جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

پیک شادی؛ عیدی بچه های دیروز!؟!

«پیک نوروزی»، تکلیف بچه مدرسه ای ها برای روزهای عید بود. در سال های اخیر گاهی بود و گاهی نبود و همیشه «مساله این است، بودن یا نبودن».

کد خبر: ۳۳۹۴۱۵
پیک شادی؛ عیدی بچه های دیروز!؟!

به گزارش خبرنگار جامعه جی پلاس، استاد ایرج جهان شاهی قاجار، آموزگار، نویسنده، مترجم و ویراستار ادبیات کودکان و نوجوانان نخستین پیک دانش آموزی را در مرکز تهیه ی خواندنی ها در دی ماه سال ۱۳۴۳ به شکل آزمایشی منتشر کرد. پس از اینکه این پیک با استقبال خوانندگان خردسالش مواجه شد، به ترتیب پیک های دیگر متولد شدند: پیک نوآموز، پیک کودک، پیک معلم، پیک نوجوان و پیک جوانان همه از این قبیل پیک ها هستند. از آنجایی که پیک های نوروزی هر سال در حال تغییر و تحول هستند و گاهی هستند و گاهی نیستند، این پرسش مطرح می شود که آیا پیک هایی که در سال های اخیر منتشر شده است دربرگیرنده مطالبی که دانش آموزان در طی سال تحصیلی مطالعه می کنند هست؟ و تأثیری در مرور درس های دانش آموزان در طول سال تحصیلی دارد یا خیر؟ در این باره ملیحه وفا، معلم پایه دوم ابتدایی با ۱۸ سال سابقه کار، بیان می کند:«پیک های نوروزی معمولاً استانی تهیه می شوند اما مدارس غیرانتفاعی تهیه پیک ها را خودشان برعهده می گیرند چرا که محتوای پیک ها مطالبی نیست که معلمان در طول سال تحصیلی به دانش آموزان تدریس می کنند.» او در ادامه گفت: «پیک هایی که از طرف استان تبیین می شوند، کاملاً کلی هستند و بهتر است هر مدرسه با توجه به شناختی که از دانش آموزان خود دارد، در این زمینه فعالیت کند نه آنکه تنها چند نفر برای تمامی مدارس استان تصمیم بگیرند.» ( گفت و گو با خبرگزاری پانا) آقای ب.ج متولد دهه ۵۰ که دوران تحصیلی خود را در همدان گذرانده، در این باره به یاد دارد: «در زمان ما پیک نوروزی وجود نداشت و کتاب های درسی هم یا چند ماه پس از شروع سال تحصیلی به دستمان می رسید یا اصلاً کتاب نداشتیم.» او تاکید کرد: «پیک های نوروزی نباید از روی اجبار باشد و باید برای حک کردن پیک ها تشویق گذاشته شود.» خانم م.الف، ۲۳ ساله، متولد دهه ۷۰ در مورد پیک های نوروزی دوران راهنمایی گفت: «من و خواهرم زمانی که پیک را تحویل می گرفتیم، ابتدا کارهای رنگ آمیزی پیک را انجام می دادیم، اما نوشته های پیک برای آخر تعطیلات می ماند.» اما او یک لطیفه هم از لطیفه های پیک نوروزی آن زمان به یاد دارد. آقای ر.م، ۱۸ ساله متولد دهه ۷۰ که در مدرسه غیر انتفاعی درس خوانده می گوید: «پیک های شادی در دوره راهنمایی به صورت سی دی بود. یک یا دو روز قبل از تعطیلی مدارس بچه ها را به آمفی تئاتر می بردند تا نحوه ی پاسخ گویی به پیک و ارسال آن را به بچه ها آموزش دهند.» آقای س٫ الف، ۲۸ ساله متولد دهه ۶۰ هم تاکید کرد: « پیک های نورزی تعطیلات نوروزی را نابود می کرد، زیرا در تمام مسافرت ها و میهمانی ها فقط دغدغه پیک نوروزی همراهم بود. پیکی که هیچ موضوعیتی با درس نداشت. در زمان کودکی و عید که فقط باید دغدغه شادی و تفریح را داشته باشیم، مشغول حل کردن پیک های نوروزی بودیم.» خانم س٫ م، ۲۲ ساله هم متولد دهه ۷۰ گفت: «اگر جنه اجبار در پیک ها وجود نداشت، مفیدتر بود. پیک ها وقتی اجباری باشند، بچه ها با استرس و بی حوصلگی در روز آخر تعطیلات به کمک دیگران آن را حل می کنند و این فایده ای برای دانش آموزان نخواهد داشت.» خانم الف. الف، ۲۵ ساله متولد هم درباره پیک های نوروزی می گوید: «واقعاً تجربه بدی بود، به این خاطر که در طول سال تحصیلی به اندازه کافی درس و مشق داشتیم. درست است که دو هفته تعطیلی باعث می شد که خیلی از مطالب درسی فراموش شود، اما پیک نوروزی راه حل مناسبی برای این مشکل نبود و نیست.» او گفت: «مطالب پیک های نوروزی آنقدر پربار نبود که قرار باشد بچه ها مطلب جدیدی را از آن فرا بگیرند، پس بهتر است برای برای تکالیف این ایام موضوع انشا و تحقیق به انتخاب خود بچه ها در نظر گرفته می شد تا هم مفیدتر باشد و هم بچه ها حق انتخاب داشته باشند.» خانم ز٫ ع، متولد دهه ۷۰ نظری متفاوت دارد و معتقد است: «پیک نوروزی را خیلی دوست داشتم زیرا اولیا مدرسه از یک هفته قبل از تعطیلات نوروز وجود آن پیک ها را به بچه ها گوشزد می کردند و حس شروع شدن عید را برای من تداعی می کرد. اما از این متنفر بودم که برای دریافت پیک نوروز باید تا آخرین روز به مدرسه می رفتم. بخش رنگ آمیزی، نقاشی و چیستان پیک ها را هم خیلی دوست داشتم.» خانم ف. ق، در این باره می گوید: «پیک های شادی آن زمان برای پدر و مادرها دردسرساز بود و یک دغدغه همه روزه برای بچه ها به شمار می رفت. او معتقد بود: «باید پیکی برای بچه ها تدوین شود که بچه ها بتوانند ذوق و شوق خود را نشان دهند و باید یک سری تکالیف سلیقه ای برای برای بچه ها در این پیک ها گنجانده شود.» او افزود: «به یاد دارم که معلم ها می گفتند این پیک ها نمره دارد، اما هیچگاه نمره پیک ها در نمرات اصلی اعمال نشد.» خانم م. ک متولد دهه ۶۰ از اولین سال تحصیلی خود می گوید: «لطیفه ها، معماها، شعرها، نقاشی ها و انشاهایی که باید نوشته می شد و کل مجموعه نوروزی برای من جذاب بود.» او می گوید: «پیک های نوروزی علاوه بر ساده بودن خیلی متنوع بود و حل کردن آن کار سختی نبود ومن خیلی زود پیک نوروزی را به پایان می رساندم.» خانم ف. ق متولد دهه ۷۰ بیان می کند: «پیک های نوروزی خیلی سخت بود و اکثراً جواب خیلی از پرسش ها را به دست نمی آوردم و بعد از تعطیلات جواب آنها را از هم کلاسی هایم می پرسیدم و پیکم را تکمیل می کردم.» خانم م. م متولد دهه ۷۰ در مورد دوران ابتدایی اش می گوید: «من همیشه تا سومین روز عید تکالیفم را به پایان می رساندم و اگر پرسشی باقی می ماند که قادر به پاسخ گویی نبودم، اولین روز بعد از تعطیلات، صبح خیلی زود به مدرسه می رفتم تا از هم کلاسی هایم پاسخ ها را بپرسم.» آقای ح. م، متولد دهه ۷۰ دراین مورد بیان می کند: «بهترین خاطراتم از پیک های نوروزی قسمت رنگ آمیزی اش بود و بقیه خاطراتم در مورد پیک، متعلق به روز سیزده بدر می باشد.» خانم ف. غ متولد دهه ۶۰ در این باره می گوید: «مطالب پیک های نوروزی باید جنبه مرور و تثبیت دانسته های قبلی را داشته باشند اما گاهی برخی مطالب حالت بازی های ذهنی پیچیده و معما را دارد که خارج از کتاب درسی است و دانش آموزان بدون کمک دیگران قادر به پاسخ گویی نیستند.» وجود اجبار و حجم زیاد پیک ها نه تنها عامل منفی برای دانش آموزان است بلکه به نظر می رسد تنوع و جذابیت بیشتر مطالب پیک ها باید در اولویت طراحان قرار گیرد تا دانش آموزان از تعطیلات لذت ببرند و پیک نوروزی را به عنوان عامل برهم زننده شیرینی تعطیلات محسوب نکنند، چون در این صورت نه تنها نتیجه بخش نیست بلکه باعث دلزدگی دانش آموزان می شود. اما درباره ی بود و نبود آن نمی توان به راحتی و بدون کار کارشناسی هر سال، تصمیمی جدید اتخاذ کرد!

انتهای پیام

دیدگاه شما