به گزارش جی پلاس، در سیستم آموزش و پرورش استانی که با کمبود شدید فضاهای آموزشی مواجه است و کیفیت آموزشیاش در پایینترین ردههای کشور قرار دارد موفقیت فائزه، قابلتحسین است. او فرزند بزرگ خانوادهای ۵ نفری است. پدرش کارشناس ارشد مهندسی عمران و مادرش پزشک متخصص زنان است که یک سالی است در مقطع فوق تخصص نازایی در دانشگاه تهران مشغول به تحصیل است. فائزه نگران است که رسانهها با بیان اینکه او در آزمون آزمایشی شرکت نکرده است دانشآموزان را به اشتباه اندازند. به کلاس کنکور نرفته اما در دوران دبیرستان در آزمونهای آموزشی یکی از موسسات آموزشی شرکت میکرده و در تابستان قبل از شروع سال چهارم، برای بعضی از دروس معلم خصوصی داشته است اما با شروع سال تحصیلی تنها اتکایش آموزشهای مدرسه بوده است. میگوید کلاس کنکور بد نیست اما بعضیها آنقدر دچار تب کلاس رفتن میشوند که از درس خواندن باز میمانند. فائزه پرانرژی و شاد صحبت میکند و وقتی پدرش از او تعریف میکند، با اشاره چشم و سر میگوید: «بابا اینقدر اغراق نکن.»اینطور میشود که پدرش هم اعتراف میکند فائزه نه آشپزی بلد است و نه رانندگی و از شرکت در آزمون آییننامه رانندگی سر باز میزند. میگوید نگرانم از این آدمهایی شود که به مدارج بالا میرسند اما رانندگی بلد نیستند. او به زندگی دانشجویی پدر و مادرش عادت دارد و چند سالی که مادرش برای تحصیل به مشهد رفته بود، مادربزرگ فائزه همراه همیشگی او بوده است. به رشتههای مهندسی علاقه داشته اما به اصرار پدرش و با دیدن موفقیتهای مادر، رشته تجربی را انتخاب کرده است.
شاید این سوال تکراری باشد اما واقعاً فکر میکردی رتبه سوم را کسب کنی؟
قبل از کنکور به رتبه تکرقمی فکر میکردم اما بعد، درصدهایم را به اصرار پدرم حساب کردم و دیدم نسبت به درصد رتبههای یک تا ٢٠ کنکور سال گذشته خیلی متفاوت است. خیلی ناراحت شدم و روی رتبه ٣٠ تا ۴٠ حساب میکردم. اما وقتی نتایج آمد متوجه شدم کنکور امسال سختتر بوده و میانگین درصد همه بچهها پایینتر از سال قبل بوده.
در کلاسهای کنکور و آزمونهای آزمایشی هم شرکت میکردی؟
من در کلاس کنکور شرکت نمیکردم اما چون مدرسه ما برای تابستان قبل از کنکور برنامهای نداشت کلاس خصوصی میرفتم. معلمهایم همان معلمان مدرسه بودند. اما با شروع سال تحصیلی هم فقط به مدرسه میرفتم و در خانه درس میخواندم. در دوره دبیرستان هم در آزمونهای آزمایشی یکی از موسسات ثبت نام کرده بودم. بعضی از رسانهها نوشته بودند من در هیچ آزمون آزمایشیای شرکت نکردم. این حرف اشتباه است و باعث میشود بچههایی که برای کنکور درس میخوانند به اشتباه بیفتند.
تا به حال کسی در زاهدان جزو نفرات اول تا سوم کنکور نبوده. ظاهرا برای بچهها هدفی دور از انتظار است. برای چنین رتبهای برنامهریزی کرده بودی؟
من از سال اول دبیرستان خوب درس میخواندم. حتی امتحانهای کلاسی را هم جدی میگرفتم. راستش را بگویم من هم به رتبه تکرقمی فکر نمیکردم. اما وقتی در سال اول دبیرستان در یک آزمون در کشور رتبه ١٩ را به دست آوردم، ابتدا متعجب شدم ولی بعد انگیزه پیدا کردم تا بتوانم در کنکور رتبه تکرقمی بیاورم.
کیفیت آموزشی مدرسه چطور بود؟
من تقریبا از مدرسه و معلمان راضی بودم. آنها با دل و جان کار میکردند. اما متاسفانه بچهها انگیزه لازم را ندارند. چون اسم این استان به عنوان منطقه محروم مطرح میشود بچهها فکر میکنند نمیتوانند با دانشآموزان شهرهای دیگر رقابت کنند.
خیلیها هم وقتی میشنوند کسی از شهر زاهدان چنین رتبهای آورده متعجب میشوند. فکر میکنی چه تصوری از درس خواندن در زاهدان دارند.
(با خنده) حتما فکر میکنند اگر من بروم دانشگاه تهران میخواهم ترورشان کنم. احتمالا تصورات غلطی که نسبت به استان ما دارند این موضوع را برایشان غیرقابلباور میکند. ما بهترین مدارس و بهترین کیفیت آموزشی را نداریم. اما اگر بچهها تلاش کنند و کمی انگیزه و اعتمادبهنفس داشته باشند نتایج بهتری به دست میآورند.
مردم نباید فکرکنند بچههایی که در مناطق نسبتا محروم زندگی میکنند استعدادی ندارند. اینجا مشکلات فراوانی وجود دارد اما تعجب نکنند که یک نفر از استان سیستان و بلوچستان چنین رتبهای بیاورد. میخواهم به مردم بگویم لطفا از بالا به ما نگاه نکنید.
پدر فائزه: متاسفانه بسیاری از افرادی که خارج از این استان زندگی میکنند، نگرش نادرستی نسبت به زندگی در اینجا دارند، حتی آشنایان ما که اصالتا اهل زاهدان هستند و سالهاست از این شهر رفتهاند از اینکه کسی از این استان حتی رتبه دورقمی بیاورد متعجب میشوند. درحالی که دانشآموزان موفق اینجا کم نیستند.
دانشگاه و رشتهات را انتخاب کردی؟
بله، پزشکی دانشگاه تهران.
بعد از اتمام تحصیلات به زاهدان برمیگردی؟
نمیدانم. به این موضوع فکر نکردم.
تصوری از زندگی دور از خانواده داری؟
فائزه لبخند میزند و پدرش میگوید: قطعا تنها نخواهد ماند و ما همراهش هستیم.
چطور از رتبهات مطلع شدی؟
یکی از دوستانم از طریق اساماس به من تبریک گفت، باورم نشد، پدرم از اینترنت نتیجه را دید. شوکه شده بودم و از خوشحالی فکر میکردم خواب میبینم. ٢٠ دقیقه بعد هم از صدا و سیما تماس گرفتند و برای مصاحبه آمدند. با مادرم که تهران است تماس گرفتم و خبر را که گفتم او هم شوکه شد. حتی ترسیدم پشت تلفن حالش بد شده باشد.
اطلاع داری نرخ بالای بیسوادی، کمبود فضاهای آموزشی و کیفیت پایین آموزش، رتبه آموزش پرورش استان ما را در ردههای پایین کشور قرار داده؟
بله، متاسفانه استان ما مورد بیمهری قرار گرفته است. اگر امکاناتی که در اختیار استانهای دیگر است برای ما فراهم بود، مسلما بچهها نتایج بهتری به دست میآوردند. مدرسه ما جزو بهترین مدارس کشور نبود اما من در یکی از بهترین مدرسههای استان درس خواندم. در بسیاری از دبیرستانهای شهر وضعیت آموزشی خوب نیست. برای اینکه این وضعیت بهتر شود باید مسوولان آموزش و پرورش برنامهریزی بکنند و دانشآموزان هم نگاه خود را تغییر دهند. نگویند چون ما در منطقه محروم زندگی میکنیم نمیتوانیم. دانشآموزان اینجا اعتماد به نفسشان خیلی پایین است. امسال از شهرستان ایرانشهر آقای عباس آسکانی رتبه ۶٣ کشوری در رشته ریاضی فیزیک را به دست آوردند. ایشان در شرایط خیلی سختی درس خواندهاند. کاری که او کرد به نظرم ارزشش از کار من بیشتر است و امیدوارم بچهها این موارد را ببینند و برای تلاش بیشتر انگیزه پیدا کنند.
به رفتن از ایران فکر کردهای؟
بله، فکر کردم. دلم میخواهد برای ادامه تحصیل بروم. اما به زندگی کردن و ماندگار شدن در خارج از کشور علاقهای ندارم.
منبع: روزنامه اعتماد