آیت الله نکونام، استاد سطوح خارج حوزه علمی قم معتقد است برای ترویج و گسترش فرهنگ عاشورا باید دانشگاه حسینی تاسیس شود. وی صفا، مهربانی، مهرورزی، صلح خواهی و جوانمردی را از زمینه های لازم برای حضور در دانشگاه امام حسین علیه السلام می داند و می گوید: آقا امام حسین یک حقیقت محتوایی است.در حالی که ما یک دسته مسلمان نخاله ی، شارلاتان داریم که کار را به بی راهه می کشانند. اینها را در آن دانشگاه راهشان نمی دهند. اگرچه روزی هزار بار "لا اله الا الله" بگویند. اما یک انسان آزاده ی وارسته ی با کمال، مهرورز وخشونت گریز، با یک "لا اله الا الله" شرط حضور در دانشگاه آقا امام حسین را کسب می کند. به گزارش جی پلاس، استاد فلسفه و عرفان حوزه علمیه قم در قسمتی از این گفتگو ظاهرگرایی و روضه خوانی را برای اشائه فرهنگ عاشورا اگر چه شایسته می داند ولی کافی نمی داند و می گوید: حسینی بودن باید در قیافه شخص معلوم باشد؛ در عملش و کردارش معلوم باشد. خشونت اگر در کسی بود حسینی نیست. اگر اهل محبت و مهربانی نبود حسینی نیست. اگر زمینه های معرفت، آگاهی و شهادت نداشت حسینی نیست. اگر در اعتقاداتشان قد اقمت الصلاه کم داشت،. حسینی نیست. * چندی پیش گفتید که ما در تاسیس دانشگاه حسینی موفقیتی نداشته ایم. مرادتان از دانشگاه حسینی چیست؟ دانشگاه حسینی، نه اینکه در آن دانشگاه مقتل بخوانند، روضه بخوانند و عزاداری کنند اگرچه اینها هم خود زمینه ها و سایه های ولایت است و از اهل ولایت هرچه نسبت به آقا امام حسین باشد شایسته است. منتهی بحث ما نسبت به دانشگاه حسینی یعنی دانشگاهی که در آن موقعیت آقا امام حسین و موقعیت کسانی که پیروان آن آقا هستند در جهت معرفت و شایستگی دنبال شود. ما از آقا امام حسین یک مطلبی را دنبال می کنیم که آقا در کربلا به شهادت رسیدند. ظالمان، آن حضرت را مظلومانه شهید کردند و ما هم بعد از آن ماجرا در طول تاریخ روضه، گریه، مقتل، حالا آن مقتل هم درست است یا نادرست؟ این کاری بوده که ما کردیم در حالی که آقا امام حسین همان طور که می گوییم حسین پیغمبر عشق است. یعنی شالوده تمام کمالات عالم هستی است. خون خدا است. روح الهی است و تنها مخلوقی است که در عالم ناسوت به پیروزی کامل رسیده است. و آن کسانی که در محضر آن حضرت و در رکاب آن آقا حرکت می کردند تمام افراد شایسته بودند. یعنی آقا امیر مؤمنان یا رسول الله یا ائمه معصومین این مقدار افراد شایسته در حریم اولیه شان وجود نداشته است. لذا همین خالصی آن حضرت، که ناخالصی ها را خارج کردواز خود دور داشت و در شب عاشورا فرمود: هر کس می خواهد برود آزاد است. این برای این بوده است که اینهایی که می مانند همه خالص شده های آن حضرت بودند در رکاب آن حضرت بودند. شایستگی برای شهادت داشتند و دلبستگی به ناسوت نداشتند و خوف از شهادت هم نداشتند. این عامل پیروزی آقا امام حسین بوده است. که می گوییم پیغمبر عشق است. چون ائمه دیگر، پیغمبران دیگر، یک چنین موقعیتی را نداشتند که هر چه اطرافشان بوده است خالص باشد. مخصوصا در کربلا و از شب عاشورا و روز عاشورا، آنهایی که بودند چه از محارم و بستگان آن حضرت، چه از یاران و اصحاب آن حضرت تمام خالص شده ها بودند. یعنی دست از دنیا شسته، پشت به باطل کرده، روبه حق آماده هر نوع ایثارگری بودند. این چه عاملی داشته است؟ و چه عواملی باعث شده بود که حضرت این قدر موفق باشد؟ ما در تاریخ بعد از کربلا چندان به این امر نپرداختیم. عزادار بودیم گریه کردیم، غصه خوردیم و گاهی هم ناروایی روا داشتیم اما این که چه عاملی باعث بوده که آن حضرت چنین موفقیتی که تمام کسانی که با حضرت ماندند ناب ناب بودند. دو امر را باید در نظر داشت. یک امر آن حقیقت آقا امام حسین که، موجودی جامع کامل، وارسته، با استانداردهای معرفتی، الهی، ربوبی و دینی که در دعاها، در زیارت نامه ها، در دعای اربعین، در زیارت جامعه رده های موقعیت آن حضرت پیداست. وقتی که آن حضرت می فرماید: عمیت عین لا تراک. کور است آن که حق را نمی بیند. یا این که کأنّی أراک، می بینم خدارا. این عرفان کامل وصولی، عرفان به ذات است. این غیر عرفان قلندری ست. این یک عرفان ناب است. یک امر این است.ما در محصورات که وارد می شویم همین که می گوییم خامس آل عبا. ایشان جزء خمسه طیبه است و از امام سجاد تا آقا امام زمان تسعه ثانیه اند. یعنی آنها ظهورات این خمسه طیبه هستند. که اصحاب کساء هستند. پس موقعیت ممتاز آقا امام حسین در سجایای کمالی و انسانی منحصر بوده است. یعنی در معرفت، کامل بوده است. در شجاعت، کامل بوده است. در فعلیت هم کامل بوده است. حالا آقا رسول الله و امیر المومنین علیهما السلام هم در معرفت کامل بوده اند. آنها هم در سجایا کمال کامل داشتند اما در فعلیت نسبت به همراهان به کمال نرسیده است. * چرا؟ برای این که افرادی که اطراف آنها بودند ضعیف بودند، مختلط بودند. خوب بودند، بد بودند. * پس چرا امام حسین علیه السلام به این فعلیت رسیدند؟ چون تمامی کسانی که اطرافش بودند، همه دارای سجایا بودند؛ خالص شده ها بودند. مانع و رادع نبودند؛ تمامی ظرف زمینه را پیوسته دنبال می کردند. این از مختصات آقا امام حسین است که میدان مناسب داشته است. هم اشقیا، اشقیا بودند. هم اولیاء خدا و یاران ایشان همه صاحب ولا بودند. صاحب قرب و صاحب صفا بودند. خوب پس یکی آقا امام حسین است. دوم تابعین آن حضرت، آنهایی که آنجا بودند، عرض کردم همه فعلیت کمالی داشتند. حالا ما اگر این موتور محرک حقیقت را، آقا امام حسین ببینیم زمینه های فعلی اش را، یاران آن حضرت می ببینیم، در ظرف تاریخی ما یک چنین صحنه ای نتوانسته ایم ایجاد کنیم. یعنی یک طوری باشد که آقا امام حسین در جان ما آن طور ظهور کند، یا در یاران تابعین این طور نبودند. گریه بوده، روضه بوده، زمینه تبلیغ بوده اما این که ما آن مقام معرفتی، شایستگی، بایستگی، وارستگی، و ادراک را داشته باشیم نبوده است. لذا، آن موقعیت دیگر ظهور پیدا نکرده است. *پس عبارت کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا چیست؟ این یک تنزیل و زمینه بوده است نه آنکه عاشورا تکرار شده باشد. مثل این که یک دسته هنرمند، یک فیلمی بازی می کنند و نمایشی را اجرا می کنند، بعد شما فیلم این را می گذارید برای دیگران ببینند. خوب، این فیلمی که برای دیگران می گذارید این فیلم غیر از آن صحنه های زنده ای است که در یک فیلم تحقق پیدا می کند. یا غیر از آن پشت صحنه ها، یا پشت پرده هایی است که از یک فیلم شما نشان می دهید. یک وقت فیلم دیدید، یک وقت پشت صحنه دیدید و یک وقت خود آن تئاتر را دیدید. لذا ما پشت صحنه را ندیدیم یعنی واقعیت فعلی، حیاتی اش را ندیدیم. ما فقط فیلمش را دیده ایم. ما فیلم را که دیده ایم آن رشد و کمال و زمینه را پیدا نمی کنیم. * مرادتان از واقعیتهای فعلی چیست؟ من برای این که بحث خودش را نشان بدهد به چند قسمت از بیاناتی که در معصورات و دعاها، آمده است اشاره می کنم که ببینید زمینه ها چگونه است و چرا ما هنوز در مرتبه آن موفقعیت قرار نداریم. ما چه موقعیتی باید از آن حضرت بدانیم؟ ما چگونه باید آن حضرت را بشناسیم؟ ما به چه جایی باید برسیم تا موقعیت آن جناب را داشته باشیم؟ این خیلی مهم است که انسان آن کلاسی که نسبت به آن حضرت دارد دنبال کند، بشناسد. ما یک وقت آن حضرت را دوست داریم،علاقه داریم این یک حرف است. یک وقت نه بحث علاقه و صرف دوست داشتن نیست بلکه موقعیت شناخت است، معرفت است، این مهم است. شما ببینید در این عبارت که در دعای عرفه نسبت به ایشان هست می فرماید: اللهم اجعلنی اخشاک، من خشیت داشته باشم. اخشاک، کاف خطاب است، مفرد مخاطب است. من خشیت نسبت به شخص تو داشته باشم. چه طوری؟ کأنّی أراک. همین. کأنی هم به اعتبار این که ظرفیت ماده به آن دخالت نکند. اخشاک می فرماید: کأنّی أراک، این خیلی عبارت سنگین و بلندی است. و بعد می فرماید: اللهم اجعلنی غنای فی نفسی. من در خودم بی نیاز باشم. یعنی غیریت در من نباشدو فقط از تو باشم، آن هم از روی خشیت، از خوف نیست. * ترس و خشیت چه تفاوتی دارند؟ خشیت یعنی عظمت الهی را ببیند. نه چوب و چماق الهی را ببیند. نه جهنم و دوزخ الهی را ببیند. دوزخ و جهنم الهی در نگاه یک عارف کامل کوچک است. لذا ببینید پدر بزرگوارشان امیر مومنان، می فرماید: لا خوف من نارک و لا طمع لجنتک؛ من اگر تو را دوست دارم به خاطر خوف از آتش نیست، برای طمع نعیم نیست، بلکه "وجدتک اهل للعباده"، اهلیت تو من را پرواز داده است، ترس برای آدمهای بزدل است و یا طمع برای اهل دنیاست. حضرت می فرماید: اللهم اجعل غنای فی نفسی. نفس من بی نیاز باشد، نه غنای من به پول باشد، به اطرافیان من باشد. و بعد می فرماید: الیقین فی قلبی،این خیلی عظمت و بزرگی می خواهد. و بعد می فرماید: و الاخلاص فی عملی. ببینید، اخلاص صفت فعل است. بعد از آن غنای نفسی و یقین قلبی تازه صحبت از اخلاص می کند. در حالی که جامعه و مردم اصلا به مرتبه ی اخلاص به ندرت می رسند. آن هم اخلاص نازل عنوان فاعلی. پس این که حضرت می فرماید: و الاخلاص فی قلبی، خوب نتیجه این چه می شود؟ یعنی اگر انسان، کأنّی اراک بشود، غنا فی نفس باشد، یقین در قلب باشد، اخلاص در عمل باشد، در این حال سراسر کردار و رفتار انسان نور می شود ، روشنایی، صفا، صمیمت می شود. لذا بعد از این مطالب می فرماید: و النور فی بصری، و البصیرت فی الدینی، خب این برای حضرت. پس حضرت خودش هدفش چیست؟ ذات الحق، وصول به پروردگار. غیر در وجودش نباشد. قلبش تزلزل نداشته باشد. عملش تاریکی نداشته باشد. قهرا در این صورت نورش در عالم بروز و ظهور پیدا می کند و این چنین می شود. حالا شما ببینید در عبارتی که ما نسبت به آن حضرت باید داشته باشیم چه هست، ما می گوییم "السلام علیک یا حجه الله فی ارضه و فی سمائه". خب، حجت در ارض باشد یعنی چه؟ یعنی دلیل باشد، قیم باشد. اما نمی دانیم اصلا سماء چیست که بگوییم که حجت در سما باشد. این هایی که ما دنبال می کنیم لقلقه زبان است. اینها چیزی نیست که ما بتوانیم ادعا کنیم که ما داریم. پس معرفت یک وقتی حاصل می شود که انسان به این زمینه و ظرف برسد. لذا شما ببینید یکی از خصوصیات مومن چیست؟ یکی از خصوصیات مومن این است که به مقام شهادت می رسد: " اشهد أنّک قد اقمت الصلاه و آتیت الزکاه و امرت بالمعروف و نهیت عن المنکر"، شهادت می دهم، شهادت ، فوق علم است. علم ممکن است در ذهن باشد ولی شهود در چشم است. لذا در باب شهادت می فرمایند وقتی می خواهید شهادت بدهید "کما رأیت کفّیک" مثل کف دستت ببین و شهادت بده. ما به مقام شهادت به این راحتی نمی رسیم چون این زمینه ها را ما نداریم که راحت به ظرف شهادت برسیم وقتی که به ظرف شهود نرسیدیم نگاه ما به عاشورا سطحی، عمومی و ابتدائی می شود. یا مثلا وقتی که در همین زیارت نامه ها داریم که: اشهد انک تسمع کلامی و تردّ سلامی، و تشهد مقامی، حالی و مقالی، واقعا ما به این مطلب رسیده ایم؟! اینها لقلقه ی زبان است. * چرا لقلقه زبان مانده ایم و به معرفت نرسیده ایم؟ بعد از کربلا چون شیعه در تقیّه و در غربت قرار گرفت و مردم هم به واسطه ی خلفای جور تضعیف شدند لذا فقط به صورت بسنده کردند، همین روضه، گریه، سینه و عزا. البته خیلی هم خوب بوده، بسیار هم عالی بوده؛ اما این یک ابتدایی است برای شهادت به موقعیت آن حضرت. الان که شیعه قوت، قدرت، دولت، نظام دارد نباید به این بسنده کند. آن هم با مشکلاتی که در آن هست. نباید ما آقا امام حسین را ظرف سیاست و کسب و شهرت قرار دهیم. این که می گویند دانشگاه یعنی در آن دانشگاه مباحث ربوبی، علمی، موقعیت حقیقی آقا امام حسین علیه السلام تدریس شود که آقا امام حسین به ظرف رویت رسیده یا آقا امام حسین به ظرف ذات رسیده یا در روایات هست که ظهر عاشورا که می شود، امام حسین با آن غربت و آن تنهایی و آن همه مصیبت، روشن، قشنگ، نورانی می شود. خب این یعنی چه؟ اینها دانشگاه می خواهد، بدون دانشگاه نمی شود اینها را درست دنبال کرد. * شما این نورانی شدن را چطور بیان می کنید؟ یعنی آن قدر حضرت الهی شده است که دیگر ناسوت ندارد، چون ناسوت ظلمت است، آقا دیگر ناسوت ندارد. * ناسوت ندارد یعنی چه؟ یعنی آقا امام حسین حق را به زمین کشیده است. خدا آمده روی زمین، نه حسین رفته بالا. قرب نوافل و فرائض. یک وقت انسان بالا می رود یک وقت خدا پایین می آید. یک وقت اوج بنده است یک وقت نزول حق است. وقتی می گوید قرآن نازل می شود، نزول است. نزول اجلال است. این روشنایی یعنی دیگر خداست. منتها این راوی فقط همین روشنایی و زیبایی را می بیند خدا را نمی تواند ببیند. آن حضرت است که می بیند. در آن دانشگاه که بیان شد باید شهود و شهادت و قرب و قرب ذات و فعل را دنبال کنیم. در آن دانشگاه است که عرفای ما شاگرد دبستان می شوند. در ظرف کربلا ثقل ناسوت آن قدر سنگین بوده که ملائکه را به زیر کشیده است. خوب حالا اینها ادراکش آسان نیست! در جامعه ما این معنی وجود دارد؟! فقط ظرف صورت وجود دارد که البته دستشان هم درد نکند و خیلی هم خوب بوده است. بالاخره امکان بیش از این نبوده و همین طوری دین را و راه آن مولا را نگه داشته اند. لذا سینه، روضه، گریه، سیاه و هر کاری که در این زمینه بکنیم درحالی که در صورت معقول و مناسب باشد، مأجور است. این بحثی نیست ولی به این مقدار نمی شود بسنده کرد. باید در آن دانشگاه، هم موقعیت معرفتی ما نسبت به آن حضرت روشن بشود هم موقعیت و بلندای آن حضرت نسبت به حق تعالی روشن بشود. ما نسبت به حضرت، حضرت نسبت به حق. این الان در جامعه نیست. * چه کسانی باید این مکتب را تشکیل بدهند؟ آن مکتب را باید مکتب شناسان وارسته تشکیل بدهند. واحد درسی آنها باید همین معصورات، دعاها، زیارتنامه ها و کلمات آن حضرت بشود. بعد کادر عملی، اجرایی پیدا کند. زمینه های تحققی، عینی پیدا کند و اینها رشد پیدا کند. * نتیجه این دانشگاه برای افراد چیست؟ معرفت، رویت، خشیت، شهادت، وصول، قرب، عبودیت، بندگی است. لذا ببینید در همین دعاها، حضرت چقدر فروتن، افتاده نسبت به خداوند است و انگار که خودش را کمتر از یک آدم عادی فرض می کند. این نیست که خیال کنیم حالا حضرت خودش را رئیس دربار الهی می داند، اینها نیست. وقتی حضرت صحبت می کند چون بنده ای افتاده و وارسته در مقابل عظمت پروردگار کرنش می کند. افتادگی دارد. ماها اصلا این چیزها را نداریم. چون ما آن عظمت را ندیدیم که افتادگی پیدا کنیم. لذا ما گندگی پیدا می کنیم. گندگی که پیدا می شود کنارش، خشونت پیدا می شود. کنارش عصبیت پیدا می شود. کنارش تندی پیدا می شود. اینها روش حسینی نیست. وقتی حضرت آن طور رفتار می کند، کنارش عبودیت، افتادگی، وارستگی، خاکی بودن، مردمی بودن باید پیدا بشود. ولی ما یک وقت می بینیم که حسینی هستیم ولی غرق خشونت هستیم. غرق تندی و تیزی هستیم. ناخالصی داریم. اینها باید در آن دانشگاه تربیت داده شود. اینها باید در آنجا تدریس بشود. تا این دانشگاه در سطح جهان، به طور عملی و کادری تحقق پیدا نکند ما کم آقا امام حسین گذاشته ایم. * الان در جامعه این دانشگاه نیست اگرچه مردم محب حضرتند و حتی در محرم ممکن است جرم کمتر شود ومهربانی بیشتر اما اینها سازندگی نیست؟ به صرف یک صورت و ظاهری می شود خوب بود، اما معرفت نیست شهادت نیست. حب آقا امام حسین کافی نیست. همه ی عالم نسبت به این حضرات حب دارند حتی کفار و مشرکین. شما به هر کافری توضیح بدهید که این آقا یک همچین کسی بوده است علاقه پیدا می کند. حب، مرحله نازل است. شهادت، قرب، وصول، ، تحقق عملی رویتی، آثاری مانند افتادگی، فروتنی، تواضع دارد. الان جامعه ما یک چنین جامعه ای نیست. لذا ما حرفمان این است که اگر یک دانشگاهی به پا شود و البته فرمالیته نباشد، ظرف زبان و کلام نباشد، واقعیت ها، ماثورات، دعاها، زیارتها را درست کادر بندی کنیم، کلاس بندی کنیم و مثل یک پروژه استارت بزنیم و به دنیا صادر کنیم تحول ژرفی در عالم ایجاد می شود. این می شود آن دانشگاهی که ما عرض می کنیم. اما اگر اینها نباشد دیگر همین، ظرف سروصدا و همین مقداری که می بینید اگرچه این هم خوب است ولی کافی نیست، مخصوصا اگر در زمان غربت و غیبت و طاغوت کافی بوده است در زمان دین و ولایت و امت اسلامی اصلا کافی نیست. لذا آن کس که حسینی است باید تمام حرکات و سکناتش حسینی باشد، " کسی که عاشق است از دور پیداست/ دو چشمش مست و لبها شوخ و شیداست، حسینی بودن باید در قیافه شخص معلوم باشد؛ در عملش و کردارش معلوم باشد. خشونت اگر در کسی بود حسینی نیست. اگر اهل محبت و مهربانی نبود حسینی نیست. اگر زمینه های شهادت نداشت حسینی نیست. اگر در اعتقاداتشان قد اقمت الصلاه کم داشت،. حسینی نیست. این زمینه هایی است که باید در آنجا دنبال بشود. *این فرمایشات که فرمودید یک نوع ایده آل گرایی در جامعه نیست؟ نه، در طول تاریخ در هر عصر و زمانی یک دسته ای بودند که با این که دانشگاه نبوده، دانشگاهی بوده اند. انگار خدا،قرآن، دعا، ماثورات آنها را هدایت می کرده که اینطوری می شدند. و این طور هم نیست که این دانشگاه دیررس باشد، اما خودجوش نیست. شما وقتی می خواهید یک مکانیکی را یاد بگیرید، دوررس نیست. آپولو هم بخواهی هوا کنی می شود. اما خودجوش نیست. آیا می شود هرکسی آپولو هوا کند؟ روضه و سینه و گریه خودجوش است؛ احساسات است؛ همه می توانند این کار را بکنند. عاشورا که می شود کفار و غیر مسلمانان هم تشریک می کنند؛ گریه می کنند؛ سینه می زنند؛ لااقل می آیند تماشا می کنند؛ این حرکتها خودجوش است؛ ولی "قد اقمت الصلاه" و" کأنی أراک" و "اجعلنی اخشاک" خودجوش نیست. قهرا زمینه می خواهد. زحمت می خواهد. ساختار می خواهد. خواستن می خواهد. ما بخواهیم دنبال کنیم. * شما می فرمایید این صحنه ای که حول محور شخصیتی مثل ابا عبد الله به وقوع پیوسته فقط یک بار در تاریخ رخ داده است.این منحصر به فرد بودن و بعد توقع حضرت عالی در تکرار چنین امر منحصر به فردی همان ایده آل گرایی نیست؟ نه؛ این طور نیست. * چرا؟ شما الان در رشته های دیگر مثلا فوتبال، بدنسازی و کشتی بروید. در هر رشته ای که می روید در دنیا یک میلیون، دو میلیون، پنج میلیون، این ورزش را دنبال می کنند، ولی به فینال که می رسد چند تا می شود؟ ده تا، پنج تا، به ستاره که می رسد چه تعداد می شود ؟ دو تا، سه تا. و به یک که می رسد آن فینال فینالیست هاست و می گویند این اولین ستاره این ورزش است. اما چقدر زحمت کشیده اند. دو میلیون در خاکها، و کوچه ها فوتبال بازی می کردند ، تا شده چهار تا، ده تا. بعد از هر کشوری چهارتا، ده تا، به سطح بالاتر رفته و بالاخره یکی سوپر استار می شود . در علم هم همین طور است. در دانش همین طور است. یک کسی به اوج می رسد. منتهی چقدر زحمت کشیده اند؟! چقدر کوشش کرده اند؟! چقدر خون دل خورده اند تا به آنجا رسیده اند. این جا هم همین طور است. دو میلیون باشند اصلا این مقام را داشته باشند. ولی دو میلیون فاز اول. فاز دوم، سوم، چهارم، پنجم، تا به فینال فینالیست ها می رسد. آنجا دیگر لازم نیست سی تا باشد یکی باشد. شما الان کوهپیمایی هم که می خواهی بکنی همین طور است. یک وقت می بینی در دامنه کوه پانصد نفر به کوه چسبیده اند. ولی می رود بالا، می رود بالا، پنج تا، ده تا وممکن است یکی قله را فتح کند. لازم نیست همه قله را فتح کنند. ولی همه در راستای این قله حرکت کرده اند. یعنی آنهای دیگر هم دنبال فتح بوده اند. اما ما اصلا دنبال این چیزها نیستیم. همه اش صورت ظاهر و جنجال. این ما را به قله نمی رساند. * کسی که می خواهد به دانشگاه برود یا بر اساس مثالهای شما به ورزشی وارد شود نیاز به یک سری زمینه های قبلی دارد. بله. * برای ورود به این دانشگاه به چه زمینه هایی نیاز است؟ اول صفای باطن؛ مهرورزی و خشونت گریزی. آقا امام حسین خشن نبود. مظلوم بوده است. ضعیف نبوده است. قوی بوده است. عادی نبوده است. معرفت داشته است. اینها باید اصل قرار بگیرد. صفای باطن یعنی این. دوم قهرا باید این انسان با کمال، با فضل، با دانش باشد و زمینه های مختلف را در حد آن مرتبه ای که خودش می خواهد دنبال کند. یک وقت می بینی یک کاسبی، کارگری، فرد عادی، یک زن خانه دار این صفای باطن را پیدا می کند. حتما لازم نیست که همه پروفسور باشند. یک وقت هم می بینی پروفسوری به اینجا نمی رسد. پس صفای باطن غیر از دانش و سواد است. پس در جامعه آنهایی که اهل صفا ، صمیمیت و معرفت هستند می توانند در این دانشگاه شرکت کنند. * افراد چطور می توانند این زمینه ها را در خود ایجاد کنند؟ اول باید آن مسئول دانشگاه خودش اهلیت داشته باشد. شجاع باشد، مظلوم باشد. خاکی باشد. انسان وارسته ای باشد. سپس اساتیدش، بعد بر آن اساس مردم را فراخوان کنند. * با توجه به مباحثی که در بحث مکتب حسینی مطرح کردید به نظر می رسد فقط مخاطبان این دانشگاه مومنین باشند. افرادی غیر از آنان نتوانند در این دانشگاه شرکت کنند. نه، این طور نیست. ببینید مکتب آقا امام حسین، یا دانشگاه است یک محکمه مذهبی نبوده است. * اما شما از مقام شهود، مقام رویت سخن می گویید. عرض می کنم. مکتب آقا امام حسین اصلا یک مکتب مذهبی ، یا شریعت نبوده است. صحبت از شریعت و مذهب نبوده است. صحبت از آزادی و شهامت و شجاعت و سلامت است. شما یک وقت می گویی مذهبی، یا شریعت، خوب کفار خارج می شوند. ولی وقتی می گویی صفا، صمیمیت، آزادی ، شهامت، رشادت، شجاعت اینها را بسیاری از کفار هم می توانند پیدا کنند. * فرق یک مومنی که صفا و صمیمیت و شهادت و رویت و معرفت دارد با یک کافری که اینها را دارد چیست؟ یک کلمه، اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله و اشهد ان حسین اماما. یک کلمه. ما یک وقت شریعت را، شرکت حضور در این دانشگاه قرار می دهیم در این صورت ممکن است اصلا هیچ کس نگاهش هم نکند، ولی وقتی می گوییم آزادی، آزادمنشی، جوانمردی، فتوت، مظلومیت، صفا، صمیمیت، می بینیم که "گاندی" می گوید منهم هستم. می گویی نه؟! این کافر در لا اله الا الله مشکل دارد؟! شما الان نماز می خواهی بخوانید، چه کار می کنید نماز می خوانید؟ مسلمان هستید وضو می گیرید نماز می خوانید. حالا یک کافر می خواهد نماز بخواند. چه کار می کند؟ لا اله الا الله می گوید و سپس وضو می گیرد نماز می خواند. یعنی، صفات، سجایای اخلاقی را انسانها دارند. این نیست که فقط مومنین دارند، همه انسانها دارند. وقتی همه انسانها دارند اگر ما توانستیم در آن دانشگاه این سجایای کمالی و اخلاقی را عرضه کنیم، یک وقت می بینیم سراسر دنیا می گویند: من هم که همین طور هستم. من هم همین را می خواهم. من آزادی می خواهم، شهامت می خواهم، شجاعت می خواهم، من سلامت می خواهم، من افتادگی می خواهم. آن وقت پاسخ بدهید که شما صفاتتان خوب است فقط یک اشکال دارید. شما باید اذن دخول داشته باشید و آن اذن دخول" لا اله الا الله" است. می گوید «همین؟! خب لا اله الا الله». این که مشکل ندارد. مشکل این است که مفاسد اخلاقی باشد، سجایای اخلاقی نباشد، آن وقت از این لا اله الا الله اش هم کاری برنمی آید، گرچه آن را هم رد نمی کنیم. اما یک کسی سجایا و صفات را دارد، این مشکلش چیست؟ آقا من گبرم، کافرم، کمونیستم، ملحدم، ولی صفا و شهامت و جوانمردی و راه حسین را که می گویید قبول دارم، می خواهم این بشوم، می خواهم توی به این دانشگاه بیایم. خب، آقا می خواهی بیایی، باید یک لا اله الا الله هم بگویی. *بالاخره این لا اله الا الله اذن دخول و شرط دخول است بله. * پس مخاطب این دانشگاه مومنین هستند. نه، این طور نیست. اتفاقا مخاطب این دانشگاه مومنین شاید نباشند. ما یک دسته مسلمان نخاله ی، شارلاتان داریم. اینها را اصلا در آن دانشگاه راهشان نمی دهند. با این که هزار بار "لا اله الا الله" هم بگویند، راهشان نمی دهند. اما یک انسان آزاده ی وارسته ی با کمال، مهرورز، خشونت گریز، با یک "لا اله الا الله" وارد می شوند. پس، ببینید یک چیزهایی اش شکلی است. یک چیزهایی محتوایی است. آقا امام حسین یک حقیقت محتوایی است. اصلا شکل در مقابل آن حضرت چیزی نیست. اگر شما چنین دانشگاهی را داشته باشید. بروید ببینید در دنیا چقدر آزاده داریم که عاشق این دانشگاهند. در کفار، مشرکین، یهودی، نصرانی، کمونیست، دهری، کافر، ملحد، ما خیلی آزاده داریم. ولی شما همان اول می خواهی بگویی "لا اله الا الله"، می گوید آقا من نیستم. اما اول مساله را برایش بیان کن بگو عشق، کمال، صفا، یک پیغمبر عشق، نه یوسف و زلیخا، نه شیرین و فرهاد، نه لیلی و مجنون. پیغمبر عشق، نه امت عشق، آنها امتهای عشق بودند، لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد و یوسف و زلیخا اینها امت عشق هستند، بگو پیامبر عشق صاحب این دانشگاه است، هر چه آزاده در دنیا باشد جفت پا می ایستد. حالا که حقیقت را به او فهماندی بگو شرط ورود به این دانشگاه" لا اله الا الله" است. ما وقتی محتوا را نداشته باشیم یک شکل کاری ندارد. شما هم که می خواهید نماز بخوانید باید وضو بگیرید. شما هم که می خواهی مسلمان باشی، باید نماز بخوانی. پس این خصوصیات و شرایط صوری مشکل ایجاد نمی کند. عمومیت، صفا، صمیمیت، کمال، بزرگی، در تمام انسانها هست، حتی در سنگها هست، در گیاهان هست، در نباتات هست. اما کدام سنگها ولایتش بیشتر است؟ کدام حیوانات ولایتشان بیشتر است؟ کدام نباتات ولایتشان بیشتر است؟ در روایات اینها را بحث می کنیم که ولایت کدام حیوانات، نباتات، سنگها بیشتر است؟ خوب، آقا امام حسین یک حقیقتی است که با مصادیق، با حقایق می خواهد ارتباط برقرار کند نه با شکل. مذهب و شریعت یک صورت است و اگر به گفتن" لا اله الا الله" باشد ، سنگ و کوه هم نمی توانند این عبارت را بگویند اما شما بر اساس روایاتتان می گویید همه اینها ولایت دارند. پس بنابراین مکتب آقا امام حسین عمومی ترین مکتب و دانشگاه می شود. *با وجود دانشگاه ابا عبد الله علیه السلام چه تحولی را در دنیا ، شاهد خواهیم بود؟ من اعتقادم این است که در آینده ی جهان،همه آقا امام حسین علیه السلام را می پذیرند و آن حضرت را پیغمبر عشق می دانند و این دانشگاه محقق می شود. حالا، به دست ما هم نشود. آن موقع در جامعه، صلح و صفا و صمیمت و افتادگی و مردمی و دوستی و خیر و خوبی و خوشی خواهد بود. منبع: جماران
برای ترویج فرهنگ عاشورا باید دانشگاه حسینی تاسیس شود
کد خبر:
۳۳۴۶۶۳