جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

اسفند یا ماه شهدا

آخرین برگ شناسنامه‌ هایشان را که نگاه می‌ کنیم به جای «باطل شد» در قسمت توضیحات نوشته‌ اند: «به فیض شهادت نائل آمد». این جمله آخرین روایت از زندگی‌ رزمنده‌ ای ‌است که با حضور در جبهه و پایان حیاتش، «شهید» نام گرفت.

کد خبر: ۳۳۹۲۴۶
اسفند یا ماه شهدا

به گزارش جی پلاس، ماه «اسفند» سال‌ های جنگ تحمیلی بیشترین شهدا را تقدیم انقلاب کردیم. در واقع ۱۳ درصد شهدا در اسفندماه به شهادت رسیده‌ اند. شهدایی همچون حسین خرازی، مهدی باکری، محمدابراهیم همت، عباس کریمی، امیر حاج امینی، کاظم نجفی رستگار و عبدالحسین برونسی در اسفندماه به شهادت رسیده‌اند. بنا به احترام و جایگاهی که شهدا در جامعه دارند این ضرورت احساس می‌شد تا در سال یک روز به نام «شهید» در تقویم ملی به ثبت برسد. از همین رو روز ۲۲ اسفند ماه به نام شهید، نامگذاری شده است. اکنون همزمان با روز «شهید» به بازخوانی و انتشار بخشی از گفته‌های «دکتر علی شریعتی» و علامه «محمد تقی جعفری» در رابطه با شهید و شهادت خواهیم پرداخت. دکتر علی شریعتی: «... شهید قلب تاریخ است، همچنان که قلب به رگ‌ های خشک اندام، خون حیات و زندگی می‌ دهد، جامعه‌ ای که رو به مردن می‌ رود، جامعه‌ ای که فرزندانش ایمان خویش را به خویش از دست داده‌ند، و جامعه‌ ای که به مرگ تدریجی گرفتار است، جامعه‌ ای که تسلیم را تمکین کرده است، جامعه‌ ای که احساس مسئولیت را از یاد برده است و جامعه‌ ای که اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته است و تاریخی که از حیات و جنبش و حرکت و زایش بازمانده است، شهید همچون قلبی، به اندام‌ های خشک مرده بی‌رمق این جامعه، خون خویش را می‌ رساند و بزرگترین معجزه شهادتش این است که به یک نسل ایمان جدید به خویشتن را می‌ بخشد. شهید نشان می‌ دهد و می‌ آموزد و پیام می‌ دهد که در برابر ظلم و ستم، ای کسانی که می‌ پندارید: «نتوانستن از جهاد معاف می‌ کند»، و ای کسانی که می‌ گویید: «پیروزی بر خصم هنگامی تحقق دارد که بر خصم غلبه شود»، نه! شهید انسانی است که در عصر نتوانستن و غلبه نیافتن با مرگ خویش بر دشمن پیروز می‌ شود و اگر دشمنش را نمی‌ شکند، رسوا می‌ کند. شهید در لغت، به معنای «حاضر»، «ناظر»، به معنای «گواه و گواهی دهنده» و «خبردهنده راستین و امین» و همچنین به معنی «آگاه» و نیز به معنی «محسوس و مشهود»، «کسی که همه چشم ها به اوست» و بالاخره به معنی «نمونه»، «الگو» و «سرمشق» است.» همچنین مرحوم علامه محمد تقی جعفری نیز با طرح این پرسش که «شهادت چیست؟ » توضیح می‌ دهد: «شهادت عبارت است از: پایان دادن به جریان حیات (که در متن طبیعت، مطلوب مطلق است) در کمال هشیاری و آزادی و آشنایی با ماهیت و مختصات آن، با این هدف‌گیری که ذیلاً مطرح می‌کنیم: بعضی از ابعاد شهادت: بُعد یکم- پایان دادن به زندگی طبیعی در راه دفاع از ارزش‌ ها و حیات حقیقی افراد جامعه. بُعد دوم- شکافتن کالبد مادی و به پرواز درآوردن روح به مقام شهود الهی، در راه وصول به جذابیت کمال، برای بزرگداشت «حیات معقول» خود و دیگران. بُعد سوم- تعیین کننده ملاک و میزان برای زندگی قابل توجیه در این دنیا. برای توجه به عظمت شهادت، فهمیدن دو حقیقت پایین شرط اساسی است: ۱- اهمیت مطلق زندگی. ۲- اهمیت هدفی که شهادت برای آن تحقق می‌یابد. با درک این دو حقیقت است که معنای از دست دادن اختیاری حیات با کمال آگاهی و انبساط فهمیده می‌ شود. درباره اهمیت و عظمت فوق‌العاده زندگی، مطالب فراوانی گفته شده است. ما در این جا به بیان یک مطلب اکتفا می‌کنیم، پیشنهاد شود که شما میان دو چیز اختیار دارید که یکی را انتخاب کنید: ۱-ادامه حیات با برخورداری از عقل و وجدان و دیگر استعدادهای کمالی. ۲-مالکیت جهان با اختلال در بهره‌برداری از جوهر والای حیات و عظمت و مزایای آن. بدیهی است که انسان عاقل و هوشیار که از سلامت روانی و عقل برخوردار است، ادامه حیات با کمال اعتدال جسمانی و روحانی را انتخاب خواهد کرد. هر اندازه انسان شهید از مزایا و عظمت‌ های حیات آگاه‌تر باشد و هر چه بیشتر توانایی استفاده از آنها را داشته باشد، شهادت او از عظمت بالاتری برخوردار می‌ شود. نمونه‌ هایی از عظمت‌ های حیات آدمی: انسان در حال زندگی است که: - از زیبایی‌ ها لذت می‌ برد. - از عقل و وجدان استفاده می‌ کند. - محبت و عشق می‌ ورزد. - به اکتشاف نائل می‌ آید. - حقایق را شهود می‌ کند. - شکوه عالم هستی را درک می‌ کند. - از عدالت و حق دفاع می‌ کند. - طعم آزادی و اختیار معقول را می‌ چشد. - از علم و معرفت و جهان‌بینی، کسب روشنایی می‌ کند. - از لذت خدمت به همنوعان خود برخوردار می‌ شود. - می‌ تواند جهانی را آباد کند. - لذت نظم و قانون‌گرایی را درمی‌ یابد. - از شوق احیای انسان‌ ها به پرواز درمی‌ آید. - طعم عواطف و ارتباط‌ های نسبی و سببی را درک می‌ کند. - با ابداعات هنری سازنده، به عظمت احساسات درونی خود پی می‌برد. - با فعالیت‌ های عقلانی سالم، همنوعان خود را از سقوط نجات می‌ دهد و زمینه را برای پیشرفت تکاملی آنان آماده می‌ کند. - با گسترش «من» بر جهان هستی، جهان را درون خود در می‌ یابد. مسلم است که امتیازها و عظمت‌ های زندگی بیش از حد شمارش‌ های معمولی است. انسان آگاه با از دست دادن هر یک از این امتیازها و عظمت‌ ها- در حقیقت- جهانی را از دست می‌ دهد، زیرا هر یک از آنها به تنهایی می‌ تواند هدفی برای زندگی و توجیه کننده آن باشد.» منبع: ایسنا

انتهای پیام

دیدگاه شما