جی پلاس ـ منصوره جاسبی: آن روز و شب ها ناگهان صدای آژیر خطر به گوش می رسید و باید در جایی پناه می گرفتی، مادر که دو دختر کوچک هم داشت به محض شنیدن آژیر، بچه ها را با خود به زیر زمین خانه می برد اما آن شب با شب های دیگر فرق داشت. ابوالفضل[۱] که مدتی مشغول نبرد با دشمن متجاوز بود برای مرخصی چند روزه آمده بود و خیال مادر را راحت کرد که بخوابد، او به گوش است. آسمان سرمه ای رنگ آن روزهای تهران و سکوتی که بر شهر حاکم بود، ابوالفضل را به قدم زدن در حیاط و نگهبانی از خانواده اش تشویق می کرد. ساعتی نگذشت که صدای ضد هوایی ها بلند شد، ابوالفضل آرام بالای سر مادر رفت و او را بیدار کرد و دو خواهر کوچکش را بغل کرد و با مادر به زیرزمین خانه رفتند. سر به سر مادر می گذاشت تا حواسش به بمباران نباشد، می گفت مادر دعا کن زیر آسمان بی برج و باروی جنوب شهید شوم نه زیر بمباران صدام. مادر دعا کن که حتماً شهید شوم. آنقدر این حرف ها را زد تا صدای شلیک گلوله های ضد هوایی و بمباران به پایان رسید و وضعیت سفید شد.
شهادتی از جنس جبهههای جنوب
می گفت: مادر دعا کن شهید بشوم.
کد خبر:
۳۴۶۴۵۰