جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

شهریاری در گفت‌وگو با جی پلاس: حتی وزارت آموزش و پرورش بحث آموزش را جدی نمی‌گیرد

کد خبر: ۳۳۴۰۸۳

مهارت زندگی یکی از مهم ترین اصولی است که باید آموخت اما به نظر دکتر منصوره شهریاری احمدی، مدرس روان شناسی، تا هنگامی که بدنه وزارت آموزش و پرورش ایران تا به این حد گسترده است، نمی توانیم نظارت درستی بر عملکرد دستگاه های مرتبط داشته باشیم و به این هدف دست یابیم و این یکی از نقاط ضعفی است که چالش های امروز آموزش و پرورش در ایران را به وجود آورده است. درباره وضعیت آموزش و پرورش در ایران گفت و‌گویی با دکتر منصوره شهریاری احمدی انجام داده ایم که در ادامه می خوانید: نگاه آموزش و پرورش به امر تربیت چگونه است؟ این نوع نگاه را شما مناسب می بینید؟ تربیت، معنای اصلی پرورش است و این بدان معنی نیست که بخواهیم به آن، چهارچوبی سخت و انضباطی بدهیم. نباید افراد را در این چهارچوب قرار دهیم اما متاسفانه در ایران این عمل صورت می گیرد. وقتی از پرورش صحبت می کنیم باید به پرورش روان و شخصیت انسان ها توجه کنیم و رسیدن به این مفاهیم با تنبیه و زور امکان پذیر نیست. امروز شاهد همین نوع نگاه در آموزش و پرورش کشور هستیم. نگاهی که تلاش می کند تا تمام مفاهیم فرهنگی را با زور و شیوه ای انضباطی در مدارس ترویج کند. چه چیزی باعث شده که آموزش و پرورش در این امر موفق نباشد و به گفته شما این فضا در مدارس ما شکل بگیرد؟ دلیل اصلی آن، این است که بحث آموزش و پرورش یک مقوله گسترده است. تعداد دانش آموزان زیاد است و تعداد مدارس هم به تبع این موضوع بالاست. وزارتخانه ای که حوزه مسئولیت گسترده ای دارد به طور طبیعی نمی تواند از تمرکز بالا در امر سیاستگذاری و حل مشکلات برخوردار باشد. موضوعات دیگری هم وجود دارد که باعث می شود در بحث آموزش دچار مشکل باشیم. چه مشکلاتی؟ همین که کودکان در سنی خاص باید وارد مدرسه شوند، مشکل است. سنی که می تواند تاثیر زیادی در آینده کودکان داشته باشد. این کودکان از خانواده خود دور می شوند. مدرسه هم با این نحوه آموزش نمی تواند کمک مناسبی به کودکان و نوجوانان باشد. وقتی در مدرسه ها نظام کاملاً سنتی برقرار است، معلمان تنها با درس دادن و واگذاری تکالیف زیاد به بچه ها سعی در اداره کلاس دارند و هیچ نظارت مناسبی بر روی بچه ها وجود ندارد، میزان آگاهی و یادگیری دانش آموزان به دقت سنجیده نمی شود، تغییر متناوب سیستم آموزشی پیش می آید. همچنین سواد کم معلمان در مدارس نیز مشکل دیگر سیستم آموزشی کشور است. این مشکلات چه تاثیری بر روی دانش آموزان می گذارد؟ وقتی دانش آموز سال اول و دوم دبستان در موقعیتی قرار بگیرد که در آن حس ناامنی داشته باشد، خود به خود مقاومت هایی در وجود بچه ها در رابطه با اسم مدرسه و معلم شکل می گیرد. آیا وزارت آموزش و پرورش در بحث نظارتی و اجرایی مناسب عمل می کند؟ تا به امروز چقدر دانشجو در رشته برنامه ریزی درسی و دیگر رشته های مرتبط از دانشگاه های ما خارج شده اند و چقدر توانسته اند در این زمینه تاثیرگذار باشند؟ چقدر توانسته ایم تکنیک های انتقال مفاهیم به دانش آموزان را تغییر دهیم؟ تمام اینها نشان از این دارد که ما در بخش اجرایی ضعیف عمل کرده ایم. در بخش نظارتی هم با همین وضع رو به رو هستیم. وقتی نتوانسته ایم در آموزش دانش آموزان روش جدیدی را در نظام آموزشی برقرار کنیم، یعنی نظارت درستی در این زمینه نداشته ایم. این نقطه ضعف آموزش و پرورش ایران است. کدام نهاد نظارتی به صورت مرتب بر عملکرد معلمان نظارت داشته است؟ همیشه معلمان درگیر چالش های زندگی خودشان بوده اند و این هم نقطه ضعف سیستم آموزشی ما به حساب می آید. معلمان کارخانه انسان سازی هستند، باید سعی کنیم معلمان در تمام زمینه ها تامین باشند. اما متاسفانه امروز معلمان در بدترین شرایط اجتماعی به سر می برند. امروز شاهد این موضوع هستیم که هیچ نهادی حتی وزارت آموزش و پرورش، بحث آموزش کشور را جدی نمی‌گیرد. نگاه اصلی در بخش آموزش که پرورش انسان است کنار گذاشته شده و مدرک گرایی رواج پیدا کرده است. امروز مهم ترین مشکل ما در بخش آموزشی را چه چیزی می بینید؟ مهم ترین مشکل در فضای آموزش کشور این است که پرورش خلاقیت نداریم. این مشکل در خانواده ها و در مدارس به چشم می خورد. به غیر از کلاس درس باید موقعیت هایی برای بچه ها فراهم شود تا در رشد خلاقیت آنها مفید باشند. در دبیرستان های ما مباحث غیر درسی شکل نمی گیرد تا دانش آموزان بتوانند در آن شرکت کنند. در حالی که باید اجازه بدهیم در کلاس های درس، مباحثی فراتر از مباحث درسی مطرح شود و دانش آموزان بدون اضطراب در این مباحث شرکت کنند. باید اجازه دهیم تا دانش آموزان به خلاقیت برسند.

انتهای پیام

دیدگاه شما