جی پلاس ـ منصوره جاسبی: اعتقاد سیاوش این بود که اگر می خواهی انقلابی باشی باید عمل کنی و خودش این اعتقاد را در جای جای زندگی به اثبات رسانده بود. آنگاه که بعد از گذراندن ۲۲ ماه در دبیرستان نظام، طاقت ماندن را از دست داد و با پرداخت خسارت مالی آنجا را ترک گفت. استعداد بالایش در دو رشته به بار نشست و اما خود مشتاق مهندسی راه و ساختمان بود و دانشگاه صنعتی اصفهان محل تحصیل. از فعالان عرصه دانشگاه شد و در راه اندازی انجمن اسلامی تلاش بسیار کرد. با وجود همه علاقه اش به بحث و درس و تحصیل، خود می گفت: جبهه های حق علیه باطل دانشگاه است؛ دانشگاهی که در آن عشق تدریس می شود و در آن درس ایثار، شهادت، گذشت و بردباری یادت می دهند. سیاوش آرام و قرار نداشت و هر روز گوشه ای از این سرزمین او را به سوی خود می کشاند، یک روز جهاد سازندگی شهرکرد مأمنش بود و روز دیگر جبهه ایلام. آزادی خرمشهر بود و جهادی که آرزویش را داشت و شد جزء اولین کسانی که بر بام مسجد جامع فریاد الله اکبر سر دادند. هنوز فریادهای شادمانه اش در خرمشهر به پایان نرسیده بود که مریوان و سنگرسازی های جبهه غرب او را به خود فراخواند و انگار مریوان جایگاه آخری بود که تلاش های سیاوش را به نظاره نشسته بود. روز هشتم شهریور ماه سال ۶۱ بود و سیاوش مشغول فعالیت و بی خبر از مین هایی که منافقان در مسیر عبورش کاشته اند. ناگهان صدای انفجار در فضا پیچید و ماشین از زمین جدا شد و لحظاتی بعد پیکر بی جان سیاوش، غرق در خون به شهادت لبخند زد.
سیاوش یک انقلابی بود
انقلابی کسی است که بیش از آنکه حرف بزند، عمل می کند.
کد خبر:
۳۴۷۰۲۳