جی پلاس ـ منصوره جاسبی: ساکت بود و آراسته و همین رفتارش باعث شده بود نگاه محبت آمیز همه را به خود جلب کند. بزرگتر که شد، کارهای فنی را یاد گرفت و برای خودش استاد باطری ساز اتومبیل شد و کمک خرج خانواده. جنگ شروع شده بود و رازمیک[۱] که از کودکی به تفنگ و دفاع از کشور علاقه بسیار داشت به رغم مخالفت ها، برای خدمت سربازی ثبت نام کرد و وقتی مادر می گفت تا پایان جنگ صبر کن و بعد برو، پاسخ می داد: «تا جنگ هست من باید بروم. الآن به سرباز نیاز دارند. امام فرموده جبهه ها را خالی نکنید.». رازمیک در بخشی از وصیت نامه خود آورده بود: «این هم خانه ابدی من است. پدر و مادر عزیزم، هرگز برایم غمگین و دلتنگ نباشید. قبول دارم که من غنچهای هستم که خیلی زود از بوته جدایم خواهند کرد، ولی هرگز پژمرده و خشک نمیگردم. من باید از شما جدا شوم. زیرا دشمن به خاک ما حمله کرده است. من باید از شما جدا شوم. نه فقط من بلکه هزاران و صدها هزاران نفر همچون من باید که جان خود را فدای کشورم، ملتم و خانوادهام کنم.». روز هفتم اسفند سال ۶۶ بود و رازمیک ۲۳ سال بیشتر نداشت که جاده اهواز ـ امیدیه شد محل شهادتش.
رازمیک؛ غنچهای که هرگز پژمرده نشد
از بین اسباب بازی هایش به تفنگ بیشتر علاقه نشان می داد و با اینکه کودک بود به مادر می گفت: می خواهم روزی از کشورم دفاع کنم.
کد خبر:
۳۳۹۷۹۴