جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گزارش جی پلاس از مدرسه‌ای‌‌های بعد از انقلاب

کد خبر: ۳۳۶۸۸۹
گزارش جی پلاس از مدرسه‌ای‌‌های بعد از انقلاب

«یوم الله» نزدیک است. با وجود گذشت بیش از سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، هر سال شاهد برگزاری مراسم‌ های گوناگون برای بزرگداشت آن روز بوده و هستیم؛ مراسم هایی که در مدارس، دانشگاه ها و سایر مراکز فرهنگی- آموزشی در سطح کشور برگزار می شوند. دوران مدرسه با شادی دانش آموزان و جدیتشان در برگزاری برنامه ها همیشه همراه بوده و هست و با وجود تمام خاطرات تلخ و شیرینش در ذهن همه ما باقی مانده است. خاطرات دانش‌آموزان سه دهه بعد از پیروزی انقلاب از زبان خودشان شنیدنی است. حاصل گفت و گوی خبرنگار جی پلاس را با زنان و مردان، و دختران و پسرانی که روزهای مدرسه شان برای برگزاری مراسم دهه فجر تلاش می کردند در ادامه بخوانید. متولدین دهه ۵۰ اینگونه گفتند: س٫ن.ع می گوید: در زمان انقلاب کلاس سوم دبستان بودم. چیز زیادی از اولین سالگردهای پیروزی انقلاب و «دهه فجر» در مدارس به یاد ندارم. سال های اول شروع جنگ بود و مدارس هم هر کدام شاهد شهید شدن دانش آموزان خود بودند. اما به خوبی به یاد دارم که آن روزها، مراسم سالگردها بسیار مردمی تر از امروز و کاملاً خودجوش بود. جنگ بود و کشور در شرایط بحرانی قرار داشت، اما ایمان و باورهای مردم به انقلاب همواره آنها را استوار نگه می داشت. الف.ح. به یاد دارد: در بهمن ۵۷، پسربچه ای هشت ساله و در شهرستان میانه بودم. سردی هوا را در آن زمان به خوبی به یاد دارم، کمبود نفت بود و وسایل گرمایشی تقریباً از کار افتاده بودند. اما با وجود سرمایی که در تمام خانه ها رخنه کرده بود، گرمی خاصی را می شد در دل بچه ها و همکلاسی هایم حس می کردم. مدرسه ها تعطیل بود و دانش آموزان از خوشحالی نرفتن به مدرسه در خانه ها می ماندند و به تماشای اتفاقات پایتخت می پرداختند. با آمدن اولین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران، برپا کردن جشن در مدرسه به عهده خود دانش آموزان گذاشته شده بود. با وجود امکانات کمی که در آن زمان وجود داشت، همه به طرز عجیبی به برگزاری جشن و تزئینات مدرسه مشغول می شدند. بریدن کاغذ رنگی ها به دست خودم را به خوبی به یاد دارم که با چه مشقتی در شکل دادنشان تلاش می کردم. از سال های بعد بود که کم کم برنامه ها متنوع تر شد و سرود، تئاتر، مسابقات و راهپیمایی ها را در برگرفت و به شکل برنامه های امروزی درآمد. م.ب. یادآور شد: در اواخر دهه ۶۰ بود که وارد دبیرستان و به جمع های اجتماعی راه پیداد کرده بودم. یادم می آید که در مدرسه جلسات قرآنی برگزار می شد که از زمان شاه پابرجا بود. بسیاری از شهدای ما از همین جلسات قرآنی با جنگ و جبهه آشنا شده بودند، چیزی که متاسفانه امروز بسیار کمتر شاهد آن هستیم. همه تشکل هایی که در مدرسه وجود داشتند مثل بسیج دانش آموزی و تشکل انجمن اسلامی دانش آموزی، سالگردهای دهه فجر در مدارس را همه برگزار می کردند. خودمان طراحی می کردیم که هر سال با یک شیوه جدید مراسم را برگزار کنیم. مثلاً در کارگاه مدل سازی مدرسه مان وسایل مختلف را می ساختیم. همچنین گاهی می شد که از خانواده های شهدا در مراسم دعوت می کردیم. هنرستان ما حدود ۷۴_۷۵ نفر شهید داشت، که از خانواده آنها برای یک شب مهمان شدن در هنرستان دعوت می شد. یعنی یادواره شهدا را با حضور خانواده هایشان در مدرسه برگزار می کردیم. اجرای موسیقی و تئاتر نیز از دیگر برنامه هایی بود که در این روزها اجرا می کردیم. در بیشتر برنامه ها مقامات رسمی شهرمان (همدان) کسانی مثل استاندار و امام جمعه حضور داشتند. از دهه ۵۰ که بگذریم به دهه ۶۰ ها می رسیم، آنها اینگونه از خاطرات «دهه فجر» گفتند: م.م. می گوید: در هر گروهی که بود شرکت می کردم، از روزنامه دیواری گرفته تا تئاتر، سرود و حتی تزئین کلاس ها. می توانم بگویم که بچه ها با جدیت مشغول می شدند. آنها برای چند ساعتی که در کلاس درس حاضر نبودند برای خود برنامه های مفرح بسیاری می ریختند. در و دیوار مدرسه پر می شد از عکس ها و نوشته های مختلف و تزئینات رنگارنگ که همگی با شوق و ذوق خاصی نصب شده بودند. م.الف. می گوید: ما به چند گروه مختلف تقسیم می شدیم. گروهی به تئاتر مشغول می شدند و گروهی دیگر، سرودهای انقلابی را بازخوانی می کردند. یکی ار خاطرات خوبی که دارم پوشیدن لباس های رنگارنگی بود که برای تئاتر آماده می کردیم. چون برنامه را در ۱۰ روز «دهه فجر» اجرا می کردیم باید تقریباً هر روز آن لباس ها را می پوشیدیم؛ به نوعی هم تنوعی ایجاد می شد و کلی هم حال و هوایمان را عوض می کرد و لذت می بردیم. مدرسه برنامه ها را واقعاً پرشور برگذار می کرد و این خود بچه ها بودند که برنامه ریزی می کردند و فعال بودند. گاهی هم مسابقه ورزشی بین معلمان و دانش آموزان در این دوره برگزار می کردند. مسابقاتی که برایمان بسیار خوش آیند و خاطره انگیز بود. الف.ب. به یاد دارد: گاهی خودمان پرچم آمریکا را نقاشی می کردیم، خودمان آتشش می زدیم و شعارهایی سر می دادیم. مدرسه هم بعضی وقت ها سنگ تمام می گذاشت، مثلاً هلی کوپتری از بالای سرمان رد می شد و گل یا کاغذ رنگی ها را از بالا روی سر بچه ها می ریخت، سربازانی می آمدند که به نواختن سازهای بادی مشغول بودند. خرابکاری ها و شوخی هایی که در هنگام تمرین سرود و تئاترها می شد، ذوق و شوق و هول زدن بچه ها برای گرفتن میکروفون، همه و همه خاطرات تلخ و شیرین دوران مدرسه را در «آن روزها» برایم تداعی می کند. م.الف. می گوید که با وجود تمام خاطرات شیرینی که از آن روزها در مدرسه داشته است، یک خاطره تلخ دارد. با خنده می گوید که در عین حال شیرین ترین خاطره اوست. او به یاد دارد: با مدیر مدرسه مصاحبه‌ای در مورد آرمان ها، باورها و مقایسه جوانان نسل جدید و نسل خودش داشتم. از صحبت های مدیرم که از بی هویتی و بی ایمانی نسل جدید حرف می زد، تیتر جالبی را برای روزنامه دیواری انتخاب کردم؛ «نفی نسل جدید». یادم است که حجم مصاحبه بسیار زیاد بود و من به سختی توانستم آن را در چند ورق بنویسم و به روزنامه دیواریمان با سیمی کردن وصل کنیم. وقتی بعد از خوردن زنگ تفریح جای خالی روزنامه دیواریمان را دیدم به شدت ناراحت و عصبانی شدم! اما معلم پرورشی مان گفت که تیتری که انتخاب کرده بودم، برای من سه روز اخراج از مدرسه را در پی داشته! م.ح. با خنده این گونه از خاطره ویژه خود یادآور می شود: قرار بود «تئاتر موبی دیک» را در مدرسه اجرا کنیم! کلی زحمت کشیدیم که وسایل مورد نیاز صحنه را بسازیم. به قدری با جدیت تمام درگیر کارهای حاشیه ای شده بودیم که دیگر وقت اجرای تمرین و تئاتر را نداشتیم! خلاصه با ناراحتی و نا امیدی مجبور به لغو آن شدیم. دهه ۷۰ ها نیز اینگونه خاطره سازی کردند: ق.ش. می گوید: یادم است که کتابی را در اختیارمان گذاشته بودند که پر از اشعار انقلابی بود و هر کلاسی باید یکی از آن شعرها را سرصف می خواند. سایر برنامه ها نیز به تئاترهای مختلف از فرار شاه و آوردن شعبده باز ختم می شد. الف.م. خاطر نشان کرد: من خیلی خوب نقاشی می کشم، یادم است که یک بار در یکی از روزنامه دیواری ها تصویری کشیدم که هواپیمای امام (س) را نشان می داد و جمعیت فراوانی که به استقبال او آمده بودند. من یک پسربچه دبستانی بودم اما به خوبی می توانستم آن زمان را به تصویر بکشم. یکی دیگر از نقاشی هایم با این مضمون بود؛ دست امام درحالی که تاج سر شاه را پایین می انداخت. این نقاشی جایزه های بسیاری را برایم به همراه داشت و یکی از پرخاطره ترین کارهای دوران کودکیم است. بزرگتر که شدم خودم به نوعی از دست اندرکاران برنامه ها بودم. عکس می گرفتم و کارها و برنامه ریزی های مهم را انجام می دادم. با همکلاسی هایم سرود پخش می کردیم و کلیپ های انقلاب را نمایش می دادیم. سال سوم راهنمایی بودم که آمفی تئاتر مدرسه را به غرفه های مختلف تقسیم کرده بودند و غرفه مربوط به امام را خود به عهده گرفته بودم. هرچه کتاب از او داشتم آورده و خودم هم سه جلد کتاب از او درست کرده بودم؛ عکس های امام را از مجلات گوناگون جمع آوری می کردم و در این دفترچه ها می چسباندم و در زیر عکس ها در وصفش جمله ای می نوشتم. در این کارها بسیار جدی بودم و به نوعی احساس بزرگی می کردم و لذت می بردم. یک بار هم نقش شهید اندرزگو را در تئاتر مدرسه بازی کردم، شخصیتش را از طریق فیلم ها و کتاب هایی که خوانده بودم به خوبی می شتاختم. در تئاتر، بازیگر اول استان شدم و در نمایشنامه نویسی یکی از برترین ها بودم. یکی دیگر از خاطرات خیلی خوبم کار جالبی بود که با دوستانم در مدرسه انجام دادیم. همان روزهایی بود که رفتن «حسنی مبارک» با «۲۲بهمن» مصادف شده بود. یکی از آنها اسمش بهمن بود. بهمن وسط آمفی تئاتر قرار گرفت، در حالی که یک دستش عدد ۲۲ و دست دیگرش تصویر حسنی مبارک را نمایش می داد. اینطور خوانده می شد: «۲۲بهمن مبارک» با مرور خاطره های گفته شده می توان یک چیز را به خوبی دریافت، هرچه به عقب بر می گردیم شادی ها و جشن ها و سالگردها خودجوش تر هستند. بچه های دیروز که امروز بزرگ شده اند، کمتر از قبل فرصتی برای یادآوری آن روزها دارند اما دل هایشان هم چنان برای بهمن ها می تپد و به یادش لبخند می زنند.

انتهای پیام

دیدگاه شما