جی پلاس ـ منصوره جاسبی: چند ماهی از جنگ گذشته بود و بچه ها قرار بود اولین نوروزشان را دور از خانه و خانواده، کنار همسنگرهایشان جشن بگیرند. هنوز ساعتی به لحظه تحویل سال مانده بود که بچه ها دیدند، رضا مدام در رفت و آمد است، از سنگر بیرون می رود و بر می گردد و چیزی را زیر پیراهن خود گذاشته به داخل بر می گردد و آن را در گوشه ای از سنگر می گذارد و در مقابل تعجب آنها تنها خنده ای تحویل می دهد و به کار خود ادامه. لحظات به همین منوال گذشت که رضا از جنب و جوش افتاد و دیگران را به گوشه سنگر فرا خواند و تازه آن وقت بود که راز رفت و آمدهای مکرر او را فهمیدند. بله آقا رضا سفره ای پهن کرده و هفت سینی را در آن گرد آورده بود که برای اولین بار در سفره سال نو بچه ها تجربه می شد و تنها در جبهه ها و مناطق جنگی می شد آن را دید و اینها همه از ذوق و توجه او سرچشمه گرفته بود. سیم تله، سیم چین، سرنیزه، سیم خاردار، سیمی نوف، سی چهار (مواد منفجره)، سوسکی و سبدی (مین) در کنار قرآن جیبی او و ظرف آب، همه آنچه بود که رضا برای تحویل سال فراهم آورده بود.
هفت سینی با بوی جبهه
سیم تله، سیم چین، سرنیزه، سیم خاردار، سیمی نوف، سی چهار و سوسکی و سبدی (مین) نوعی از هفت سینی بود که بچه ها توی سنگر دور سفره هفت سینشان می چیدند و سال را با آن تحویل می کردند.
کد خبر:
۳۳۹۶۲۸