به گزارش جی پلاس، هیچ چیز یادش نمیآمد و تنها چیزی که به خاطر داشت تصادفاش بود. وقتی به هوش آمد مادرش بالای سرش ایستاده بود و گریه میکرد و یک جمله را مدام تکرار میکرد: «دختر بیچاره من، حقت این نبود» شیرین ۱۹ سال داشت و اهل تهران بود و در یکی از شهرهای کوچک شرق ایران درس میخواند. دوران مدرسه بچه درسخوانی بود و سال اولی که کنکور داد قبول شد. شیرین طوری انتخاب رشته کرده بود که از خانوادهاش دور شود و بتواند چند سالی را به تنهایی روی پای خودش زندگی کند به همین دلیل به جز تهران همه شهرها را انتخاب کرده بود. شیرین در انتخاب سوماش که مهندسی عمران بود قبول شد. خانوادهاش بسیار خوشحال بودند ولی نگرانیهایی بابت رفت و آمد شیرین داشتند، اما با این وجود مخالفتی با رفتن شیرین به دانشگاه دور از محل زندگیشان نکردند. آنها هم دوست داشتند دخترشان مستقل شود. همه لوازمی که برای زندگی دانشجویی لازم بود را برایش مهیا کردند و بعد پدر و مادر و دختر برای ثبتنام راهی دانشگاه شدند. همه چیز ایدهآل بود. شهر، مردمانش و دانشگاه و خوابگاه، دقیقا همان تصویری بود که شیرین در ذهنش ساخته بود. اتاقی که شیرین در آن ساکن شده بود چهارتخته بود و هم اتاقیهایش ترم اولی بودند. به همین دلیل توانسته بودند خیلی راحت با هم کنار بیایند و زود دوست شوند. همه چیز خوب پیش میرفت ولی تنها چیزی که آنها را بسیار اذیت میکرد مزاحمتهایی بود که همیشه جلوی در خوابگاه و دانشگاه پیش میآمد. شیرین بارها به مدیریت خوابگاه و دانشگاه این مسئله را اطلاع داده بود. به دلیل اینکه بعضی از کلاسهایش تا ساعت هفت شب طول میکشید و در راه برگشت به مشکل برمیخوردند. با وجود اعتراض شیرین مسئولان دانشگاه و خوابگاه هربار با بهانهای برخورد با مزاحمها را به تعویق میانداختند. اواخر ترم یک بود و عصرها هوا خیلی زود تاریک میشد. آن روز برف میبارید و شیرین و هماتاقیهایش تصمیم گرفتند پیاده به خوابگاه برگردند تا در راه برفبازی کنند. نزدیک خوابگاه که شدند یک پیکان جلوی آنها ایستاد و بعد دو مرد قوی هیکل به زور چهار دختر را سوار ماشین کردند و بردند. آن دو مرد جلوی دهان دخترها را بستند که نتوانند فریاد بزنند. حوالی ۹ شب بود و ماشین بهسمت خارج از شهر میرفت و دخترها آنقدر با دهان بسته فریاد زده بودند و گریه میکردند که دیگر جانی نداشتند. ماشین در یک خروجی وارد روستایی شد و بعد مقابل خانهای کاهگلی بود توقف کردند. مردها، دختران را از ماشین پیاده کردند و داخل خانه بردند. در آن شب زمستانی، در خانهای کاهگلی روستایی دورافتاده در یکی از شهرستانهای کشور ۶ مرد به چهار دختر تجاوز کردند. شیرین با همان حال توانست از خانه فرار کند و خودش را به جاده برساند ولی از شدت استرس و ترسی که به او وارد شده بود ناگهان وسط جاده رفت و ماشین سواری به او زد. او روز بعد در حالی چشمانش را باز کرد که تمام بدنش باندپیچی شده بود و هیچ چیز یادش نمیآمد. یک هفته از اتفاق گذشته بود و پلیس و خانواده شیرین هنوز سر در نیاورده بودند که آن شب شیرین در جاده اطراف شهر چه میکرد. شیرین در طول یک هفته چیزی به یادش نمیآمد و هماتاقیهایش هم از ترس تهدیدها و آبروریزی، ماجرا را برای هیچکس تعریف نکرده بودند. در همین حال خبری از خوابگاه رسید که یکی از هماتاقیهای شیرین خودکشی کرده و جانش را از دست داده است. یکی از دخترها نتوانست بیرحمی و ظلمی که در حقش شده بود را طاقت بیاورد و دست به خودکشی زد. مرگ او شاید باعث شد این تجاوز بیرحمانه مخفی نماند و سرنوشتی شبیه به اتفاقات دیگر پیدا نکند. با رسیدن این خبر به شیرین اتفاقات آن شب شوم مانند فیلم در ذهنش تکرار شد و بعد همه چیز یادش آمد. با تعریف کردن ماجرا برای پلیس آنها دوربینهای نصب شده بیرون خوابگاه را بررسی کردند. با مراجعه به این فیلمها، مردانی که به شیرین و سه دختر دیگر تجاوز کرده بودند شناسایی و دستگیر شدند. منبع: روزنامه بهار
اینجا دختری فریاد میزند
صبح یک روز زمستانی، شیرین چشمانش را باز کرد، اما بدنش را از شدت درد نمیتوانست تکان دهد. درد ناشی از اتفاقاتی که دیروزش رخ داده بود.
کد خبر:
۳۵۱۰۰۶