوی معمول دانشگاهها باشد. بیتا، دانشجوی کارشناسی حقوق این دانشگاه میگوید به همین دلیل است که یک سری از مشکلاتی که سایر دانشجویان به آن اعتراض داشتند در این دانشگاه چندان حس نشده است: «از صحبتها و وعدههای رییسجمهور نکته خاصی به یاد ندارم اما یادم هست که میگفت فضای دانشگاه آزادتر میشود. من در دولت قبل دانشجو نبودم اما میدانم دانشگاه شهید بهشتی چون مثل امیرکبیر و دانشگاه تهران و... آنقدر فضای سیاسی نداشته، از برخی تبعات منفی دولت قبل مثل اخراج اساتید دور بوده و برای همین کلا فضای باثباتتری داشته است. » بیتا معتقد است که برای دانشجویان شهید بهشتی بیش از اینکه آمد و رفت دولتها تاثیرگذار باشد، حس و حال خود دانشجویان تعیینکننده است: «میدانم در دوره قبل مثلا انجمن اسلامی دانشگاه خیلی فعال نبوده و حالا فعال شده است اما به نظرم این بیشتر به دلیل ورود دانشجویان فعالتر به این انجمن است. البته این را هم میتوانم بگویم که شاید در دورههای قبل دانشجویان به دلیل فشارهایی که فکر میکردند وجود دارد انگیزهای برای فعالیت ندارند و حالا با تغییر فضا حال و حوصله بیشتری برای فعالیت دارند چون آن پیشزمینههایی که قبلیها با آن سر و کله میزدند را ندارند.» بیتا میگوید اگر روز ١۶ آذر پشت تریبون فرصت داشت تا با رییسجمهور صحبت کند از او میخواست که در مورد احترام بیشتر به دانشجویان کاری انجام دهد. درست نقطه مقابل دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه علامه ایستاده است، دانشگاهی که نخستین تغییر مدیریتی وزارت علوم دولت یازدهم در آن روی داد و با رفتن صدرالدین شریعتی موجی از شادی در میان دانشجویان ایجاد کرد. حالا با گذشت بیش از دو سال از تغییر مدیریتی، امین، دانشجوی علوم سیاسی این دانشگاه میگوید که دانشجویان و به خصوص فعالان دانشجویی بیش از هر زمان دیگری خسته و ناامید شدهاند: «یادم میآید آقای روحانی گفت فضای دانشگاه باز میشود، اساتید اخراجی و دانشجویان ستارهدار به دانشگاه بازمیگردند و البته خیلی هم روی استقلال دانشگاهها تاکید داشت. ما در عمل اینها را ندیدیم. » امین تحولات رخ داده در دانشگاهها را بیشتر وابسته به ریاست دانشگاهها ارزیابی میکند تا وزارت علوم. به گفته او برخلاف دانشگاه تهران، امیرکبیر و تاکید میکند «حتی برخلاف شهید بهشتی و خواجه نصیر» هیچ تغییری در دانشگاه علامه حاصل نشده است به جز یک تغییر: «تنها تفاوت این است که اگر ما یک سری از فعالیتها را در دولت احمدینژاد انجام میدادیم از دانشگاه اخراج میشدیم، حالا فقط اخراج نمیشویم اما در عمل هیچ کاری هم نمیتوانیم از پیش ببریم. رییس دانشگاه علامه مدام روی «آرامش» تاکید میکند و حالا علامه دارد از شدت آرامش تبدیل به گورستان میشود. » به گفته این دانشجوی علامه اصلاح ساختار آموزشی هم از آنجایی که همچنان اکثر اساتید سرشناس اخراج شده از دانشگاه بازنگشتهاند نمیتواند روند رو به رشدی داشته باشد. او در مورد استقلال دانشگاه هم معتقد است: «معنای استقلال دانشگاه نباید این باشد که رییس دانشگاه هر کاری خواست بکند. وزارت علوم باید توان این را داشته باشد که بر اجرای چارچوبهای قانونی دانشگاه نظارت داشته باشد. » خواسته امین از روحانی این است: «ما هر کاری که میخواهیم انجام دهیم میگویند فشار روی ما زیاد است، اگر واقعا اینقدر فشار نهادهای بیرونی روی دانشگاه است این فشار را کم کنید، اگر نه یک نهاد نظارتی بگذارید تا اینقدر دانشگاه وجهالمصالحه قرار نگیرد. دانشگاه علامه چرا باید این همه با دانشگاه امیرکبیر متفاوت باشد؟» دور از پایتخت «یادم میآید رییسجمهور گفت فضای امنیتی از دانشگاهها برداشته میشود. من سال ٩١ دانشجو شدم، آن موقع جو امنیتی خیلی شدید بود. اما حالا فضا بهتر شده اما آن وعده کاملا محقق نشده است. » مهدی، دانشجوی فیزیک دانشگاه چمران اهواز معتقد است که هنوز نه تنها دانشگاه و وزارت علوم بلکه کل دولت یازدهم بیش از آنکه باید در برابر فشارهای بیرون دانشگاه انعطاف نشان میدهد. مطالبه مهدی از رییسجمهور این است که «به نظرم اولویت دولت آقای روحانی سیاست خارجی است و نه اجتماعی و فرهنگی. من از رییسجمهور میخواهم که به آزادی و باز شدن بیشتر فضای دانشگاهها توجه کند.» پیش از شروع سال تحصیلی خبر تاسیس رشته زبان و ادبیات کردی در دانشگاه کردستان بازتاب زیادی داشت، موفقیتی که از نظر خیلیها یکی از دستاوردهای حضور روحانی در شورای عالی انقلاب فرهنگی بود. از نظر پویا، دانشجوی رشته برنامهریزی شهری این دانشگاه متفاوت است: «١٢ سال بود که بهشدت تاسیس رشته زبان و ادبیات کردی دنبال میشد و شرح درسش در دولت قبل تصویب شد. این را من به پای آقای روحانی نمیگذارم چون به نظرم اگر ایشان هم نبودند روند تاسیس رشته طی شده بود. در واقع در دانشگاه ما در هیچ حوزهای اتفاق خاصی که ناشی از دولت یازدهم باشد رخ نداده است. یادم میآید رییسجمهور گفت فضای دانشگاه جای دوربین و دورباش نیست، ما همچنان منتظر تحقق این شعار هستیم. » پویا معتقد است که استان کردستان و به تبع آن دانشگاه کردستان به دلیل حساسیتی که روی استانهای مرزی وجود دارد بیشتر از سایر نقاط کشور فشارها را احساس میکنند و این فضا باعث شده تا دانشجویان هم دلسرد شوند آنقدر که حتی پیش از ماه محرم به هنگام برگزاری همایش موسیقی اقوام در دانشگاه دیگر حتی شوقی برای رفتن به این برنامه را هم نداشتند. دانشجوی دانشگاه کردستان از رییسجمهور میخواهد که تحقق منشور حقوق شهروندی واقعی در دانشگاه را پیگیری کند: «٩٠ درصد مطالبی که در منشور فعلی بیان شده است علمی و آموزشی است که برای کارهای معمول دانشجویان باید چه کنند، در صورتی که حقوق شهروندی دانشجویان باید به آنها حقوق قانونی آنها را یادآوری کند، بگوید که آزادی بیان دارند، بگوید که چه فعالیتهایی در دانشگاه میتوانند داشته باشد. » «یادم میآید که رییسجمهور در مورد بازگشت دانشجویان ستارهدار به دانشگاه حرف زد. در دانشگاه ما چنین مسالهای نبود اما از دوستانم در سایر دانشگاههای شنیدهام که مشکل ستارهدارها هنوز باقی است. » مرتضی، دانشجوی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بیرجند به غیر از وعدههای رییسجمهور به نکاتی اشاره میکند که در وعدهها گنجانده نشد اما باید در مورد آن فکری شود، یکی از مهمترینشان تفاوتهای موجود میان دانشگاههای تهران با دانشگاههای شهرستان است: «به خوبی این تفاوتی که میان امکانات دانشگاهی وجود دارد را حس میکنیم. فضای آموزشی این دانشگاه خیلی کم است، سه هزار دانشجو فقط یک آمفی تئاتر با ظرفیت ٢٠٠ نفر دارند. رشتههای مختلف به دانشگاه اضافه شده بدون اینکه فکری برای فضای فیزیکی شود. مگر ساختن چند تا کلاس چقدر هزینه دارد که در تهران میشود و برای ما نمیشود؟» مرتضی که از سال ٩١ وارد دانشگاه شده است میگوید که مهمترین مطالبهاش تغییر در هرم مدیریتی فرهنگی- دانشجویی دانشگاه خودشان است: «توی بیمارستانها با دختران دانشجو به خاطر نوع پوشش برخوردهای خیلی بدی میشود، شورای صنفی اجازه تشکیل ندارد و برای همین نمیشود مشکلات خوابگاهها را درست پیگیری کرد.» دانشجوی دانشگاه بیرجند از رییسجمهور میخواهد که برای تغییر فضای دانشگاه بکوشد، تغییر که دانشجویان به آن دل بسته بودند: «زمان احمدینژاد میدانستیم که نمیشود کاری کرد ولی این دوره امید داشتیم، امیدی که دارد نا امید میشود.» منبع: روزنامه اعتماد
دانشجویان از وعدههای رئیسجمهور می گویند؛
یادم میآید که گفت فضای دانشگاه باز میشود
کد خبر:
۳۵۳۶۱۰