جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

جماران بررسی کرد؛

همه چیز درباره خصوصی سازی مخابرات

کد خبر: ۸۹۹۴۴
همه چیز درباره خصوصی سازی مخابرات

طبق اصل 44 قانون اساسی تمام شرکت های دولتی باید به بخش خصوصی واگذار شوند. شرکت مخابرات ایران از شرکت هایی بود که به استناد این اصل از قانون اساسی واگذار شد، اما این واگذاری با حرف و حدیث هایی همراه بود. سر و صداها درباره واگذاری مخابرات پس از واگذاری آن در سال 87 تا جایی پیش رفت که حتی مسئولان اجرایی تاکید داشتند، اهداف خصوصی سازی در این واگذاری تأمین نشده است و این واگذاری انتظارات را نیز برآورده نکرد، حال بماند که با روی کار آمدن دولت یازدهم، وزیر و مسئولان وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات ابعاد گسترده تری در خصوص واگذاری مخابرات بدون انجام کار کارشناسی بیان کرده اند.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، هیات وزیران در جلسه مورخ 17 دی ماه 1385 بنا به پیشنهاد مشترک وزارتخانه های امور اقتصادی و دارایی و ارتباطات و فناوری اطلاعات و به منظور اجرای سیاست های کلی اصل 44 قانون اساسی و احکام مندرج در برنامه چهارم توسعه و به استناد اصل یکصد و سی و هشتم قانون اساسی، چارچوب کلی نحوه واگذاری شرکت های مخابراتی قابل واگذاری را تصویب کرد که این مصوبه حدود 45 روز بعد، جهت اجرا ابلاغ شد.

بر اساس مصوبه دولت مقرر بود، شرکت های مخابراتی به صورت یکپارچه و در قالب واگذاری سهام شرکت مادرتخصصی مخابرات ایران، در فرآیند خصوصی سازی قرار گیرند. از سوی دیگر شرکت ارتباطات زیرساخت نیز از مخابرات ایران منفک و به وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، منتقل شد.

بر همین اساس و با تاکید محمد سلیمانی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات دولت نهم مبنی بر هر چه سریع تر آغاز شدن روند خصوصی سازی مخابرات که یکی از شرکت های جزء صدر بند«ج» اصل 44 محسوب می شود، از همان روزهای نخستین، فعالیت های مربوط به انجام این کار آغاز شد.

28 اسفند 85 درخواست پذیرش شرکت مخابرات ایران در بورس ثبت و سرانجام مهر ماه سال 87 سهام شرکت مخابرات وارد تالار شیشه ای بورس اوراق بهادار شد؛ تا ظرف 8 دقیقه 5 درصد از سهام این شرکت در بورس واگذار شود. اما این نماد 2 ماه بعد به بهانه برگزاری مجمع سالانه و بررسی فروش مابقی سهام متوقف شد. در نهایت خصوصی سازی مخابرات با حرف و حدیث های فراوان در سال 88 انجام شد.

از جمله بزرگ ترین حرف و حدیث ها در مورد مکانیزم واگذاری و شرکتی که مخابرات به آن واگذار شد این بود که شرکت توسعه «اعتماد مبین»، که مخابرات به آن واگذار شد، متعلق به بنیاد تعاون سپاه است. منتقدین می گفتند که این واگذاری خصوصی سازی نیست و شائبه های فراوانی برای این واگذاری مطرح می کردند. آنها معتقد بودند که به مانند بسیاری از واگذاری های اصل 44 شرکت ها تنها از یک بخش دولتی گرفته شده و به بخش دولتی دیگری داده شده است.

البته نکته جالب توجه دیگر این است که این واگذاری نه تنها دردی از مردم دوا نکرد و باعث خدمات دهی بهتر، افزایش اشتغال و تحقق اهداف دیگر اصل 44 نشد، بلکه حتی انتظارات مسئولین اجرایی را برآورده نکرد و تنها ثمری که این واگذاری داشت این بود که توسعه این شرکت بعد از واگذاری نادیده گرفته شد. یعنی تا زمان واگذاری این شرکت، سالانه حدود 2 هزار میلیارد تومان در بخش توسعه شرکت مخابرات هزینه می شد که این بخش بعد از واگذاری مغفول ماند تا شبکه دچار فرسودگی شده و به روز نبودن آن سبب افت کیفیت خدمات و به تبع آن عدم رضایت مشتریان باشد؛ تا اینکه این شرکت در حال حاضر به جایی رسیده است که تقریبا هیچ کدام از مشتریان آن از خدماتی که به آنها داده می شود راضی نیستند و این عدم رضایت روز به روز رو به افزایش است.

اما بعد از اینکه مخابرات و زیر ساخت های آن دچار مشکلات اساسی شد، چندی پیش رئیس هیأت مدیره این شرکت خبر از واگذاری آن با همان شرایطی که خریدند داد. البته نکته قابل توجه این است که غیر از دلیل ذکر شده دلایل دیگری نیز برای این واگذاری متصور است. از جمله دلایلی که کارشناسان برای واگذاری شرکت مخابرات و سایر شرکت هایی که با این مکانیزم وارد شدند این است که این شرکت ها به این دلیل وارد واگذاری می شوند که شرکت های خریدار آنها در زمان واگذاری ظاهرا فقط به این فکر می کردند که این شرکت ها را بخرند و چند سال بعد ضمن سود فراوانی که از درآمدهای آن به دست می آورند، در فرصت مناسب آن را به قیمت بالاتری به فروش برسانند تا از این طریق نیز سود فراوانی به جیب بزنند.

بر این اساس 2 روز پیش آگهی مزایده ای در روزنامه های کشور به چاپ رسید که خبر از این واگذاری سهام شرکت توسعه اعتماد مبین می داد. اما به مانند واگذاری این شرکت در سال 88، این آگهی نیز با اما و اگرها و اننتقادهایی همراه است.

از جمله انتقادهای وارد به این آگهی این است که شرکت توسعه اعتماد مبین که این آگهی از طرف آن منتشر شده، از ارائه اطلاعات در مورد صورت حساب های این شرکت خودداری کرده است. همچنین در یکی از بندهای این آگهی آورده است که این شرکت حق این را دارد که پیشنهادهای ارائه شده را بررسی و حتی رد کند. شاید این امر باعث شود که کسی برای این خرید ریسک نکند و در این صورت است که شائبه صوری بودن این آگهی تقویت می شود.

به نظر می رسد مواردی نظیر عدم تعیین تکلیف در خصوص زیرساخت ها نظیر سیم های مسی و فیبرنوری که وزیر ارتباطات دولت یازدهم و مسئولان این وزارتخانه تاکید دارند در جریان واگذاری مخابرات در دولت قبل در این خصوص کم کاری صورت گرفته و باید این زیرساخت ها در اختیار این وزارتخانه باشد نه شرکت برنده در واگذاری مخابرات به این راحتی ها شرکت توسعه اعتماد مبین را راضی به واگذاری مخابرات نکند و تا اگهی کردن برای واگذاری مجدد مخابرات بیشتر صوری به نظر بیاید تا واقعی. در هر حال مشتریان شرکت مخابرات امیدوار هستند کیفیت و هزینه خدمات و سایر موارد دیگری که ارتباط مستقیمی با مالکان این شرکت دارد و چند سالی است که نادیده گرفته و یا جدی گرفته نمی شود به عزم وزارت ارتباطات، مالک فعلی و یا مالک احتمالی بعدی رو به بهبود ببینند. اما با توجه به موضوعات پیش آمده در مورد مراحل مختلف واگذاری این شرکت و شائبه های موجود، باید منتظر نشست و دید چه سرنوشتی در انتظار شرکت مخابرات ایران است و امید مشتریان آن چقدر به واقعیت نزدیک می شود.

انتهای پیام

دیدگاه شما