جی پلاس ـ منصوره جاسبی: جنگ که شد آرام و قرار را از مهدی[۱] گرفت، از این جبهه به آن جبهه و اگر مشکلی پیش می آمد و حضورش به تعویق می افتاد، تا روزها حالش بد بود و غم همه وجودش را می گرفت. عملیات های مختلف طریق القدس، فتح المبین، بیت المقدس، فتح خرمشهر، رمضان، مسلم ابن عقیل، محرم، والفجر۴، والفجر۶، هور العظیم، قدس، بدر، والفجر۸، کربلای۲، کربلای ۵ و نصر۴ همگی شاهد حضورش بودند و ثمره این حضور ۱۳ بار مجروح و زخمی شدن بود که هیچ وقت آنقدر استراحت نمی کرد تا زخم هایش کامل التیام یابد و انگار ندایی او را به جبهه فرا می خواند. پایش که به جبهه می رسید دیگر نه دردی بود و نه زخمی، خوب خوب بود و بشاش. هرچند مهدی روزهای کمی را برای مرخصی می آمد اما آن هنگام هم فقط به درد خانواده نمی خورد بلکه تا جایی که می توانست به شهرها و روستاهای اطراف سر می زد و تا جایی که توانش او را یاری می داد، گره مشکلات را باز می کرد. مهدی کاری کرده بود که خانواده های شهدا منتظر دیدارش بودند و چون چند ماهی می گذشت و خبری از او نمی شد نگرانش. انگار که جای خالی فرزندانشان را پر می کرد. اما حالا مدتی بود که دیگر مهدی همیشه متبسم، به مرخصی نمی آمد و لبخندی بر لبش نمی نشست، او از رفتن دوستان و برادرانشان[۲] و جا ماندن خودش غمگین بود و روی بازگشت به شهر و دیارش را نداشت، آنقدر با خدا راز و نیاز کرد و آنقدر در جبهه ماند تا آخر به آرزویش رسید و به دیدار یاوران شهیدش رفت و گویی باید تا عملیات نصر چهار انتظار می کشید.
چرا لبخند از چهره مهدی رخت بربست؟
سال ها از جنگ گذشته بود و مهدی از خجالت اینکه شهید نشده بود، دیگر به مرخصی نمی آمد.
کد خبر:
۳۴۶۳۲۰