جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

حمیدی: جوان با انجام کار است که احساس رضایت و رشد می کند

پایان دبیرستان، آغاز آرزوی بزرگ راه یافتن به دانشگاه است. خیلی از دختران امروز ایران زمین، مسیر رسیدن به فردایی مطلوب تر، شغل بهتر و عزت و موقعیت اجتماعی را در ورود به دانشگاه می دانند. اما در این راه بی شک مشکلات فراوانی پیش رویشان است. مشکلاتی که با شروع تحصیل در دانشگاه آغاز می شود اما با پایان یافتن این دوره به پایان نمی رسد.

کد خبر: ۳۳۹۹۶۸
حمیدی: جوان با انجام کار است که احساس رضایت و رشد می کند

کمبود امکانات دانشگاهی در دوران تحصیل، متناسب نبودن رشته های دانشگاهی با بازار کار مهمترین مشکلاتی است که دختران جوان امروز ما با آن رو به رو هستند. در همین زمینه گفت و گوی جی پلاس با دکتر فریده حمیدی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید رجایی را در ادامه می خوانیم. مهمترین مشکلاتی که دختران دانشجو در ایران با آن رو به رو هستند چیست؟ می خواهم از جنبه دیگر و عمومی تر به این سوال نگاه کنم. یک بخشی از مشکلاتی که دانشجویان در دانشگاه با آن مواجه هستند- جدای جنسیت- این است که رشته ها، ارتباطی با بازار کار ندارند. چه برای دختران چه برای پسران. چه برای دانشگاه هایی که در شهر های بزرگ هستند چه دانشگاه های شهر های کوچک. بنابراین مهمترین مشکلات دانشجویان ما به طور کلی گسستگی رشته ها و عدم نیاز بازار کار به این رشته ها است. باید بگویم که به نوعی کار کارشناسی شده ای در این رشته ها با توجه به بازار کار آنها صورت نگرفته است. اگر بخواهیم که به طور مشخص به مشکلات دختران دانشجو در کشور بپردازیم باید بگویم که، بزرگترین مشکل دانشجویان دختر مسئله ورود به بازار کار است. در جامعه امروز فرصت دانشجویان دختر برای ورود به بازار کار، کمتر از دانشجویان پسر است. در صورتی که تعداد دختران دانشجوی ما بیشتر از دانشجویان مذکر است. این موضوع مشکل بزرگ دختران است. از چه نظر مشکل ساز است؟ از جنبه بی کار شدن و احساس عدم کفایت و رضایتی که در فرد به وجود می آورد. به هر حال جوان با انجام کار است که احساس رضایت و رشد می کند و این مسئله یاس و نا امیدی را در دختران ما به وجود می آورد. یعنی از یک طرف می بینیم که یک طیف گسترده ای از دختران وارد دانشگاه شده اند ولی نمی توانند وارد بازار کار بشوند. نکته دیگر این است که دختران یک نقش مضاعفی هم در خانواده دارند. چه نقشی مد نظر شما است؟ منظور نقش همسر بودن و مادر بودن است؟ بله! این را باید بدانیم که خانواده اولویت اول دختران است. طبیعی است که تصحیلات بیشتری هم برای دخترانی که وارد بازار کار می شوند و حتی برای دختران دانشجوی ما باید در نظر گرفته شود. برای مثال در دوران بارداری و یا دورانی که بچه شیر می دهند باید شرایطی برای آنان ایجاد شود تا بتوانند واحد های کمتری بگیرند و یا تصحیلات بیشتری را از طرف مهد کودک ها و نهاد های دیگر برای آنان در نظر گرفته شود. این امر چگونه محقق می شود؟ باید در عمل نشان بدهیم که خانواده اولویت اصلی جامعه است. این موضوع برای پسران ما هم باید در نظر گرفته شود. برای مثال عرض می کنم دانشگاه های ما هنوز خوابگاه های متاهلی ندارند. همین دانشگاهی که من در آن مشغول تدریس هستم دانشگاهی است که در شهر تهران قرار دارد و خیلی از بچه ها می گفتند که دارای فرزند هستند و مجبور هستند یک ترم را دور از همسر و فرزند خود باشند. همیشه از نوع برخورد مسئولین هم گلایه داشتند. به آنها می گویند که هیچ کاری نمی توانند برایشان انجام دهند و هیچ راه دیگری برای آنها وجود ندارد. یا باید از درس انصراف بدهند و یا اینکه شرایط را تحمل کنند. خب ما که دم از اسلام می زنیم و این اعتقاد را داریم که خانواده اولویت اول است پس باید قوانین خانواده و حفظ آن را در اولویت قرار دهیم. باید بپذیریم که در عمل موفق نبوده ایم. اگر فرض بگیریم که خوابگاه متاهلی هم وجود داشته باشد باز هم اولویت با آقایان است. اگر خانمی باشد که بتواند در سال های تحصیل همسرش را در کنار خودش داشته باشد باز هم در اولویت نیست. تفاوت دانشگاه ها در شهرهای بزرگ و کوچک چقدر است؟ اینکه دانشگاه های مطرح ما در شهر های بزرگ است می تواند مفید باشد؟ به هر حال شهرهای بزرگ به خاطر بافت کلانی که دارند دارای محاسنی هستند. یکی از محاسن آن می تواند این باشد که شرایط پیدا کردن شغل و رشد افراد در این شهر ها بیشتر است. دیگر اینکه امکانات دانشگاهی آنها هم بیشتر است. ولی باید بگویم که این نوع نگاه از ابتدا اشتباه بوده است. بیشتر امکانات را در یک جا متمرکز کرده ایم و این درست نیست. به هر حال اکنون این اتفاق افتاده است و این شهرهای بزرگ هستند که بهترین دانشگاه ها را دارند. چه راه کاری می توان برای بر طرف کردن این ضعف به کار گرفت؟ باید شرایطی را فراهم کنیم تا دانشگاه های برتر با دیگر دانشگاه ها بتوانند در تعامل باشند. شرایطی باید فراهم شود تا اساتید دانشگاه ها با هم در ارتباط باشند. شرایط پذیرش دانشجویان مهمان را باید ساده تر کنیم. این روش ها باعث می شود سطح علمی دانشجویان بالاتر رود و از طرف دیگر اساتید دانشگاه های کوچک از لحاظ فنی پیشترفت کنند. متاسفانه این مراودات را در بین دانشگاه ها نداریم. سیستم هایی که در کشور اجرا می کنیم سیستم های پویایی نیستند. این سهل انگاری باعث می شود دانشجویان جذب فرهنگ های دیگر شوند.

انتهای پیام

دیدگاه شما