به گزارش خبرنگار جامعه جی پلاس به نقل از روزنامه واشنگتن پست، آنچه واضح است، این کلاس ها برای دانش آموزان خیلی بیشتری طراحی شده و هنگام زنگ تفریح، پسر بچه ای در حیاط مدرسه به تنهایی در حال بازی با توپ فوتبال است. تایکی کاتو ۱۱ ساله، می گوید: «اینجا کمی دلگیر است.» او می گوید به دنبال این است که سال آینده به مدرسه راهنمایی برود: «آنجا کمی بزرگتر است و بچه هایی از مدارس ابتدایی دیگر هم خواهند بود.» مدرسه راهنمایی هشت دانش آموز دارد. در مدرسه ابتدایی که کاتو در آن کلاس ششم را آغاز کرده است، شش دانش آموز در حال تحصیل هستند و تنها دو دو دختر این مدرسه از یک خانواده هستند. این بدین معنی است که یوکاری سودو، به عنوان مدیر مدرسه، به راحتی می تواند نام همه دانش آموزان را در هفته اول مدرسه یاد بگیرد. مدرسه ای که در روستایی کوچک و آرام در منطقه ای کوهستانی آرام گرفته اما به اندازه یک دنیا از کلان شهر شلوغ و تو در توی توکیو دور است. سودو که اخیراً به آئون آمده و پیش تر معاون یک مدرسه بزرگ بوده است می گوید: «من هر صبح، سر صف، با ۹۰۰ دانش آموز سلام و علیک می کردم و چهره همه آنها برایم آشنا بود، اما نمی توانستم نام همه آنها را یاد بگیرم» جمعیت آئون، ۶۳۸ نفر است؛ دو فروشگاه کوچک و معمولی دارد و یک رستوران کثیف که می توان گفت بدترین غذا را در ژاپن سرو می کند. متوسط سن در این روستا ۶۲ نفر است. شایع ترین وسیله حمل و نقل در اینجا روروئک های چرخ داری است که دو برابر سبدهای خرید در فروشگاه های زنجیره ای است. این سیمای کلی مناطق دور افتاده ژاپن از جزیره کم جمعیت هوکایدو در شمال تا کوه های آلپ در امتداد سواحل غربی تا این روستا است. چندین دهه است که مردم ژاپن این مناطق را ترک کرده و با هدف زندگی و کسب فرصت های شغلی بهتر، راهی توکیو شده اند. در حال حاضر، تقریباً یک سوم جمعیت ۱۲۷ میلیونی ژاپن در منطقه وسیع توکیو زندگی می کنند. با توجه به پیر شدن سریع جمعیت ژاپن و کاهش نرخ تولد، به نظر می رسد این کشور نتوانسته است جایگزینی برای مردمی که از مکان های دور دست به شهرهای بزرگتر مهاجرت کرده اند، پیدا کند. و اوضاع روز به روز در حال وخیم تر شدن است. براساس پیش بینی های دولت ژاپن، انتظار می رود که جمعیت کودکان زیر ۱۴ سال در سال ۲۰۵۰- از آنجایی که مردم تمایل به داشتن فرزندان کمتر دارند- در این کشور نصف شود. (پیش بینی می شود در نیمه قرن، پنج میلیون ژاپنی بیش از ۹۰ سال در این کشور باشد.) مانند مدرسه کوچک روستای آئون، قریب به نیمی از مدارس ابتدایی و راهنمایی ژاپن کوچک تر ازدولت، قصد دارد این مدارس کوچک را تعطیل کرده و با مدارس دیگر اطراف آن ادغام کند. هیراتو ایواکو، رئیس اصلاح تحصیلات اجباری وزارت آموزش و پرورش ژاپن معتقد است: «اگر مدرسه ای کمتر از پنج کلاس داشته باشد باید خیلی سریع با یک مدرسه دیگر ادغام شود.» در اینجا تنها مسائل اقتصادی مد نظر نیست. نگرانی ایوااُکو از این است که به عقیده او، بچه ها در مدارس کوچک تر قادر به توسعه مهارت های اجتماعی را که دانش آموزان مدارس بزرگتر کسب می کنند و ممکن است در آینده و در جامعه ای بزرگتر هر روز و در تمام عمر به آن نیازمند پیدا کنند، نشوند. در هوکایدو، بعضی از بچه ها هر روز مجبورند ۴۵ کیلومتر راه را با اتوبوس به دلیل تعطیلی مدرسه خودشان، طی کنند. این در حالی است که، یک مدرسه کوچک در ناگانو، واقع در کوه های آلپ، نمی تواند تعطیل شود، چرا که نزدیک ترین مدرسه ۹۰ دقیقه با اتوبوس با آنجا فاصله دارد. اما دولت مرکزی، با مقاومت های محلی زیادی رو به رو شده است و مقامات محلی را در مضیقه اقتصادی قرار داده است تا در نهایت تسلیم خواسته اش شوند. کیوکو اینوئو، رئیس امور آموزشی ساگامیهارا، شهری که روستای آئون زیر نظر آن قرار دارد، می گوید با وجود اینکه، یک مدرسه بزرگتر با ۸۰ دانش آموز در هشت کیلومتری آئون وجود دارد، هیچ برنامه ای برای این مدرسه ابتدایی نداریم. اینوئو معتقد است: «مدرسه به عنوان هسته یک جامعه است. ما برای بقای این جامعه به مدرسه نیاز داریم.» مدرسه ابتدایی آئون، ارتباطات قوی با جامعه دارد. قدمت آن به ۱۴۲ سال می رسد. در روزهای اوج خود، در سال ۱۹۴۵، این مدرسه ۲۵۴ دانش اموز داشته است. در دهه ۱۹۶۰، هنوز نزدیک به ۲۰۰ دانش آموز در کلاس های ان مشغول به تحصیل بودند. پس از آن روند نزولی آن تا به امروز ثابت مانده است. حتی هنوز هم تمام ساختمان مدرسه - اتاق موسیقی با تجهیزات کامل و یک پیانو بزرگ، اتاق علوم با تمام تجهیزات آموزش و کتابخانه مجهز آن - قابل استفاده بوده؛ اگرچه سیستم گرمایش اتاق ها تنها زمانی که مورد استفاده قرار می گیرند، روشن می شوند. برای درس «مطالعات زندگی یکپارچه»، روز گذشته، همه شش دانش آموز مدرسه به بالای جاده و مزرعه کوچکی که خودشان سیب زمینی و گیاهان دیگر در آن کاشته اند، رفته و سپس از راه جنگل به مدرسه بازگشتند. روز بعد، برای ناهار، دانش آموزان ماهی کبابی، برنج، سوپ سویا، ساقه بامبو و مارچوبه کوهی خوردند. در حالی که یک موسیقی کلاسیک در سالن ناهار خوری در حال نواختن بود. بعد از ناهار، هر شش دانش آموز از جنگل قارچ جمع کردند و پس از آن، یک سری نرمش کششی منظم در باشگاه سرد مدرسه انجام دادند. با وجود اینکه، تعداد دانش آموزان برای انجام بازی فوتبال و ورزش های دیگر کافی نیست، مدرسه سعی می کند هر روز برنامه ورزشی داشته باشد. در این مدرسه، محدودیت های آموزشی هم وجود دارد. کاتویه آراکاوا، که معلم بچه های کوچک تر است، باید یک درس را در ۴۵ دقیقه به سه نفر با رده سنی متفاوت آموزش دهد. او نمی تواند با دانش اموزان خود کار گروهی در کلاس درس انجام دهد، زیرا هیچ یک از آنها با وجودی که در یک کلاس درس می خوانند با هم همکلاسی نیستند. ساچیکو کانکو، معلم سه دانش آموز کلاس ششم، می گوید نگران این است که دانش آموزانش نتوانند تحمل تنوع عقاید را داشته باشند. کانکو می گوید: «هنگامی که تعداد دانش آموزان بیشتر است، معلم می تواند آنها را به گروه های کوچکتر تقسیم کند تا با عقاید مختلف آشنا شوند و آنها را در کلاس ارائه دهند. اما هنگامی که معلم، تنها از هر کلاس یک دانش آموز دارد، نمی تواند اینکارها را انجام دهد.» با این وجود، در تمام طول روز، این دانش آموزان به سختی یک دقیقه بدون ناظر باقی می ماندند. در تمام مدت کلاس هنر، معلم آنها را در کشیدن شکوفه های گیلاس راهنمایی می کرد و از نزدیک بر کار آنها نظارت داشت. آراکاوا می گوید: « در یک مدرسه بزرگ تر، بچه ها مهارت های اجتماعی و چگونگی زندگی در دنیای واقعی را یاد می گیرند. با این بچه ها خیلی خوب و ملایم رفتار شده است. بنابراین، هنگامی که وارد یک گروه بزرگتر شوند، گاهی اوقات به سختی می توانند صحبت کنند.» این معلم می گوید، اما اینگونه مدرسه ها محاسنی هم دارد: «هیچ دانش آموزی اینجا عقب نمی ماند، زیرا ما آنقدر بر روی یک موضوع می مانیم تا همه دانش آموزان آن را به خوبی درک کنند.» وزیر آموزش و پرورش ژاپن، برای این مدارس کوچک دو پیشنهاد ارائه داده است. اول این مدارس را با مدارس بزرگتر ادغام کنند، که در حال حاضر مناطق محلی از این کار سر باز زده اند. دوم اینکه با مدارس نزدیک از طریق برگزاری کلاس های مشترک و یا بکار گیری فناوری، در تعامل باشند. مدرسه آئون، تنها سه کلاس مشترک با نزدیک ترین مدرسه همسایه خود - که تنها ۲۰ دقیقه فاصله دارد - دارند و فناوری اطلاعات، با وجود اینکه ژاپن یکی از کشورهای پیش رو در این زمینه است، برای این مدارس بسیار پیچیده به نظر می رسد. در این کلاس ها هیچ رایانه ای وجود ندارد. ماساکی هایو، استاد دانشگاه بونکیو، می گوید این طرز تفکر که آموزش باید به صورت مستقیم انجام شود و استفاده از تکنولوژی در امر آموزش از غفلت سرچشمه می گیرد، در باورهای عمیق مردم دوانیده است، مانع استفاده از تکنولوژی شده است. وی معتقد است: «اگر مدرسه ها برنامه های آموزشی مورد تأیید دولت را دنبال کنند، امکان انجام بعضی فعالیت ها تنها در مدارس بزرگتر امکان پذیر است. فناوری اطلاعات می تواند راهی را برای ایجاد گروه های بزرگتری از دانش آموزان ایجاد کند و در نتیجه فعالیت آنها را افزایش دهد. این کار می تواند در باز ماندن مدارس در معرض خطر کمک کنند.» شیارو یاماگوچی، مادر تنها دو دختر دانش آموز مدرسه آئون، ۹ سال پیش پس از اینکه ازدواج کرد به اینجا آمد. او می گوید هنگامی که به اینجا آمد، از اینکه این روستا اینقدر کوچک است، شکه شده بود. او در حالی که منتظر دو دخترش در مقابل ورودی مدرسه بود تا آنها را به خانه ببرد، گفت: «من نگران بودم که بچه ها را به مدرسه فرستم. اما در نهایت تصمیم گرفتیم آنها را راهی مدرسه کنیم و من حالا با بچه های دیگر و والدینشان و معلم ها آشنا شده ام. حالا دیگر نگران مدرسه بچه ها نیستم.»
ژاپن برای مدارس چه برنامه ای دارد؛
مدرسه ای تنها با شش دانش آموز
در مدرسه ای تاریخی و چوبی که با نوعی خاص از آثار هنری دانش آموزانش با رنگ روشن در آنسوی دنیا دکور شده است، دو کلاس درس وجود دارد که در وسط هرکدام سه میز و صندلی قرار گرفته است.
کد خبر:
۳۴۱۲۳۷