اگر تا دیروز بیمارستان ها دغدغه داروی بیهوشی داشتند امروز این معضل دامن آنتی بیوتیک ها را فرا گرفته است و بیمارستانی نیست که از این کمبود گلایه نکند.
فقدان آنتیبیوتیک در بیمارستانها آنقدر جدی شده است که بیم آن میرود که تعدادی از بیماران محتاج به آنتی بیوتیک در بخش Icu و Ccu جان خود را از دست بدهند. همین نگرانی موجب شد که دکتر مینو محرز هر گونه محافظه کاری را کنار گذاشته و نسبت به کمبود این دارو هشدار بدهد.
دبیر انجمن بیماریهای عفونی کشورT کمبود آنتی بیوتیک های بیمارستانی را هشداری جدی دانست و خواستار توجه مسئولان شد.
به گزارش ایلنا ، محرز با بیان اینکه کمبود داروهای آنتی بیوتیک بیمارستانی موضوع کوچک و جزئی در نظام درمانی کشور نیست که بتوان با اغماض و مراعات از کنار آن گذشت، گفت:«داروهای آنتی بیوتیک ضد میکروبی، ضد ویروسی و ضد قارچی برای بسیاری از بیماران بستری در بیمارستانها نقش حیاتی و ضروری دارد و نمیتوان نسبت به آن بیتوجهی کرد. بیمار با وعده و وعید و نقل قولهای مختلف بهبودی پیدا نمیکند، کادر درمانی برای بهبودی بیمار دارو نیاز دارد. واقعیت آن است که تیم جراحی هر چقدر هم در کار خود مهارت داشته باشند و کادر درمانی هر چقدر هم ورزیده باشند، ممکن است به علت عدم دسترسی به موقع به آنتی بیوتیک های مناسب، فرایند درمان اثر موثری در بر نداشته باشد. این حق یک بیمار بستری شده در بیمارستان است که از متولیان دارویی کشور توقع داشته باشد که پس از جراحی داروهای مورد نیاز وی را تامین کرده باشند.»
هشداری مسبوق به سابقه
البته این اولین بار نبود که دست اندرکاران حوزه سلامت نسبت به کمبود آنتی بیوتیک هشدار می دادند. مدت زمانی قبل رئیس انجمن مراقبتهای ویژه ایران از کمبود آنتی بیوتیک در بخشهای مراقبتهای ویژه بیمارستانها خبر داد و گفت:« بخش عمدهای از این داروها وارداتی است که اختلال در تامین ارز آنها، میتواند مشکلاتی را برای بیماران بخشهای ویژه به وجود بیاورد.»
دکتر امیر علی سوادکوهی در گفتگو با خبر گزاری مهر ظهارداشت:«بیمارانی که با توجه به شرایط بحرانی، به دلیل شدت و وسعت بیماری و پیچیدگی مراقبت در بخش آی سی یو و همچنین به دلیل نوع تجهیزاتی که برای آنها استفاده میشود، نسبت به سایر بیماران به عفونت مستعدتر هستند. به همین جهت کاربرد داروهای آنتی بیوتیک برای این بیماران نقش حیاتی و ضروری دارد و نمی توان نسبت به آن بی توجه بود.»
وی با بیان این مطلب که بخش عمدهای از داروهای آنتی بیوتیک بخشهای مراقبتهای ویژه بیمارستانی وارداتی هستند و مشابه تولید داخل ندارند، افزود:«البته بسیاری از داروهای تولید داخل نیز مواد اولیه آنها از منابع خارج کشور تامین میشود و هرگونه اختلال در تخصیص ارز و یا آشفتگی در نرخ ارز آنها میتواند منجر به بروز مشکل در تامین اینگونه داوها شود. کمبود داروهای وارداتی آنتی بیوتیک بیمارستانی به هر دلیل اعم از مشکلات ارزی، معلوم نبودن نرخ ارز دارو، تحریمهای نانوشته و یا سوءمدیریت و سیاستگزاری و... که باشد، موضوعی است که به طور مستقیم با جان بیماران ارتباط دارد و باید هر چه سریعتر در این خصوص راهکارهای مناسب اندیشیده شود.»
هم نایاب و هم گران
البته نایاب بودن تنها مشکل داروهای آنتی بیوتیک نیست. در کنار نایاب بودن بیماران مجبور هستند که هزینه گزافی را پرداخت کنند تا زنده بمانند. این مسئله فصل مشترک دغدغه تمام مدیران بیمارستانی است که از کمبود آنتی بیوتیک به تنگ آمدهاند. رئیس بخش عفونی بیمارستان لقمان حکیم از جمله کسانی است که نسبت به سلامت بیماران بسیار نگران شده است وی ضمن اشاره به نایاب شدن و گران شدن آنتی بیوتیک گفت :« برخی بیماران بستری دربیمارستان و خصوصا بخشهای مراقبت ویژه و جراحی نیازمند آنتی بیوتیکهایی هستند کههم کمیاب شدهاند وهم هزینه تامین آنها افزایش یافته است. واقعیت این است که کمبود یا نبود دارو، استرس و نگرانی برای بیماران و خانواده وی ایجاد میکند به طوری که از نظر روحی و فرایندهایزندگی را با محدودیتهایی مواجه میسازد.»
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در ادامه افزود:«دلهرهای که به دلیل کمبود دارو در بیمار یا همراهان وی به وجود میآید خود میتواند روند درمان و فعالیت این بیماران را تحت شعاع قرار دهد و حتی برای پزشک معالج نیز مشغله فکری ایجاد کند. مشاهده وضعیت خانوادههایی که برای تامین دارو مجبور هستند به یک یک داروخانهها سربزنند و یا حتی از تهران به شهرستانها و یا برعکس از شهرستانها به تهران مراجعه کنند برای کادر درمانی نیز رنج آور و طاقتفرسا است ولی رفع این مشکل نیازمند سیاستگذاری صحیح در حوزه دارویی است و کادر درمانی بیمارستانها در این خصوص نمیتوانند مشکل گشای مردم باشند.
سخن آخر
هنوز معلوم نیست که بیماران تا چه زمانی در کنار درد ناشی از محرومیت از سلامت باید گرانی دارو را تحمل کنند به نظر میرسد که تامین دارو برای بیماران به اولویت دست چندم مسئولان تنزل کرده است زیرا ارز مرجع برای تامین دارو اختصاص پیدا نکرده است. در این میان بیماران باید تاوان پاسکاری موجود را بپردازند که نتوانستهاند با هزینهای چند برابر داروهای نایاب را پیدا کنند و چاره ای ندارند جز اینکه جان خود را تقدیم کنند.