به گزارش جماران، سعید لیلاز در روزنامه اعتماد نوشت:
هم درباره اقدام دولت در روزهای آخر کاریاش و هم درباره طرحها و لوایحی که دو فوریتی و سه فوریتی باشند، نظر منفی دارم. هرچه تعداد طرحها و لوایح دوفوریتی و سهفوریتی بیشتر باشد، نشاندهنده جهل بیشتر نمایندگان و ارائهدهندگان طرح است.
به عنوان مثال اگر یک طرح سهفوریتی برای زلزله در کشوری مانند ایران که زلزلهخیز است اعلام کنند، این از جهل است. ما باید همه کارها را از قبل پیشwبینی کنیم. درباره این طرح و برنامهیی که دولت برای مصوبه تسویه بدهی 74 هزار میلیارد تومانی به بانک مرکزی، به مجلس داد، مطمئن نیستم این کاری که مجلس انجام داده به نفع کشور است یا نه و به نفع دولت بعدی است یا خیر؟ این بدهی 74 هزار میلیارد تومانی در سنوات گذشته ایجاد شده و چیزی نیست که دولت بخواهد اجازهاش را برای آینده از مجلس شورای اسلامی بگیرد. مثل بقیه طرحها و لوایح در دوره هشت ساله ریاستجمهوری آقای احمدینژاد است.
خود مجلس چه مجلس قبلی و چه مجلس فعلی شریک جرم این اتفاق هستند. این همان رویهیی است که در گذشته به کار میبرده و اکنون نیز بهکار گرفته میشود. این بدهی قبلا ایجاد شده است و این مسئله قابل استدلال و قابل توجیه نیست که چرا مخالفان طرح میگویند این مصوبه موجب تورم خواهد شد؟ درباره اتفاق ارزی نیز همینطور است.
تا آنجایی که اطلاع دارم فقط یک حادثه حسابداری است که دولت از یک طرف ارز فروخته شده به بانک مرکزی را به جای 1200 تومان، 2500 تومان حساب میکرده است. از طرف دیگر نیز بدهیای که قبلا ایجاد شده بود را با بانک مرکزی تهاتر میکرد. حادثهیی اتفاق افتاده که هیچ اثر عملیاتی ندارد و باعث میشود در دفاتر و صورت حسابهای مالی، یک بدهی حذف شود. مثل اینکه جنسی را فروخته و گرانتر حساب کرده و قرض را تسویه کنیم.
ممکن است گفته شود که از نظر سیاسی به نفع دولت آقای احمدینژاد است که بدهی صفر را تحویل آقای روحانی میدهد. استدلال مقابل هم این است که آقای روحانی هم با بدهی صفر ریاستجمهوری خود را آغاز میکند. آن موقعی که دولت بیانضباطی میکرد، آن موقعی که این بدهیها را به بار میآورد، در بودجه عمرانی بیانضباطی میکرد، باید همان موقع اعتراض میشد. اینکه ادعا میشود اثرات تورمی بر جا میگذارد، این مصوبه تورمش را ایجاد کرده است. دولت بدون اینکه پولی بپردازد بدهی ایجاد کرده و تقاضاهایی ایجاد کرده است بدون اینکه به آنها پاسخی دهد.
اگر مجلس شورای اسلامی در تمام هشت سال دولت آقای احمدینژاد حمایت همهجانبه میکرد یا حداقل سکوت میکرد، دلیلی ندارد که الان مخالفت خود را بیان کند. از نظر سیاسی با رویه دولت بیشتر موافقم تا رویه مجلس. اینکه دولت از بانک مرکزی قرض بگیرد در گذشته هم اتفاق افتاده است. هر اتفاقی در اقتصاد ایران بیفتد اتفاق جدیدی نیست. چرا مجلس با این شدت و حدت و قدرت مخالفت میکند؟ این نشاندهنده یک بیهویتی سیاسی است. اقدام دولت یک اتفاق اقتصادی نیست، یک اتفاق حسابداری است.
هم درباره اقدام دولت در روزهای آخر کاریاش و هم درباره طرحها و لوایحی که دو فوریتی و سه فوریتی باشند، نظر منفی دارم. هرچه تعداد طرحها و لوایح دوفوریتی و سهفوریتی بیشتر باشد، نشاندهنده جهل بیشتر نمایندگان و ارائهدهندگان طرح است.
به عنوان مثال اگر یک طرح سهفوریتی برای زلزله در کشوری مانند ایران که زلزلهخیز است اعلام کنند، این از جهل است. ما باید همه کارها را از قبل پیشwبینی کنیم. درباره این طرح و برنامهیی که دولت برای مصوبه تسویه بدهی 74 هزار میلیارد تومانی به بانک مرکزی، به مجلس داد، مطمئن نیستم این کاری که مجلس انجام داده به نفع کشور است یا نه و به نفع دولت بعدی است یا خیر؟ این بدهی 74 هزار میلیارد تومانی در سنوات گذشته ایجاد شده و چیزی نیست که دولت بخواهد اجازهاش را برای آینده از مجلس شورای اسلامی بگیرد. مثل بقیه طرحها و لوایح در دوره هشت ساله ریاستجمهوری آقای احمدینژاد است.
خود مجلس چه مجلس قبلی و چه مجلس فعلی شریک جرم این اتفاق هستند. این همان رویهیی است که در گذشته به کار میبرده و اکنون نیز بهکار گرفته میشود. این بدهی قبلا ایجاد شده است و این مسئله قابل استدلال و قابل توجیه نیست که چرا مخالفان طرح میگویند این مصوبه موجب تورم خواهد شد؟ درباره اتفاق ارزی نیز همینطور است.
تا آنجایی که اطلاع دارم فقط یک حادثه حسابداری است که دولت از یک طرف ارز فروخته شده به بانک مرکزی را به جای 1200 تومان، 2500 تومان حساب میکرده است. از طرف دیگر نیز بدهیای که قبلا ایجاد شده بود را با بانک مرکزی تهاتر میکرد. حادثهیی اتفاق افتاده که هیچ اثر عملیاتی ندارد و باعث میشود در دفاتر و صورت حسابهای مالی، یک بدهی حذف شود. مثل اینکه جنسی را فروخته و گرانتر حساب کرده و قرض را تسویه کنیم.
ممکن است گفته شود که از نظر سیاسی به نفع دولت آقای احمدینژاد است که بدهی صفر را تحویل آقای روحانی میدهد. استدلال مقابل هم این است که آقای روحانی هم با بدهی صفر ریاستجمهوری خود را آغاز میکند. آن موقعی که دولت بیانضباطی میکرد، آن موقعی که این بدهیها را به بار میآورد، در بودجه عمرانی بیانضباطی میکرد، باید همان موقع اعتراض میشد. اینکه ادعا میشود اثرات تورمی بر جا میگذارد، این مصوبه تورمش را ایجاد کرده است. دولت بدون اینکه پولی بپردازد بدهی ایجاد کرده و تقاضاهایی ایجاد کرده است بدون اینکه به آنها پاسخی دهد.
اگر مجلس شورای اسلامی در تمام هشت سال دولت آقای احمدینژاد حمایت همهجانبه میکرد یا حداقل سکوت میکرد، دلیلی ندارد که الان مخالفت خود را بیان کند. از نظر سیاسی با رویه دولت بیشتر موافقم تا رویه مجلس. اینکه دولت از بانک مرکزی قرض بگیرد در گذشته هم اتفاق افتاده است. هر اتفاقی در اقتصاد ایران بیفتد اتفاق جدیدی نیست. چرا مجلس با این شدت و حدت و قدرت مخالفت میکند؟ این نشاندهنده یک بیهویتی سیاسی است. اقدام دولت یک اتفاق اقتصادی نیست، یک اتفاق حسابداری است.