جی پلاس: حسین[۱] بسیار جوان بود که جرقه های انقلاب ۵۷ زده شد و او که روح عدالت جویی فرمانروای جسمش شده بود به سیل انقلابیون پیوست و دیری نگذشت که زندان ساواک و شکنجه های طاقت فرسایش، مسیر زندگی او را تغییر داد و یک سال و نیم را آنجا گذراند. در همه دوران درس و مدرسه، حسین از بهترین های کلاس بود و نمره های عالی نتیجه درسخوانی اش بود و همین هم شد تا در رشته الکترونیک دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شود و برای خودش مهندسی شده و سری توی سرها درآورد. اما هنوز زمانی نگذشته بود که شیپور جنگ نواخته شد و حسین مانند بسیاری از جوانان دیارش، راهی جبهه شد و سال ۶۲ و عملیات والفجر ۲ بود که به خیل دوستان شهیدش پیوست. حسین که فرزندی کوچک داشت برایش اینگونه نوشت: پسرم ، پدرت مى دانست که تو به گردنش حق دارى ، مى دانست که وظیفه دارد تو را مرد کند، مى دانست که احتیاج به محبتش دارى. پدرت مى دانست که تو بار سنگینى بر دوش مادرت هستى اما خدایى که من و تو را آفرید و پدرت به او ایمان آورد، بزرگتر از آن است که تو را حتى یکدم به حال خود واگذارد و من او را به کرمش سوگند مى دهم که تو را به حال خود وا مگذارد. او به تو نزدیکتر از رگ گردن توست. در تلاش تقرب به درگاهش باش، یتیم نخواهى بود. از او که بگذریم ، مادرت با محبت تر از آن است که کسرى محبت را جبران نکند و پدرم نیز تو را مردى خواهد آموخت.[۲]
نامه سرافراز به پسرش
همیشه از بهترین های کلاس بود و نمره های عالی و قبولی در دانشگاه شریف، مزد درسخوانی اش.
کد خبر:
۳۴۳۹۸۵