اشاره: انقلاب ایران، انقلابی بر علیه امپریالیسم بود و این، اربابان جهان را خوش نیامد. نظام جدیدالتاسیس ایران بعد از انقلاب را باید نظامی همزاد تحریم و تهدید خواند. اربابان جهان بجای سخن گفتن با ملت ایران، آنان را تحریم می کنند. آنچه می آید، گزیده ای است از سخنان بسیار رهبر کبیر انقلاب درباره تحریم ها و محاصره هایی که اربابان خودخوانده جهان مدام بر جان ملت ایران تحمیل می کنند.
تحریم اقتصادی، تحفه آسمانی
دست برومند شما و قدرت ایمانى شما آنها را به جاى خود نشاند و به جهنم فرستاد. و شما امروز خودتان بحمد اللَّه قدرت در دست دارید و خودتان تمام رشتهها را در دست دارید و با همه توطئههایى که آنها کردند، همه را خود شماها خنثى کردید. و همین تحریم اقتصادى براى شما یک تحفه آسمانى بود که فکرهاى متفکران ما را به راه انداخت و بحمد اللَّه رو به خودکفایى مىروند.
صحیفه امام، ج16، ص: 277
تحریم اقتصادی، دنیا را بر کشوری تنگ نخواهد کرد
اداره کنندگان کاخ سفید باید بدانند که دنیا عوض شده است، و قدرتهاى شیطانى از حربههاى استعمارى کهنه و نو خلع سلاح شدهاند. کارگزاران سیاست امریکا باید طرز تفکر و سیاستهاى خود را تغییر دهند. و گمان نکنند اداره کل جهان در دست آنهاست، و همه کشورها چشم و گوش بسته در اختیار آنان هستند. باید توجه کنند که قطع رابطه و تحریم اقتصادى و لیستهاى دروغین آنها دنیا را بر کشورى تنگ نخواهد کرد.
صحیفه امام، ج18، ص: 331
تحریم اقتصادی، تحفه ای الهی
و من به همه نیروهاى مسلح در این پایان زندگى خاکى، وصیت مشفقانه مىکنم که از اسلام که یگانه مکتب استقلال و آزادیخواهى است و خداوند متعال همه را با نور هدایت آن به مقام والاى انسانى دعوت مىکند، چنانچه امروز وفادارید در وفادارى استقامت کنید که شما را و کشور و ملت شما را از ننگ وابستگیها و پیوستگیها به قدرتهایى که همه شما را جز براى بردگى خویش نمىخواهند و کشور و ملت عزیزتان را عقب مانده و بازار مصرف و زیر بار ننگین ستمپذیرى نگه مىدارند نجات مىدهد. و زندگى انسانى شرافتمندانه را و لو با مشکلات بر زندگانى ننگین بردگى اجانب و لو با رفاه حیوانى ترجیح دهید؛ و بدانید ما دام که در احتیاجات صنایع پیشرفته، دست خود را پیش دیگران دراز کنید و به دریوزگى عمر را بگذرانید قدرت ابتکار و پیشرفت در اختراعات در شما شکوفا نخواهد شد. و به خوبى و عینیت دیدید که در این مدت کوتاه پس از تحریم اقتصادى همانها که از ساختن هر چیز خود را عاجز مىدیدند و از راه انداختن کارخانهها آنان را مأیوس مىنمودند، افکار خود را به کار بستند و بسیارى از احتیاجات ارتش و کارخانهها را خود رفع نمودند. و این جنگ و تحریم اقتصادى و اخراج کارشناسان خارجى، تحفهاى الهى بود که ما از آن غافل بودیم. اکنون اگر دولت و ارتش کالاهاى جهانخواران را خود تحریم کنند و به کوشش و سعى در راه ابتکار بیفزایند، امید است که کشور خودکفا شود و از دریوزگى از دشمن نجات یابد.
و هم در اینجا باید بیفزایم که احتیاج ما پس از این همه عقبماندگى مصنوعى به صنعتهاى بزرگ کشورهاى خارجى حقیقتى است انکارناپذیر. و این به آن معنى نیست که ما باید در علوم پیشرفته به یکى از دو قطب وابسته شویم. دولت و ارتش باید کوشش کنند که دانشجویان متعهد را در کشورهایى که صنایع بزرگ پیشرفته را دارند و استعمار و استثمارگر نیستند بفرستند؛ و از فرستادن به امریکا و شوروى و کشورهاى دیگر که در مسیر این دو قطب هستند احتراز کنند، مگر ان شاء اللَّه روزى برسد که این دو قدرت به اشتباه خود پىبرند و در مسیر انسانیت و انساندوستى و احترام به حقوق دیگران واقع شوند؛ یا ان شاء اللَّه مستضعفان جهان و ملتهاى بیدار و مسلمانان متعهد، آنان را به جاى خود نشانند. به امید چنین روزى.
صحیفه امام، ج21، ص: 434
نهراسیدن از تهدید نظامى و محاصره اقتصادى
گاهى اضافه مىشود از یک جبههاى که دخالت نظامى، و گاهى گفته مىشود که محصور کنید از حیث اقتصاد، حصار اقتصادى. و مع الأسف یک نفر آدمى که، ایرانى خودش را مىداند و مىگوید من ایرانى هستم قبل از اینکه مسلمان باشم- در صورتى که مسلمان بودنشان را نمىدانم، ایرانى بودنشان را هم مىدانم نیست- دستور مىدهد یا تقاضا مىکند از کارتر که محاصره اقتصادى بکن ایران را. ایرانى است، در انگلستان است؛ بختیار هست، مىگوید من ملّى هستم. و من آن مطلبى را که یک روزى گفتم، شاهدش امروز پیدا شد. یک روز گفتم که اینها؛ این ابَرقدرتها ممکن است که بیست سال، سى سال، یک کسى را در یک مقامى با یک وِجْهِهاى حفظش کنند و نوکر آنها باشد، لکن مأمور باشد که به جهت، لباس ملّى به خودش بپوشد؛ مثل بختیار که خودش را به دکتر مصدِّق بسته است و ملّى مىگوید هستم. بعد از اینکه این مدتها گذشت، آن روزى که باید از او استفاده کنند، بعد از بیست سال استفاده مىکنند. از ایشان هم که سالهاى طولانى در جبهه ملّى بود و مدّعى ملیّت بود و مدّعى این بود که من اوّل ایرانى هستم و دوم اسلام، با اینکه این خودش کفر است، مع ذلک آن روزى که آنها مىخواستند این عنصر به دردشان بخورد خورد. و به جاى بدترین مخلوق خدا- که محمد رضا بود- به جاى او مشغول شد به آدمکشى و جنایت، و دستور آدمکشى داد، منتها از او اطاعت نکردند. او هم مىگفت که این ملت را به حصار اقتصادى بکشید. و این هر دو را من باید بگویم؛ ما نه از اقدام نظامى مىترسیم و نه از محاصره اقتصادى. اما از او نمىترسیم براى اینکه ما شیعه یک ائمهاى هستیم که آنها شهادت را استقبال مىکردند، ملت ما هم امروز شهادت را استقبال مىکند. فرضاً که آقاى کارتر بتواند نظامى بیاورد اینجا، با اینکه نمىتواند همچو کارى بکند، دخالت نظامى بکند، نمىتواند بکند، فرض مىکنیم که خیر، تفاهم کنند این ابَرقدرتها که به ایران نظامى بفرستند، ما سى و پنج میلیون جمعیت داریم که اینها بسیاریشان، بسیار زیادشان، آرزوى شهادت مىکنند. ما با این سى و پنج میلیون به میدان مىرویم. بعد که ما همه شهید شدیم، خودتان با ایران هر کارى مىخواهید بکنید، از این ما نمىترسیم، ما مرد جنگیم، ما مرد مبارزه هستیم. ما جوانهایمان با مشت معارضه و مبارزه کرد با تانکها و توپها و مسلسلها. ما را آقاى کارتر از مبارزه نترساند، ما اهل مبارزه هستیم و لو نداشته باشیم ابزار مبارزه. لکن بدن داریم در مقابل اینکه ما را بزنند، و این را عمل خواهیم کرد.
و اما قضیه اقتصاد: ما یک ملتى هستیم که به این گرسنگىخوردنها عادت کردهایم. ما سى و پنج سال، یا پنجاه سال مىگویید ما در این گرفتاریها بودیم و عادت داریم به این گرسنگىخوردنها. ما روزه مىگیریم، ما یک وقت غذا مىخوریم. اگر بنا باشد که آنها محاصره اقتصادى بکنند، فرضاً که بتوانند و همه ملتها تبع ایشان بشوند، و حال آنکه این خیالى است خام، و همچو چیزى تحقق پیدا نمىکند. فرضاً که تحقق پیدا بکند، ما همان جو و گندمى که خودمان در مملکت خودمان کِشت مىکنیم، اقتصاد مىکنیم، و براى خودمان همان مقدار کافى است. ما در هر هفته یک روز گوشت مىخوریم. گوشت خوردن خیلى چیز خوبى هم نیست. و یک وعده هم ممکن است غذا بخوریم. ما را از این چیزها اینها نترسانند. اگر امر دایر بشود بین اینکه آبروى ما حفظ بشود یا شکممان سیر بشود، ما ترجیح مىدهیم که آبرویمان حفظ بشود، شکممان گرسنه باشد. و من از شما مىخواهم که سلام من را به آقاى پاپ اعظم برسانید، و بگویید که روى علاقه دینى که ما به هم داریم، همه اهل توحید هستیم، اهل خداشناسى هستیم، ما از شما مىخواهیم که به این ملت ضعیف کمک کنید. و نصیحت پدرانه به همه ابرقدرتها بکنید یا استیضاح کنید آنها را.
صحیفه امام، ج11، صص 39 الی 40
بن بست مداخله نظامى و محاصره اقتصادى در ایران
بعد هم حالا مىگویند که وقتى که در امریکا رأىگیرى کردند- حالا به آن اندازهاى که خودشان مىدانند- امروز یا دیشب بود که، پنجاه و پنج [درصد] از جمعیت امریکا با مداخله نظامى مخالفاند. یک غلطى از اول مىکنند، بعد مىخواهند عذرش را بخواهند. حالا مىگویند ملت ما مخالف است. خوب ملت آنها موافق باشد بسم اللَّه. مگر مىشود حالا در دنیا یک همچو کارهایى را کرد. این حرفها مال سابق بود، نه مال حالا.
حالا دنیا یک چیز دیگر شده. حالا اگر صداى اینها درآید در آنجا، شرق منفجر مىشود.
نه شرق تنها، غرب هم منفجر مىشود. مگر مىشود حالا از این کارها کرد. بعد حالا از آنجا دست بردارند. نه مداخله نظامى نه از باب اینکه، مثلًا فرض کنید، خوب ملت هم با آن موافق نیست. حتى گفته بودند که اینها مىگویند که اگر اینها را هم بکشند، مداخله نظامى نباید بشود. اگر این جاسوسها را بکشند هم، مداخله نظامى نباشد. خوب، اگر یک همچو حرفى راست باشد معلوم مىشود که آنها به عقل آمدهاند که پنجاه نفر آدم جاسوس را فرضاً کشته- که بنا ندارند حالا اینها را بکشند- پنجاه نفر را بکشند اسهل است از اینکه یک مملکتى، چند تا مملکت، خود امریکا به خاک و خون کشیده بشود. این معلوم مىشود یک خردهاى به عقل آمدهاند. از اول هم معلوم نبود که این خیالها باشد.
حالا دیگر چسبیدهاند به اینکه «ما خیر، محاصره اقتصادى مىکنیم» بسم اللَّه، محاصره اقتصادى بکنید ببینیم چه مىکنید. اینها حرف است. محاصره! مگر دنیا تابع آقاى کارتر [است؟] مگر همه دنیا مىخواهند زحمت بکشند که آقاى کارتر بشود رئیس جمهور! سران که مىشناسند هم [دیگر] را. سران ممالک هم [دیگر] را مىشناسند که از چه قماشى هستند. مىدانند که قضیه، قضیه ملت نیست. قضیه، قضیه این است که من مىخواهم چه بشوم. او مىخواهد رئیس جمهور کجا بشود. او مىخواهد رئیس جمهور کجا بشود. اینها که هم را مىشناسند. مىدانند که مسأله، مسئله این نیست که براى پنجاه تا، مثلًا جاسوس، خیلى دلشان سوخته. یا براى فرض کنید، چه.
صحیفه امام، ج11، ص: 339
ایران در جنگ اقتصادى
لکن در همه جا باید این مطلب بشود که دو تا اصل را باید همه، همه قشرهاى ملت مراعات کنند: یکى اینکه ادراک این را بکنند که ما اگر اقتصادمان تابع خارج باشد آن وقت یک روز مىبینید که خارجیها نمىخواهند به ما چیزى بدهند، و وقتى که در را بستند ما باید تسلیم آنها بشویم که هر چه مىگویند عمل کنیم. و این شایسته یک مملکت اسلامى، یک جمهورى اسلامى نیست که پیوسته به غیر باشد در اقتصادش، در گندمش، در جوش، در برنجش، در اینها. این باید با همت کشاورزها، با همت قشرهاى متوجه، با همت دولت که کمک بکند به کشاورزها، و با اینکه همه احساس یک وظیفه بکنند. یک وقت این است که انسان مىخواهد براى منافعش یک کارى بکند، گندم زیاد بشود که منفعت ببرد، خوب، این یک مسئلهاى است که یک قدرى هم اختیارش با خودش [است] آن نمىخواهد نمىبرد. یک وقت کشور شما در یک حالى واقع شده است که وظیفه شرعى الهى است که کارهایى بکنید که وابسته به غیر نباشید. الآن ما یک وضعى داریم که چنانچه خداى نخواسته خودکفا لا اقل نشویم و نتوانیم خودمان خودمان را اداره بکنیم. خوب، آنها ما را تهدید کردند با این که حصر اقتصادى مىکنیم. و آن دولتها هم بسیارشان با اینها موافقاند، و لو اینکه ملتها موافق نیستند. لکن خوب بعضیها موافقاند
با اینها. و ما باید در عین حالى که به نظر من این هیاهوها هیچ واقعیتى ندارد، لکن ما چنانچه در سطح یک احتمال ضعیفى هم بدهیم باید مجهز بشویم. شما در حال جنگید الآن. یک جنگى است که جنگ اقتصادى است، و یک محاربهاى است، یک محاربهاى الآن ما بین اسلام و کفر است. محاربه اقتصادى یکیش است.
صحیفه امام، ج11، ص: 425
وظیفه شرعى براى کسب استقلال اقتصادى
اگر ما در هجوم اقتصادى هم واقع شدیم که هجوم اقتصادى اسباب این بشود که وابسته به یک کشور دیگرى باشیم، این هم یک وظیفه شرعى است که ما باید خودمان را نجات بدهیم. هر که ازش هر کارى مىآید راجع به اقتصاد باید بکند. ننشیند یک طبقه [که] یک طبقه دیگر بکند. رعیتها کم کارى نکنند. آنهایى که در کارخانهها کار مىکنند کم کارى نکنند، سستى نکنند، امروز ملت شما در حال جنگ اقتصادى است. این طور نیست که یک وقت آرامش باشد، بگویید خوب ما نمىخواهیم زیاد منفعت ببریم. این اختیار با خودتان است. اینجا دیگر اختیار با مردم نیست. این اختیارى است که خدا دست اوست و او امر کرده است به این معنا. یعنى نمىشود که ما تحت نظارت یک کشورى باشیم که به دین اعتقاد ندارد و ما برویم تحت بیرق کُفر. این یکى از مسائل مهم است. ما
باید کوشش کنیم و اقتصاد خودمان را خودمان اداره بکنیم. حالایى که ما در مقابل یک همچه قدرت شیطانى واقع شدیم و او هم تهدید کرده است که ما همه کشورهاى دنیا را تجهیز مىکنیم که در را به سوى شما ببندند، ما در عین حالى که اعتقادمان این است که حرفى است و واقعیت نخواهد پیدا کرد، لکن اگر ما یک درصد احتمال هم بدهیم باید قیام کنیم. باید غافل نباشیم از اینکه دشمن نمىتواند بکند. خوب، شاید یک وقت شد.
براى آن روز شاید باید همه قشرهاى ملت؛ هر کس هر جورى که مىتواند یک تولیدى بکند، که مثلًا باغدارها مىتوانند تولید بکنند، دامدارها مىتوانند تولید بکنند، و کشاورزها مىتوانند تولید کنند، اشخاص مىتوانند کمک کنند به کشاورزها، کارخانهها مىتوانند تولید کنند، کارخانههاى خصوصى که زیاد بود در ایران، و مع الأسف از بین رفته بود و دارد مىرود، اینها همه قیام کنند براى اینکه، یک مملکت را از این اقتصاد نجات بدهند.
صحیفه امام، ج11، ص: 426
وابستگى اقتصادى، ریشه دیگر وابستگىها
اگر مملکت شما در اقتصاد نجات پیدا نکند، وابستگى اقتصادى داشته باشد، همه جور وابستگیها دنبالش مىآید. وابستگى سیاسى هم ما پیدا مىکنیم. وابستگى نظامى هم پیدا مىکنیم. براى اینکه وقتى ما چیزى نداشته باشیم که استفاده ازش بکنیم، دستمان را دراز کنیم طرف امریکا. او مىتواند به ما تحمیل کند همه چیز را. ما وقتى مىتوانیم که زیر بار او نرویم که در این قضیه قدرتمند باشیم. یک وقت او تشر بزند مىگوییم نه، ما احتیاجى نداریم. حالا هم به او مىگوییم که ما احتیاج خودمان را سلب مىکنیم. خودمان مىرویم سراغ کار. خدا زمین به ما داده، آب هم به ما داده، زمینهاى زیاد، زمینهاى موات زیاد، آبهاى هرزبرو، شط کارون همین طورى دارد هرز مىرود، یا زمینهاى اطرافش هم همین طور مانده است زمین. باید همه دست به دست هم بدهند، و کار، کار الهى است، کارى است که عبادت است امروز. اطاعت امر خداست امروز کشاورزى، و باید این کشاورزى را تقویت کرد. هر کس هر جور مىتواند باید تقویت بکند، به طورى که ان شاء اللَّه ما از این گرفتارى خارج بشویم. و از سایر گرفتاریها هم امیدوارم که خارج بشویم؛ گرفتارى فرهنگیمان، گرفتاریهاى سیاسىمان، همهشان را [حل] بکنیم.
حالا چون صحبت از اقتصادیش بود من یک قدرى عرض کردم با آقایان. و من باید از آقایان تشکر بکنم که این طور مشغول فعالیت شدید.
صحیفه امام، ج11، ص: 427
کم کارى و بیکارى ریشه وابستگى اقتصادى
من سفارشم به همه این است که از تشنجها و از تحصنها و از راهپیماییهاى بر خلاف خوددارى بکنند. و از آن طرف هر کس در هر کارى که مشغول است، آن کار را خوب انجام بدهد کم کارى و بیکارى، سرمایه همه وابستگیهاى اقتصادى است. اگر ما خودمان کار نکنیم لا بد باید وابسته باشیم. اگر خودمان زراعت نکنیم باید در زراعت وابسته باشیم. اگر خودمان صنعتمان را خودکفا نکنیم در آن هم باید باز وابسته باشیم. هر کس در هر کارى که هست، آن کار را خوب انجام بدهد. کمکارى، بیکارى، وادار کردن به بیکارى، از امور [ى] است که براى کشور ما درست مثل سم قاتل است. کشور را به تباهى مىکشد. بنا بر این من از همه کارمندان و کارگران و کشاورزها و هر کس در هر جا مشغول یک کارى هست، تقاضا مىکنم که آن کار را خوب انجام بدهد و قوه فعاله خودش را به کار بیندازد. آن قوهاى را که خدا به او داده تعطیل نکند، تا بلکه ان شاء اللَّه به برکت اجتماع مردم، به برکت همت مردم، این کشور به پیش برود، این نهضت به ثمر برسد، و همه مملکت اسلامى بشود و همه با رفاه باشند.
و من امیدوارم که این طور بشود. و امید این را دارم که حفظ بکنیم وحدت خودمان و آن جهت الهیت انقلاب را. آن جهتى را که همه توجه به خدا داشتید. این پشتوانه بزرگى است براى ملت شما. این را حفظ کنید. وحدتتان را حفظ کنید تا ان شاء اللَّه این آشفتگیهاى مختصرى که هست به برکت همین وحدت و اسلامیت از بین برود و کشور ما کشور اسلامى و مستقل و آزاد باشد. ان شاء اللَّه خداوند همهتان را تأیید کند.
صحیفه امام، ج12، ص: 11
وابستگى اقتصادى منشأ وابستگى سیاسى و نظامى
ایران امروز محتاج به کار است. حتى من این اجتماعاتى که در اینجا و در بیرون منزل مىشود خیلى صحیح نمىدانم. براى اینکه نباید اینها از کار دست بردارند و همهاش باب تظاهر باشد. تظاهر البته در پیشرفت امور مملکت یک تقویت روحى مىکند، لکن دائمى نباید باشد. باید کار بکنند مردم. کشاورز مشغول کشاورزى باشد. آنهایى که کارخانه دارند مشغول تولید باشند. صنایع کوچک و بزرگ مشغول کار باشند. افراد خودشان را موظف بدانند که امروز مملکت احتیاج دارد. یک مملکتى که الآن اقتصادش شکست خورده است محتاج است. نگذارند که این احتیاج باقى باشد که ما در هر چیزمان که آن رژیم ما را مبتلا کرد به وابستگى این ادامه پیدا کند. البته یک وابستگى است که رژیم سابق ایجاد کرد در ایران، به اسم اصلاحات ارضى، زراعت را اوضاعش را به هم زد، و ما وابستگى در زراعت و در این چیزها که ارزاق عمومى است داریم.
دامدارى را در اینجا ضایع کردند، از بین بردند، ما محتاج به این هستیم که گوشت از خارج بیاوریم و هکذا.
اگر ما یک وابستگى اقتصادى داشته باشیم این موجب این مىشود که وابستگى سیاسى هم پیدا بکنیم، و وابستگى نظامى هم حتى پیدا بکنیم. مملکتمان باز برگردد به آن حالى که سابق بود. ما حالا مىخواهیم مملکت مال خودمان باشد، و حالا مملکت مال خود مردم است. در حالى که مملکت مال خود مردم است، یک عدهاى افتادهاند توى
مردم تحریک مىکنند. تحریکات زیاد مىکنند. کشاورزى را به حال اینکه نگذارند تحقق پیدا بکند، درآوردند. به حال تعطیل دارند درمىآورند. کارخانهها را همین طور.
نمىگذارند که آرام باشد این مملکت، تا اینکه صنایعش راه بیفتد، کارخانههایش راه بیفتد، زراعتش راه بیفتد و صنعتش ترقى بکند.
صحیفه امام، ج12، ص: 42
نهراسیدن از محاصرات اقتصادى- نظامى ابرقدرتها
چنانچه گفته مىشود که دولت امریکا مىخواهد نظامى بیاورد و این مملکت را به خاک و خون بکشد، باور نکنید اولًا و ثانیاً اگر بیاید، خواهد سزاى خودش را ببیند. ما از محاصرات اقتصادى و محاصرات نظامى و دخالتهاى نظامى ابرقدرتها نمىترسیم. فرضاً که آنها وارد بشوند در اینجا، ما با قدرت در مقابلشان ایستادگى مىکنیم، و سایر ملتهاى اسلامى هم در مقابلشان هستند. با قدرت، ما باید به پیش برویم، تا اینکه احکام اسلام را در مملکتمان بلکه در منطقه، بلکه در دنیا پیاده کنیم.
صحیفه امام، ج12، ص: 306
نهراسیدن ملت ایران از دخالت نظامى و حصر اقتصادى
ملت ما الآن قیام کرده است و نهضت کرده است، و من امیدوارم که پیش ببرد و هیچ قدرتى نتواند در ایران دیگر آن کارهایى را که مىکرد بکند. آقاى کارتر و امثال او الآن تمام همّشان این است که دوباره آن مسائل را برگردانند که در زمان شاه مخلوع بود؛ لکن این یک آرزویى است که این ابرقدرتها باید به گور ببرند. ایران دیگر اجازه نمىدهد که اینها دخالت در آن بکنند. اگر آنها خیال کردهاند که نظامى زیاد دارند و وسایل جنگ و آدمکشى زیاد دارند، ما هم مظلوم زیاد داریم و مشت گره کرده، و یوم مظلوم از یوم ظالم شکنندهتر است. ما را اینها مىخواهند در تنگناى اقتصادى قرار بدهند و قرار دادهاند. و مع الأسف این دولتهایى که ادعا مىکنند که ما متمدن هستیم، و ادعا مىکنند که ما مستقل هستیم، از همین مسأله فهمیده مىشود که اینها چکارهاند. کارتر آنجا نشسته و حکمفرمایى مىکند، و این ملتها، دولتها یعنى، این دولتهایى که تحمیل شدهاند بر ملتها، اینها هم فرمانبردارى مىکنند؛ اینها هم استقلال ندارند. نه اینکه همین دولتهاى ضعیف استقلال نداشته باشند، معلوم شد دولتهاى قوى هم استقلال ندارند. اینها نمىتوانند، مىترسند از امریکا که مخالفت با ما را نکنند، نه اینکه بخواهند مخالفت کنند؛ براى اینکه مخالفتشان براى خودشان هم ضرر دارد، شاید بیشتر هم ضرر داشته باشد. بسیارى از دولتها به ما گفتهاند که ما همان چیزهایى که از دیگران مىگیرید ما به شما مىدهیم. کسى هم به ما ندهد ما یک مردمى هستیم مظلوم، و استقلال خودمان را حفظ مىکنیم. ما اگر امر دایر بشود به اینکه برگردیم به حال سابق بشریت، و با الاغ از این طرف به آن طرف برویم و آزادىمان را حفظ بکنیم، یا خیر، بنده آقاى کارتر و امثال او از ابرقدرتها باشیم و زندگانیهاى فلان و کذا داشته باشیم، ما آن را ترجیح مىدهیم، ملت ما آن را ترجیح دارد مىدهد. ملت ما شهادت را دارد ترجیح مىدهد، و مىگوید که ما مىخواهیم شهید بشویم. از اول نهضت تقریباً- من در نجف بودم آن وقت- تا حالا زن، مرد، جوانها مىآیند و از من استدعا مىکنند که شما دعا کنید ما شهید بشویم، من دعا مىکنم ثواب شهید پیدا کنند. یک مجلس عقدى که ما چند وقت پیش از این در همین تهران داشتیم، آن زن و مردى که با هم ازدواج کردند، بعد آن زن یک کاغذى به من داد خواندم. دیدم مىگوید که شما دعا کنید من شهید بشوم. زنى که تازه عروسى کرده، شوهر کرده، مىگوید شما دعا کنید من شهید بشوم. یک ملتى که شهادت را مىطلبند و دعا مىخواهند براى شهادت، اینها از دخالت نظامى مىترسند؟ اینها از حصر اقتصادى مىترسند؟ همه عالم درهاى ممالکشان را به ما ببندند همه و ما باشیم، این عدهاى که، سى و چند میلیونى که در این ایران زندگى مىکنیم، یک دیوارى دور ایران بکشند و ما را در همین ایران حبس بکنند، ما این را ترجیح مىدهیم به اینکه درها باز باشد و چپاولگرها بریزند به مملکت ما. ما مىخواهیم چه بکنیم که به این تمدنى که از توحش بدتر است، این تمدنى که حیوانات بیابان در رفتارشان از آنها بهتر است، ما مىخواهیم چه بکنیم به این تمدن برسیم. این دروازه تمدنى که شاه مخلوع مىخواست به روى ما باز بکند، یعنى قدرتها را بر ما مسلط کند، و همه دارایى ما را ببرد و چند تا عروسک براى ما بفرستد، نفت ما را ببرند و براى ما پایگاه براى خودشان درست بکنند، ما این تمدن بزرگ را مىخواهیم چه بکنیم؟ این تمدن است؟ این پدر و پسر و خصوصاً این پسر کشور ما را به عقب راند و همه چیز ما را به باد داد، به طورى که اگر الآن همه ملت دستشان را به هم بدهند و دستشان را به هم دادهاند بحمد اللَّه، و بخواهند تعمیر کنند آن چیزى که در این قریب پنجاه سال بر ما گذشته است، و آن چیزى که از بیست و چند سال پیش از این به وسیله امریکا بر مملکت ما گذشته است، سالهاى طولانى لازم است تا ما ترمیم کنیم اینها را. ما مىخواهیم چه کنیم روابط داشته باشیم با آنهایى که مىخواهند ما را بچاپند؟ رابطه ما با آنها غیر از این است که رابطه چپاولگر و چپاول بشو است؟ براى چه ما مىخواهیم این را؟ درها را همه را ببندند و ما را محاصره اقتصادى بکنند. ما خودمان در اینجا مملکت وسیعى داریم، آب هم داریم، خدا باران هم به ما مىدهد، خودمان مىکاریم و مىخوریم و هیچ احتیاجى به این مسائل نداریم. آنها نترسانند یک ملتى را که مىخواهد خودش را به کشتن بدهد تا استقلالش را حفظ بکند. این استقلالى که ما پیدا کردیم و این آزادى که ما پیدا کردیم یک هدیه آسمانى است، یک هدیه الهى است به ما رسیده، و ما مکلفیم این را حفظش کنیم. اگر ما این را حفظش نکنیم به نعمت خدا، قدردانى از نعمت خدا نکردهایم، کفران کردهایم نعمت خدا را، ما باید این را حفظش بکنیم. ما از این تهدیدهایى که مىکنند و کشتیهایشان را مىآورند در مثلًا خلیج و امثال اینجا، و از این طرف و از آن طرف و اینها، حالا دیگر این حرفها کهنه شده. پیشتر بله، زمان سابق این طور بود که تا یک قراردادى را مىخواستند تحمیل کنند، و یکى یک مثلًا نالهاى مىزد، یک کشتى از انگلستان مىآمد در آبهاى خلیج، تمام مىشد مسأله.
صحیفه امام، ج12، صص 378 الی 388
نهراسیدن ملت ایران از تهدیدات و حصر اقتصادى دشمن
چند وقت است که الآن ما را حصر اقتصادى کردهاند، چه شد- مثلًا؟ ما کجایمان گیر کرده است که حصر اقتصادى، حصر اقتصادى؟ خیال مىکنند اشخاص که ما اگر چنانچه از امریکا- مثلًا، فرض کنید که- فلان چیز را نخریم، دیگر نمىتوانیم. نخیر، ما داریم زیاد، امریکا اینجا برایمان ذخیره کرده اینها را! بدانید کارهاى خدایى است اینها، کارهاى خدایى است که پنجاه سال آن یا کمتر یک قدرى، این مرد بیست و چند سال- این دومى «1»- زحمت کشید و امریکا هم به خیال اینکه خوب، مملکت خودش است دیگر، هر چه هست مال خودش است- نفتهاى ما را البته گرفتند و خوردند و بردند و- اسلحههاى زیاد آوردند براى ما. این کوههایى که در ایران هست بسیارىاش زیرش اسلحه و مهمّات است و اینها همانهایى بود که دشمن ما، دشمن فعلى و همیشگى ما براى خودش تهیه کرده بود و حالا مال ماست. عمده این است که ما خودمان، خودمان را بشناسیم و قواى مسلّحه ما و ملت ما یکپارچه بشود. اگر اینها همه با هم یکپارچه باشند، پشت به پشت هم بدهند، هیچ قدرتى نمىتواند اینها را بشکند.
این قدرتهاى بزرگ آن قدر گرفتارى دارند که به این مسائل خیلى نمىتوانند برسند.
هر کدامشان مقابل هم ایستادند. این گرگها را مىگویند که وقتى که شب هم مىخواهند بخوابند دور هم، همه رویشان را به هم مىکنند از خوف اینکه اگر یکىشان غفلت کند باقیشان او را مىخورد. حالا این طورى است که شما خیال نکنید که امریکا اگر بخواهد یک کارى بکند، امریکا مقابلش یک گرگ دیگرى ایستاده، درست دارد نگاهش مىکند! آن هم همین طور مقابلش یک گرگ دیگرى ایستاده مقابلش «اللَّهُمَّ اشْغَلِ الظّالِمینَ بِالظّالِمین»
مسائل این طور نیست که به گوش ما مىخوانند که اى اگر امریکا چه بشود، چه. خوب، یک سال تمام است که این جوانهاى عزیز ما رفتهاند و البته رنج کشیدهاند، زحمت کشیدهاند و مأجورند در این امر پیش خداى تبارک و تعالى- من نباید تشکر کنم از آنها، عمل آنها پیش خدا ارزش دارد- یک سال است که اینها رفتهاند و آنجا را گرفتهاند. آنها جز، هى حرفْ آنها زدند، آن ور ایستادند و حرف زدند و چه کردند و خوب، حصر اقتصادى کردند و چه کردند، لکن ملت سر جاى خودش ایستاده و هیچ نقصى در خودش نمىبیند. ده سال دیگر هم که بشود، همین است. عمده ارزش این عملها این است که از ذهن تودههاى ضعیف مردم در سرتاسر دنیا، مستضعفین جهان در سرتاسر دنیا، از ذهن اینها این رعبها را خارج مىکند، به خود مىآیند. الآن هم آمدهاند، هى مىگویند که ماها در انزوا هستیم. آن وقت که در انزوا نبودیم چه بودیم؟! یک ملت زیردست ضعیف بیچاره! یک پاسبان در بازار بزرگ تهران حکومت مىکرد بر بازار! این آن وقت بود که ما منزوى نبودیم! منزوى نبودیم؛ یعنى، روابطمان با امریکا و با شوروى و با کذا و کذا سر جایش بود!
صحیفه امام، ج13، ص: 311
محاصره اقتصادى؛ فرصتى براى خودکفایى
شما دیدید در این جنگ تحمیلى که پیش آمد و محاصره اقتصادى ما شدیم، خود ایرانیها خود ارتشیها این قطعات را درست کردند. اگر قبل از این بود، یکى از آن قطعات را نمىتوانستند درست کنند؛ از باب اینکه شخصیتشان را گم کرده بودند، مىگفتند باید متخصص بیاید.
من اعتقادم است که اگر ما در محاصره اقتصادى یک ده سال، پانزده سال واقع بشویم شخصیت خودمان را پیدا مىکنیم؛ یعنى همه مغزهایى که راکد بودند در آن وقت و نمىتوانستند فعالیت بکنند به فعالیت مىافتند. این طبیعى است که اگر یک نفر آدم یک جایى نشسته و همه چیز او را مىآورند تقدیمش مىکنند این فکرش به کار نمىافتد، حتى کاسب هم نمىتواند بشود! اگر یک آدمى بود که اول صبح چایش را و نانش را بیاورند، ظهر هم همین طور. شب هم همین طور، هر احتیاجى هم داشت، هر چیزى بود، برآورده کردند، این نمىتواند دیگر هیچ کارى بکند، یک مرد فلجى مىشود. اینها مىخواستند که [در] این مملکت یک موجودات فلج بار بیاورند. تبلیغات دامنهدار و اعمال بسیار کوبنده بود که به ما حالى کنند که شماها نمىتوانید! شماها نمىآید ازتان هیچ کارى. از آن طرف هم از آنجا هر چیزى بیاورند و متخصصین از خارج وارد کنند، و هر چیزى که احتیاج دارند راجع به هر امرى از خارج بیاورند. وقتى که یک ملتى دید که خارج همه چیزش را دارد اداره مىکند و دیگر احتیاجى ندارد، این به فکر نمىافتد که خودش احتیاجش را رفع کند.
آن روزى که این ملت فهمید که اگر ما جدیت نکنیم براى کشاورزیمان، جدیت نکنیم، براى صنعت نفتمان، جدیت نکنیم براى کارخانههاى خودمان، از بین خواهیم رفت و کسى نیست که به ما بدهد، وقتى این احساس پیدا شد در یک ملتى که من خودم باید هر چیز مىخواهم تهیه کنم، دیگران به من نمىدهند، این احساس اگر پیدا شد، مغزها به راه مىافتد و متخصص پیدا مىشود در هر رشتهاى و بازوهایى که هر عملى را مىتوانند انجام بدهند به کار مىافتند: کشاورزى را خودشان درست مىکنند؛ کارخانهها را خودشان راه مىاندازند.
چنانچه مىبینید که کارخانهها را راه انداختهاند- خودشان. در تلویزیون هم گاهى دیده مىشود که خود راه انداختهاند، و یا ابتکاراتى کردهاند اینها. این ابتکارات از برکات این محاصره اقتصادى بود. اگر ما هر چیزى مىخواستیم مىفرستادند، جوانهاى ما دیگر نمىرفتند دنبال اینکه خودمان بکنیم. هست دیگر! مىخواهیم چه کنیم. این محاصره اقتصادى را که خیلى از آن مىترسند، من یک هدیهاى مىدانم براى کشور خودمان،
براى اینکه محاصره اقتصادى معنایش این است که «ما یَحْتاج» «1» ما را به ما نمىدهند. وقتى که ما یحتاج را به ما ندادند، خودمان مىرویم دنبالش. ممکن است یک ده سالى زحمت بکشیم، ده سالى گرفتارى داشته باشیم، اما نتیجه آخرش این است که بعد از ده سال خودمان هستیم؛ دیگر احتیاج به اینکه دست دراز کنیم طرف این مؤسسه یا آن مؤسسه یا آن کشور و این کشور نیستیم. اشکال مطلب همین است که در رژیم سابق جورى عمل کرده بودند و جورى ما را و جوانهاى ما را تربیت کرده بودند که خودشان را تهى مىدیدند از همه چیز، و مىگفتند مصرف کنیم ما. و این را یک چیزى مىدانستند! و حتى تعبیر بعضىها این بود که خوب، چه عیب دارد، دیگران نوکر ما هستند براى ما مىآورند، ما هم مصرف مىکنیم! غافل از اینکه خیر، ارباب شما هستند! و همه چیزهاى شما را مىبرند به این صورت که مىخواهیم به شما چیز بدهیم.
صحیفه امام، ج14، صص 115 الی 116
حل مشکلات اقتصادى بدست خود ملت
مسئله گرانى و مسئله احتکار و اینها هم کراراً، گفته شده است به اینکه اینهایى که گرانفروشى مىکنند، اینهایى که احتکار مىکنند، اینها انصاف داشته باشند که این ملتى که با خون خودش و با زحمت خودش شما را از آن اختناق بیرون آورد و مسئله آن ناامنى به صورت قانونى را از بین برد، هیچ انصاف نیست که شما با این ملت با این مستضعفین این طور کنید. مىدانید که گرانى و احتکار تلخىاش به ذائقه مستضعفین و عامه مردم محروم است، مشکل براى اینهاست و الا آنهایى که بالانشیناند و از طبقات مستکبر هستند و بالانشین، آنها برایشان این امور خیلى مطرح نیست؛ هم ذخیرهها دارند و هم اموال زیاد، هر قیمتى هم باشد مىتوانند تهیه کنند. این مستضعفین هستند که بار این زحمت به دوش آنهاست و بار انقلاب هم به دوش قوى محترم آنها بود و هست و امیدواریم که این مسأله هم حل بشود، با انصاف فروشندگان و ثروتمندان و با توجه به اولیاى امور. این مسائل داخلى یک مسائلى است که و لو به دراز مدت حل مىشود.
بحمد اللَّه، جهاد سازندگى به طورى که آقا خواندند و ریز این فعالیتها را دادند، بسیار انسان را دلخوش مىکند و امیدوارم که فعالیت بیشتر از این بشود و به روستاها، به مستضعفین، به محرومینى که در طول تاریخ محروم بودند، به اینها بیشتر رسیدگى بشود و مىشود. و من تشکر مىکنم از این همه زحمتها و امیدوارم که از این به بعد هم آقاى نورى که در این جرگه وارد شدهاند، با هدایتهایى که مىکنند و زحمتهایى که مىکشند، و با زحمتهاى سایر برادرهاى محترم، مشکل هم هر چه باشد، ان شاء اللَّه حل بشود.
مشکلهاى داخلى ما یک قسم مشکلات هست که به دست خودمان باید حل بشود و همه ملت باید در این باب کوشش کنند. آنهایى که کار مىتوانند بکنند کار بکنند، زراعت مىتوانند بکنند زراعت بکنند و این مشکل را، مشکل اقتصادى را با دست خود ملت ان شاء اللَّه حل بشود و ملت ما به خودکفایى ان شاء اللَّه برسد.
صحیفه امام، ج15، ص: 517