حمیدرضا گنگوزهی، معلم روستای مرزی نوکجو در استان سیستان و بلوچستان در اولین روزهای پس از پایان تعطیلات نوروزی، جانش را برای نجات دانشآموزانش از دست داد.
جی پلاس، حمیدرضا گنگوزهی به همراه همکارش عبدالغفور شهنوازی برای فراری دادن سه دانشآموزی که در نزدیکی دیواری در حال ریزش در حوالی مدرسه مشغول بازی بودند، اقدام کردند، دانشآموزان را نجات دادند، اما خود در زیر آوار ماندند. برای فهمیدن مزه تلخ روز حادثه در مدرسه کوچک روستای نوکجو در منطقه روتک شهرستان خاش، باید به صدای عبدالغفور شهنوازی گوش داد که به خاطر جراحتهای زیر آوار ماندن هنوز در بیمارستان بستری است. صدایش به خاطر جان باختن دوست و همکارش پر از غم و بهت است. میگوید: «ما با هم در یک کاسه نان میخوردیم. حالا شما خودتان بفهمید من چه احساسی دارم.» کمی مکث میکند و ادامه میدهد: «زنگ تفریح بود. با حمیدرضا در حیاط مدرسه بودیم و بچهها را کنترل میکردیم. اصلا نمیتوانم بگویم آن لحظات چگونه گذشت. حمیدرضا دید که دیوار میلرزد و فریاد زد ولی بچهها نشنیدند. به سمت آنها دویدیم. خیلی سریع اتفاق افتاد.» خیلی سریع، درست مثل همان گردبادی که در یک لحظه به مدرسه نزدیک شد و دیوار خرابه دو متری نزدیک محوطه مدرسه را لرزاند. این دیوار متعلق به خانه روستایی متروکی بوده که سالهاست به حال خودش رها شده.
در هوای بهاری روز حادثه سه دانشآموز در سایه زیر دیوار مشغول بازی بودند که ناگهان توفانی بهاری که در آن منطقه زیاد رخ میدهد، به وقوع پیوست. دیوار شروع به لرزیدن میکند و معلمان جوان که فریادهایشان به گوش دانشآموزان نمیرسد به سمت دیوار میروند. دانشآموزان را به سمتی بیرون از حریم دیوار هل میدهند اما سرعت توفان و هجوم دیوار به آنها اجازه فرار نمیدهد. عبدالغفور میگوید: «نتوانستیم خودمان را نجات دهیم. اما حمیدرضا تمام بدنش در زیر آوار ماند و به سرش ضربه خورد.»مدرسه معلم دیگری هم داشت که با کمک مردم محلی همکارانش را از زیر آوار درآورد. بچههای مدرسه تا رسیدن کمک فقط فریاد میزدند و گریه میکردند. دیواری که تا دقایقی پیش پناه بازی آنها بود حالا معلمهایشان را دفن کرده بود. مدرسه روستای نوکجو ۵٣ دانشآموز در مقطع ابتدایی و ١٣ دانشآموز در مقطع راهنمایی دارد و گرچه ساختمان مدرسه نوساز است اما به گفته مسوولان آموزش و پرورش مانند بسیاری از مدارس سه و چهارکلاسی دیوار حایل ندارد. گرچه دیوار متعلق به حریم مدرسه نبوده است اما کودکانی که فضای حیاط مدرسه و بیرون برایشان مشخص نشده است گاه برای بازی به نقاطی
آنسوتر از حریم مدرسه هم میروند. عبدالغفور با بدن زخمی و پای شکسته بدن نیمهجان همکارش را سوار خودروی پرایدش میکند و به همراه یکی از محلیها، راهی شهر میشود. اما این تنها بدشانسی عبدالغفور نبود. بعد از عبور از چند پاسگاه مرزی و ناکام ماندن در پیدا کردن درمانگاه، پزشک یا بهیار، خودروی او پنچر میشود و در آن شرایط سخت مجبور میشود پنچری ماشین را بگیرد و دوباره به سوی شهر راهی شود. اما حمیدرضا چند دقیقه بعد در ماشین دوستش جان میسپارد. عبدالغفور میگوید: «آنتندهی موبایل در نقاط مرزی ضعیف است و مسافتها دور، به همین خاطر خودم خواستم او را به بیمارستان برسانم.» در بین راه خودروی آموزش و پرورش که البته هنوز از حادثه خبر نداشت به عبدالغفور برمیخورد ولی دیگر رسیدن این خودرو و خودروی اورژانس فایدهای نداشت. عبدالغفور ادامه میدهد: «به برادر بزرگش خبر دادم نتوانستم بگویم حمید فوت کرده، گفتم بیهوش شده، خودش را به محل رساند و جنازه برادرش را دید. نمیتوانم بگویم من چه حالی داشتم، اصلا نمیفهمیدم دور و برم چه میگذرد، هنوز هم در شوک هستم.» حمیدرضا گنگوزهی متولد سال ١٣۶٧ فارغ التحصیل رشته آموزش ابتدایی دانشگاه
آزاد شهرستان خاش است که حدود یک سال به صورت خرید خدمت برای آموزش و پرورش کار کرده است. معلمان خرید خدمت نیروهای جوان تحصیلکردهای هستند که عمدتا به امید استخدام شدن در آموزش و پرورش بعد از اتمام تحصیلات یا دوره سربازمعلمی به صورت قراردادی با آموزش و پرورش همکاری میکنند. جدای از حقوق کمی که بهموقع پرداخت نمیشود، این معلمان تنها چند ماه از سال از حق بیمه برخوردارند. حالا هم بازماندگان معلم جوان باید بمانند و ببینند، معلمی که در استخدام رسمی و پیمانی آموزش و پرورش نبوده است آیا در ذیل قانونهای حمایتی از معلمان میگنجد یا نه، رییس روابط عمومی آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان به «اعتماد» میگوید: «آموزش و پرورش استان نمیتواند در این خصوص تصمیمگیری کند، باید دید که چه حمایت حقوقی میتوان از بازماندگان ایشان به عمل آورد و این بسته به قانون است اما با توجه به حضور مقامات در تشییع جنازه ایشان و پیامهایی که دادند میتوان این امید را داشت که هر کمکی لازم باشد در خصوص آنها صورت گیرد.» حمیدرضا معلم فداکار از اهالی بومی روتک و دانشآموز همان مدرسهای بود که بعد در آن معلم شد و برای نجات جان دانشآموزانش جان خودش را
در آن از دست داد. زادگاهش روستای چاه نلی است که با نوکجو تنها سیصد متر فاصله دارد. او دو فرزند خردسال دارد و پدرش از نخل داران همان منطقه است. یحیی شهنوازی معلم کلاس چهارم ابتدایی حمیدرضا از اهالی روتک است که در سالهای ١٣٧۴ تا ١٣٧٧ در مدرسه روستای نوکجو تدریس میکرده است. شهنوازی درباره این معلم فداکار، میگوید: «درسش که تمام شد به روستای زادگاهش و به مدرسه خودش بازگشت، واقعا از دست دادن او برای همه اهالی روستا ناراحتکننده است. من خانوادهاش را از نزدیک میشناسم، از شنیدن این خبر واقعا شوکه شدم. اینکه دو کودک خردسال هم دارد بیشتر متاثرم میکند.» روتک از پاسگاه مرزی فاصله چندانی ندارد اما از مسیر کوهستانی تا شهرستان خاش ٢٠٠ کیلومتر فاصله دارد و از مسیر آسفالت فاصلهاش تا شهرستان سراوان ۴١٠ کیلومتر است. یحیی شهنوازی ادامه میدهد: «روتک نقطه صفر مرزی با پاکستان است. الان جادهکشی شده و وسایل نقلیه رفتوآمد را آسان کرده است. آن زمان که ما در روستا تدریس میکردیم، باید تمام سال را در مدرسه میماندیم، کم پیش میآمد به خاطر بعد مسافت بتوانیم به شهر رفت و آمد کنیم.» این مسیر راهی است که عبدالغفور شهنوازی، معلم
مجروح مدرسه هر شنبه و چهارشنبه آن را طی میکند و حالا بدون حمیدرضا گنگوزهی، شبهای ماندن در مدرسه نوکجو برای او سخت خواهد گذشت. منبع: روزنامه اعتماد روایت همکار معلم فداکار سیستانو بلوچستانی از حادثه
کد خبر:
۳۵۹۷۲۶