جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نگاهی به تحریم اقتصادی در نگاه امام خمینی

تحریم اقتصادی، تحفه ای الهی

کد خبر: ۲۰۳۰۹
تحریم اقتصادی، تحفه ای الهی

اشاره: انقلاب ایران، انقلابی بر علیه امپریالیسم بود و این، اربابان جهان را خوش نیامد. نظام جدیدالتاسیس ایران بعد از انقلاب را باید نظامی همزاد تحریم و تهدید خواند. اربابان جهان بجای سخن گفتن با ملت ایران، آنان را تحریم می کنند. آنچه می آید، گزیده ای است از سخنان بسیار رهبر کبیر انقلاب درباره تحریم ها و محاصره هایی که اربابان خودخوانده جهان مدام بر جان ملت ایران تحمیل می کنند.

تحریم اقتصادی، تحفه آسمانی

دست برومند شما و قدرت ایمانى شما آنها را به جاى خود نشاند و به جهنم فرستاد. و شما امروز خودتان بحمد اللَّه قدرت در دست دارید و خودتان تمام رشته‏ها را در دست دارید و با همه توطئه‏هایى که آنها کردند، همه را خود شماها خنثى کردید. و همین تحریم اقتصادى براى شما یک تحفه آسمانى بود که فکرهاى متفکران ما را به راه انداخت و بحمد اللَّه رو به خودکفایى مى‏روند.

صحیفه امام، ج‏16، ص: 277

تحریم اقتصادی، دنیا را بر کشوری تنگ نخواهد کرد

اداره کنندگان کاخ سفید باید بدانند که دنیا عوض شده است، و قدرتهاى شیطانى از حربه‏هاى استعمارى کهنه و نو خلع سلاح شده‏اند. کارگزاران سیاست امریکا باید طرز تفکر و سیاستهاى خود را تغییر دهند. و گمان نکنند اداره کل جهان در دست آنهاست، و همه کشورها چشم و گوش بسته در اختیار آنان هستند. باید توجه کنند که قطع رابطه و تحریم اقتصادى و لیستهاى دروغین آنها دنیا را بر کشورى تنگ نخواهد کرد.

صحیفه امام، ج‏18، ص: 331

تحریم اقتصادی، تحفه ای الهی

و من به همه نیروهاى مسلح در این پایان زندگى خاکى، وصیت مشفقانه مى‏کنم که از اسلام که یگانه مکتب استقلال و آزادیخواهى است و خداوند متعال همه را با نور هدایت آن به مقام والاى انسانى دعوت مى‏کند، چنانچه امروز وفادارید در وفادارى استقامت کنید که شما را و کشور و ملت شما را از ننگ وابستگیها و پیوستگیها به قدرتهایى که همه شما را جز براى بردگى خویش نمى‏خواهند و کشور و ملت عزیزتان را عقب مانده و بازار مصرف و زیر بار ننگین ستم‏پذیرى نگه مى‏دارند نجات مى‏دهد. و زندگى انسانى شرافتمندانه را و لو با مشکلات بر زندگانى ننگین بردگى اجانب و لو با رفاه حیوانى ترجیح دهید؛ و بدانید ما دام که در احتیاجات صنایع پیشرفته، دست خود را پیش دیگران دراز کنید و به دریوزگى عمر را بگذرانید قدرت ابتکار و پیشرفت در اختراعات در شما شکوفا نخواهد شد. و به خوبى و عینیت دیدید که در این مدت کوتاه پس از تحریم اقتصادى همانها که از ساختن هر چیز خود را عاجز مى‏دیدند و از راه انداختن کارخانه‏ها آنان را مأیوس مى‏نمودند، افکار خود را به کار بستند و بسیارى از احتیاجات ارتش و کارخانه‏ها را خود رفع نمودند. و این جنگ و تحریم اقتصادى و اخراج کارشناسان خارجى، تحفه‏اى الهى بود که ما از آن غافل بودیم. اکنون اگر دولت و ارتش کالاهاى جهانخواران را خود تحریم کنند و به کوشش و سعى در راه ابتکار بیفزایند، امید است که کشور خودکفا شود و از دریوزگى از دشمن نجات یابد.

و هم در اینجا باید بیفزایم که احتیاج ما پس از این همه عقب‏ماندگى مصنوعى به صنعتهاى بزرگ کشورهاى خارجى حقیقتى است انکارناپذیر. و این به آن معنى نیست که ما باید در علوم پیشرفته به یکى از دو قطب وابسته شویم. دولت و ارتش باید کوشش کنند که دانشجویان متعهد را در کشورهایى که صنایع بزرگ پیشرفته را دارند و استعمار و استثمارگر نیستند بفرستند؛ و از فرستادن به امریکا و شوروى و کشورهاى دیگر که در مسیر این دو قطب هستند احتراز کنند، مگر ان شاء اللَّه روزى برسد که این دو قدرت به اشتباه خود پى‏برند و در مسیر انسانیت و انساندوستى و احترام به حقوق دیگران واقع شوند؛ یا ان شاء اللَّه مستضعفان جهان و ملتهاى بیدار و مسلمانان متعهد، آنان را به جاى خود نشانند. به امید چنین روزى.

صحیفه امام، ج‏21، ص: 434

نهراسیدن از تهدید نظامى و محاصره اقتصادى‏

گاهى اضافه مى‏شود از یک جبهه‏اى که دخالت نظامى، و گاهى گفته مى‏شود که محصور کنید از حیث اقتصاد، حصار اقتصادى. و مع الأسف یک نفر آدمى که، ایرانى خودش را مى‏داند و مى‏گوید من ایرانى هستم قبل از اینکه مسلمان باشم- در صورتى که مسلمان بودنشان را نمى‏دانم، ایرانى بودنشان را هم مى‏دانم نیست- دستور مى‏دهد یا تقاضا مى‏کند از کارتر که محاصره اقتصادى بکن ایران را. ایرانى است، در انگلستان است؛ بختیار هست، مى‏گوید من ملّى هستم. و من آن مطلبى را که یک روزى گفتم، شاهدش امروز پیدا شد. یک روز گفتم که اینها؛ این ابَرقدرتها ممکن است که بیست سال، سى سال، یک کسى را در یک مقامى با یک وِجْهِه‏اى حفظش کنند و نوکر آنها باشد، لکن مأمور باشد که به جهت، لباس ملّى به خودش بپوشد؛ مثل بختیار که خودش را به دکتر مصدِّق بسته است و ملّى مى‏گوید هستم. بعد از اینکه این مدتها گذشت، آن روزى که باید از او استفاده کنند، بعد از بیست سال استفاده مى‏کنند. از ایشان هم که سالهاى طولانى در جبهه ملّى بود و مدّعى ملیّت بود و مدّعى این بود که من اوّل ایرانى هستم و دوم اسلام، با اینکه این خودش کفر است، مع ذلک آن روزى که آنها مى‏خواستند این عنصر به دردشان بخورد خورد. و به جاى بدترین مخلوق خدا- که محمد رضا بود- به جاى او مشغول شد به آدمکشى و جنایت، و دستور آدمکشى داد، منتها از او اطاعت نکردند. او هم مى‏گفت که این ملت را به حصار اقتصادى بکشید. و این هر دو را من باید بگویم؛ ما نه از اقدام نظامى مى‏ترسیم و نه از محاصره اقتصادى. اما از او نمى‏ترسیم براى اینکه ما شیعه یک ائمه‏اى هستیم که آنها شهادت را استقبال مى‏کردند، ملت ما هم امروز شهادت را استقبال مى‏کند. فرضاً که آقاى کارتر بتواند نظامى بیاورد اینجا، با اینکه نمى‏تواند همچو کارى بکند، دخالت نظامى بکند، نمى‏تواند بکند، فرض مى‏کنیم که خیر، تفاهم کنند این ابَرقدرتها که به ایران نظامى بفرستند، ما سى و پنج میلیون جمعیت داریم که اینها بسیاریشان، بسیار زیادشان، آرزوى شهادت مى‏کنند. ما با این سى و پنج میلیون به میدان مى‏رویم. بعد که ما همه شهید شدیم، خودتان با ایران هر کارى مى‏خواهید بکنید، از این ما نمى‏ترسیم، ما مرد جنگیم، ما مرد مبارزه هستیم. ما جوانهایمان با مشت معارضه و مبارزه کرد با تانکها و توپها و مسلسلها. ما را آقاى کارتر از مبارزه نترساند، ما اهل مبارزه هستیم و لو نداشته باشیم ابزار مبارزه. لکن بدن داریم در مقابل اینکه ما را بزنند، و این را عمل خواهیم کرد.

و اما قضیه اقتصاد: ما یک ملتى هستیم که به این گرسنگى‏خوردنها عادت کرده‏ایم. ما سى و پنج سال، یا پنجاه سال مى‏گویید ما در این گرفتاریها بودیم و عادت داریم به این‏ گرسنگى‏خوردنها. ما روزه مى‏گیریم، ما یک وقت غذا مى‏خوریم. اگر بنا باشد که آنها محاصره اقتصادى بکنند، فرضاً که بتوانند و همه ملتها تبع ایشان بشوند، و حال آنکه این خیالى است خام، و همچو چیزى تحقق پیدا نمى‏کند. فرضاً که تحقق پیدا بکند، ما همان جو و گندمى که خودمان در مملکت خودمان کِشت مى‏کنیم، اقتصاد مى‏کنیم، و براى خودمان همان مقدار کافى است. ما در هر هفته یک روز گوشت مى‏خوریم. گوشت خوردن خیلى چیز خوبى هم نیست. و یک وعده هم ممکن است غذا بخوریم. ما را از این چیزها اینها نترسانند. اگر امر دایر بشود بین اینکه آبروى ما حفظ بشود یا شکممان سیر بشود، ما ترجیح مى‏دهیم که آبرویمان حفظ بشود، شکممان گرسنه باشد. و من از شما مى‏خواهم که سلام من را به آقاى پاپ اعظم برسانید، و بگویید که روى علاقه دینى که ما به هم داریم، همه اهل توحید هستیم، اهل خداشناسى هستیم، ما از شما مى‏خواهیم که به این ملت ضعیف کمک کنید. و نصیحت پدرانه به همه ابرقدرتها بکنید یا استیضاح کنید آنها را.

صحیفه امام، ج‏11، صص 39 الی 40

بن بست مداخله نظامى و محاصره اقتصادى در ایران‏

بعد هم حالا مى‏گویند که وقتى که در امریکا رأى‏گیرى کردند- حالا به آن اندازه‏اى‏ که خودشان مى‏دانند- امروز یا دیشب بود که، پنجاه و پنج [درصد] از جمعیت امریکا با مداخله نظامى مخالف‏اند. یک غلطى از اول مى‏کنند، بعد مى‏خواهند عذرش را بخواهند. حالا مى‏گویند ملت ما مخالف است. خوب ملت آنها موافق باشد بسم اللَّه. مگر مى‏شود حالا در دنیا یک همچو کارهایى را کرد. این حرفها مال سابق بود، نه مال حالا.

حالا دنیا یک چیز دیگر شده. حالا اگر صداى اینها درآید در آنجا، شرق منفجر مى‏شود.

نه شرق تنها، غرب هم منفجر مى‏شود. مگر مى‏شود حالا از این کارها کرد. بعد حالا از آنجا دست بردارند. نه مداخله نظامى نه از باب اینکه، مثلًا فرض کنید، خوب ملت هم با آن موافق نیست. حتى گفته بودند که اینها مى‏گویند که اگر اینها را هم بکشند، مداخله نظامى نباید بشود. اگر این جاسوسها را بکشند هم، مداخله نظامى نباشد. خوب، اگر یک همچو حرفى راست باشد معلوم مى‏شود که آنها به عقل آمده‏اند که پنجاه نفر آدم جاسوس را فرضاً کشته- که بنا ندارند حالا اینها را بکشند- پنجاه نفر را بکشند اسهل است از اینکه یک مملکتى، چند تا مملکت، خود امریکا به خاک و خون کشیده بشود. این معلوم مى‏شود یک خرده‏اى به عقل آمده‏اند. از اول هم معلوم نبود که این خیالها باشد.

حالا دیگر چسبیده‏اند به اینکه «ما خیر، محاصره اقتصادى مى‏کنیم» بسم اللَّه، محاصره اقتصادى بکنید ببینیم چه مى‏کنید. اینها حرف است. محاصره! مگر دنیا تابع آقاى کارتر [است؟] مگر همه دنیا مى‏خواهند زحمت بکشند که آقاى کارتر بشود رئیس جمهور! سران که مى‏شناسند هم [دیگر] را. سران ممالک هم [دیگر] را مى‏شناسند که از چه قماشى هستند. مى‏دانند که قضیه، قضیه ملت نیست. قضیه، قضیه این است که من مى‏خواهم چه بشوم. او مى‏خواهد رئیس جمهور کجا بشود. او مى‏خواهد رئیس جمهور کجا بشود. اینها که هم را مى‏شناسند. مى‏دانند که مسأله، مسئله این نیست که براى پنجاه تا، مثلًا جاسوس، خیلى دلشان سوخته. یا براى فرض کنید، چه.

صحیفه امام، ج‏11، ص: 339

ایران در جنگ اقتصادى‏

لکن در همه جا باید این مطلب بشود که دو تا اصل را باید همه، همه قشرهاى ملت مراعات کنند: یکى اینکه ادراک این را بکنند که ما اگر اقتصادمان تابع خارج باشد آن وقت یک روز مى‏بینید که خارجیها نمى‏خواهند به ما چیزى بدهند، و وقتى که در را بستند ما باید تسلیم آنها بشویم که هر چه مى‏گویند عمل کنیم. و این شایسته یک مملکت اسلامى، یک جمهورى اسلامى نیست که پیوسته به غیر باشد در اقتصادش، در گندمش، در جوش، در برنجش، در اینها. این باید با همت کشاورزها، با همت قشرهاى متوجه، با همت دولت که کمک بکند به کشاورزها، و با اینکه همه احساس یک وظیفه بکنند. یک وقت این است که انسان مى‏خواهد براى منافعش یک کارى بکند، گندم زیاد بشود که منفعت ببرد، خوب، این یک مسئله‏اى است که یک قدرى هم اختیارش با خودش [است‏] آن نمى‏خواهد نمى‏برد. یک وقت کشور شما در یک حالى واقع شده است که وظیفه شرعى الهى است که کارهایى بکنید که وابسته به غیر نباشید. الآن ما یک وضعى داریم که چنانچه خداى نخواسته خودکفا لا اقل نشویم و نتوانیم خودمان خودمان را اداره بکنیم. خوب، آنها ما را تهدید کردند با این که حصر اقتصادى مى‏کنیم. و آن دولتها هم بسیارشان با اینها موافق‏اند، و لو اینکه ملتها موافق نیستند. لکن خوب بعضیها موافق‏اند

با اینها. و ما باید در عین حالى که به نظر من این هیاهوها هیچ واقعیتى ندارد، لکن ما چنانچه در سطح یک احتمال ضعیفى هم بدهیم باید مجهز بشویم. شما در حال جنگید الآن. یک جنگى است که جنگ اقتصادى است، و یک محاربه‏اى است، یک محاربه‏اى الآن ما بین اسلام و کفر است. محاربه اقتصادى یکیش است.

صحیفه امام، ج‏11، ص: 425

وظیفه شرعى براى کسب استقلال اقتصادى‏

اگر ما در هجوم اقتصادى هم واقع شدیم که هجوم اقتصادى اسباب این بشود که وابسته به یک کشور دیگرى باشیم، این هم یک وظیفه شرعى است که ما باید خودمان را نجات بدهیم. هر که ازش هر کارى مى‏آید راجع به اقتصاد باید بکند. ننشیند یک طبقه [که‏] یک طبقه دیگر بکند. رعیتها کم کارى نکنند. آنهایى که در کارخانه‏ها کار مى‏کنند کم کارى نکنند، سستى نکنند، امروز ملت شما در حال جنگ اقتصادى است. این طور نیست که یک وقت آرامش باشد، بگویید خوب ما نمى‏خواهیم زیاد منفعت ببریم. این اختیار با خودتان است. اینجا دیگر اختیار با مردم نیست. این اختیارى است که خدا دست اوست و او امر کرده است به این معنا. یعنى نمى‏شود که ما تحت نظارت یک کشورى باشیم که به دین اعتقاد ندارد و ما برویم تحت بیرق کُفر. این یکى از مسائل مهم است. ما

باید کوشش کنیم و اقتصاد خودمان را خودمان اداره بکنیم. حالایى که ما در مقابل یک همچه قدرت شیطانى واقع شدیم و او هم تهدید کرده است که ما همه کشورهاى دنیا را تجهیز مى‏کنیم که در را به سوى شما ببندند، ما در عین حالى که اعتقادمان این است که حرفى است و واقعیت نخواهد پیدا کرد، لکن اگر ما یک درصد احتمال هم بدهیم باید قیام کنیم. باید غافل نباشیم از اینکه دشمن نمى‏تواند بکند. خوب، شاید یک وقت شد.

براى آن روز شاید باید همه قشرهاى ملت؛ هر کس هر جورى که مى‏تواند یک تولیدى بکند، که مثلًا باغدارها مى‏توانند تولید بکنند، دامدارها مى‏توانند تولید بکنند، و کشاورزها مى‏توانند تولید کنند، اشخاص مى‏توانند کمک کنند به کشاورزها، کارخانه‏ها مى‏توانند تولید کنند، کارخانه‏هاى خصوصى که زیاد بود در ایران، و مع الأسف از بین رفته بود و دارد مى‏رود، اینها همه قیام کنند براى اینکه، یک مملکت را از این اقتصاد نجات بدهند.

صحیفه امام، ج‏11، ص: 426

وابستگى اقتصادى، ریشه دیگر وابستگى‏ها

اگر مملکت شما در اقتصاد نجات پیدا نکند، وابستگى اقتصادى داشته باشد، همه جور وابستگیها دنبالش مى‏آید. وابستگى سیاسى هم ما پیدا مى‏کنیم. وابستگى نظامى هم پیدا مى‏کنیم. براى اینکه وقتى ما چیزى نداشته باشیم که استفاده ازش بکنیم، دستمان را دراز کنیم طرف امریکا. او مى‏تواند به ما تحمیل کند همه چیز را. ما وقتى مى‏توانیم که زیر بار او نرویم که در این قضیه قدرتمند باشیم. یک وقت او تشر بزند مى‏گوییم نه، ما احتیاجى نداریم. حالا هم به او مى‏گوییم که ما احتیاج خودمان را سلب مى‏کنیم. خودمان مى‏رویم سراغ کار. خدا زمین به ما داده، آب هم به ما داده، زمینهاى زیاد، زمینهاى موات زیاد، آبهاى هرزبرو، شط کارون همین طورى دارد هرز مى‏رود، یا زمینهاى اطرافش هم همین طور مانده است زمین. باید همه دست به دست هم بدهند، و کار، کار الهى است، کارى است که عبادت است امروز. اطاعت امر خداست امروز کشاورزى، و باید این کشاورزى را تقویت کرد. هر کس هر جور مى‏تواند باید تقویت بکند، به طورى که ان شاء اللَّه ما از این گرفتارى خارج بشویم. و از سایر گرفتاریها هم امیدوارم که خارج‏ بشویم؛ گرفتارى فرهنگیمان، گرفتاریهاى سیاسى‏مان، همه‏شان را [حل‏] بکنیم.

حالا چون صحبت از اقتصادیش بود من یک قدرى عرض کردم با آقایان. و من باید از آقایان تشکر بکنم که این طور مشغول فعالیت شدید.

صحیفه امام، ج‏11، ص: 427

کم کارى و بیکارى ریشه وابستگى اقتصادى‏

من سفارشم به همه این است که از تشنجها و از تحصنها و از راه‏پیماییهاى بر خلاف خوددارى بکنند. و از آن طرف هر کس در هر کارى که مشغول است، آن کار را خوب انجام بدهد کم کارى و بیکارى، سرمایه همه وابستگیهاى اقتصادى است. اگر ما خودمان کار نکنیم لا بد باید وابسته باشیم. اگر خودمان زراعت نکنیم باید در زراعت وابسته باشیم. اگر خودمان صنعتمان را خودکفا نکنیم در آن هم باید باز وابسته باشیم. هر کس در هر کارى که هست، آن کار را خوب انجام بدهد. کمکارى، بیکارى، وادار کردن به بیکارى، از امور [ى‏] است که براى کشور ما درست مثل سم قاتل است. کشور را به تباهى مى‏کشد. بنا بر این من از همه کارمندان و کارگران و کشاورزها و هر کس در هر جا مشغول یک کارى هست، تقاضا مى‏کنم که آن کار را خوب انجام بدهد و قوه فعاله خودش را به کار بیندازد. آن قوه‏اى را که خدا به او داده تعطیل نکند، تا بلکه ان شاء اللَّه به برکت اجتماع مردم، به برکت همت مردم، این کشور به پیش برود، این نهضت به ثمر برسد، و همه مملکت اسلامى بشود و همه با رفاه باشند.

و من امیدوارم که این طور بشود. و امید این را دارم که حفظ بکنیم وحدت خودمان و آن جهت الهیت انقلاب را. آن جهتى را که همه توجه به خدا داشتید. این پشتوانه بزرگى است براى ملت شما. این را حفظ کنید. وحدتتان را حفظ کنید تا ان شاء اللَّه این آشفتگیهاى مختصرى که هست به برکت همین وحدت و اسلامیت از بین برود و کشور ما کشور اسلامى و مستقل و آزاد باشد. ان شاء اللَّه خداوند همه‏تان را تأیید کند.

صحیفه امام، ج‏12، ص: 11

وابستگى اقتصادى منشأ وابستگى سیاسى و نظامى‏

ایران امروز محتاج به کار است. حتى من این اجتماعاتى که در اینجا و در بیرون منزل مى‏شود خیلى صحیح نمى‏دانم. براى اینکه نباید اینها از کار دست بردارند و همه‏اش باب تظاهر باشد. تظاهر البته در پیشرفت امور مملکت یک تقویت روحى مى‏کند، لکن دائمى نباید باشد. باید کار بکنند مردم. کشاورز مشغول کشاورزى باشد. آنهایى که کارخانه دارند مشغول تولید باشند. صنایع کوچک و بزرگ مشغول کار باشند. افراد خودشان را موظف بدانند که امروز مملکت احتیاج دارد. یک مملکتى که الآن اقتصادش شکست خورده است محتاج است. نگذارند که این احتیاج باقى باشد که ما در هر چیزمان که آن رژیم ما را مبتلا کرد به وابستگى این ادامه پیدا کند. البته یک وابستگى است که رژیم سابق ایجاد کرد در ایران، به اسم اصلاحات ارضى، زراعت را اوضاعش را به هم زد، و ما وابستگى در زراعت و در این چیزها که ارزاق عمومى است داریم.

دامدارى را در اینجا ضایع کردند، از بین بردند، ما محتاج به این هستیم که گوشت از خارج بیاوریم و هکذا.

اگر ما یک وابستگى اقتصادى داشته باشیم این موجب این مى‏شود که وابستگى سیاسى هم پیدا بکنیم، و وابستگى نظامى هم حتى پیدا بکنیم. مملکتمان باز برگردد به آن حالى که سابق بود. ما حالا مى‏خواهیم مملکت مال خودمان باشد، و حالا مملکت مال خود مردم است. در حالى که مملکت مال خود مردم است، یک عده‏اى افتاده‏اند توى‏

مردم تحریک مى‏کنند. تحریکات زیاد مى‏کنند. کشاورزى را به حال اینکه نگذارند تحقق پیدا بکند، درآوردند. به حال تعطیل دارند درمى‏آورند. کارخانه‏ها را همین طور.

نمى‏گذارند که آرام باشد این مملکت، تا اینکه صنایعش راه بیفتد، کارخانه‏هایش راه بیفتد، زراعتش راه بیفتد و صنعتش ترقى بکند.

صحیفه امام، ج‏12، ص: 42

نهراسیدن از محاصرات اقتصادى- نظامى ابرقدرتها

چنانچه گفته مى‏شود که دولت امریکا مى‏خواهد نظامى بیاورد و این مملکت را به‏ خاک و خون بکشد، باور نکنید اولًا و ثانیاً اگر بیاید، خواهد سزاى خودش را ببیند. ما از محاصرات اقتصادى و محاصرات نظامى و دخالتهاى نظامى ابرقدرتها نمى‏ترسیم. فرضاً که آنها وارد بشوند در اینجا، ما با قدرت در مقابلشان ایستادگى مى‏کنیم، و سایر ملتهاى اسلامى هم در مقابلشان هستند. با قدرت، ما باید به پیش برویم، تا اینکه احکام اسلام را در مملکتمان بلکه در منطقه، بلکه در دنیا پیاده کنیم.

صحیفه امام، ج‏12، ص: 306

نهراسیدن ملت ایران از دخالت نظامى و حصر اقتصادى‏

ملت ما الآن قیام کرده است و نهضت کرده است، و من امیدوارم که پیش ببرد و هیچ قدرتى نتواند در ایران دیگر آن کارهایى را که مى‏کرد بکند. آقاى کارتر و امثال او الآن تمام همّشان این است که دوباره آن مسائل را برگردانند که در زمان شاه مخلوع بود؛ لکن این یک آرزویى است که این ابرقدرتها باید به گور ببرند. ایران دیگر اجازه نمى‏دهد که اینها دخالت در آن بکنند. اگر آنها خیال کرده‏اند که نظامى زیاد دارند و وسایل جنگ و آدمکشى زیاد دارند، ما هم مظلوم زیاد داریم و مشت گره کرده، و یوم مظلوم از یوم ظالم شکننده‏تر است. ما را اینها مى‏خواهند در تنگناى اقتصادى قرار بدهند و قرار داده‏اند. و مع الأسف این دولتهایى که ادعا مى‏کنند که ما متمدن هستیم، و ادعا مى‏کنند که ما مستقل هستیم، از همین مسأله فهمیده مى‏شود که اینها چکاره‏اند. کارتر آنجا نشسته و حکمفرمایى مى‏کند، و این ملتها، دولتها یعنى، این دولتهایى که تحمیل شده‏اند بر ملتها، اینها هم فرمانبردارى مى‏کنند؛ اینها هم استقلال ندارند. نه اینکه همین دولتهاى ضعیف استقلال نداشته باشند، معلوم شد دولتهاى قوى هم استقلال ندارند. اینها نمى‏توانند، مى‏ترسند از امریکا که مخالفت با ما را نکنند، نه اینکه بخواهند مخالفت کنند؛ براى اینکه مخالفتشان براى خودشان هم ضرر دارد، شاید بیشتر هم ضرر داشته باشد. بسیارى از دولتها به ما گفته‏اند که ما همان چیزهایى که از دیگران مى‏گیرید ما به شما مى‏دهیم. کسى هم به ما ندهد ما یک مردمى هستیم مظلوم، و استقلال خودمان را حفظ مى‏کنیم. ما اگر امر دایر بشود به اینکه برگردیم به حال سابق بشریت، و با الاغ از این طرف به آن طرف برویم و آزادى‏مان را حفظ بکنیم، یا خیر، بنده آقاى کارتر و امثال او از ابرقدرتها باشیم و زندگانیهاى فلان و کذا داشته باشیم، ما آن را ترجیح مى‏دهیم، ملت ما آن را ترجیح دارد مى‏دهد. ملت ما شهادت را دارد ترجیح مى‏دهد، و مى‏گوید که ما مى‏خواهیم شهید بشویم. از اول نهضت تقریباً- من در نجف بودم آن وقت- تا حالا زن، مرد، جوانها مى‏آیند و از من استدعا مى‏کنند که شما دعا کنید ما شهید بشویم، من دعا مى‏کنم ثواب شهید پیدا کنند. یک مجلس عقدى که ما چند وقت پیش از این در همین تهران داشتیم، آن زن و مردى که با هم ازدواج کردند، بعد آن زن یک کاغذى به من داد خواندم. دیدم مى‏گوید که شما دعا کنید من شهید بشوم. زنى که تازه عروسى کرده، شوهر کرده، مى‏گوید شما دعا کنید من شهید بشوم. یک ملتى که شهادت را مى‏طلبند و دعا مى‏خواهند براى شهادت، اینها از دخالت نظامى مى‏ترسند؟ اینها از حصر اقتصادى مى‏ترسند؟ همه عالم درهاى ممالکشان را به ما ببندند همه و ما باشیم، این عده‏اى که، سى و چند میلیونى که در این ایران زندگى مى‏کنیم، یک دیوارى دور ایران بکشند و ما را در همین ایران حبس بکنند، ما این را ترجیح مى‏دهیم به اینکه درها باز باشد و چپاولگرها بریزند به مملکت ما. ما مى‏خواهیم چه بکنیم که به این تمدنى که از توحش بدتر است، این تمدنى که حیوانات بیابان در رفتارشان از آنها بهتر است، ما مى‏خواهیم چه بکنیم به این تمدن برسیم. این دروازه تمدنى که شاه مخلوع مى‏خواست به روى ما باز بکند، یعنى قدرتها را بر ما مسلط کند، و همه دارایى ما را ببرد و چند تا عروسک براى ما بفرستد، نفت ما را ببرند و براى ما پایگاه براى خودشان درست بکنند، ما این تمدن بزرگ را مى‏خواهیم چه بکنیم؟ این تمدن است؟ این پدر و پسر و خصوصاً این پسر کشور ما را به عقب راند و همه چیز ما را به باد داد، به طورى که اگر الآن همه ملت دستشان را به هم بدهند و دستشان را به هم داده‏اند بحمد اللَّه، و بخواهند تعمیر کنند آن چیزى که در این‏ قریب پنجاه سال بر ما گذشته است، و آن چیزى که از بیست و چند سال پیش از این به وسیله امریکا بر مملکت ما گذشته است، سالهاى طولانى لازم است تا ما ترمیم کنیم اینها را. ما مى‏خواهیم چه کنیم روابط داشته باشیم با آنهایى که مى‏خواهند ما را بچاپند؟ رابطه ما با آنها غیر از این است که رابطه چپاولگر و چپاول بشو است؟ براى چه ما مى‏خواهیم این را؟ درها را همه را ببندند و ما را محاصره اقتصادى بکنند. ما خودمان در اینجا مملکت وسیعى داریم، آب هم داریم، خدا باران هم به ما مى‏دهد، خودمان مى‏کاریم و مى‏خوریم و هیچ احتیاجى به این مسائل نداریم. آنها نترسانند یک ملتى را که مى‏خواهد خودش را به کشتن بدهد تا استقلالش را حفظ بکند. این استقلالى که ما پیدا کردیم و این آزادى که ما پیدا کردیم یک هدیه آسمانى است، یک هدیه الهى است به ما رسیده، و ما مکلفیم این را حفظش کنیم. اگر ما این را حفظش نکنیم به نعمت خدا، قدردانى از نعمت خدا نکرده‏ایم، کفران کرده‏ایم نعمت خدا را، ما باید این را حفظش بکنیم. ما از این تهدیدهایى که مى‏کنند و کشتیهایشان را مى‏آورند در مثلًا خلیج و امثال اینجا، و از این طرف و از آن طرف و اینها، حالا دیگر این حرفها کهنه شده. پیشتر بله، زمان سابق این طور بود که تا یک قراردادى را مى‏خواستند تحمیل کنند، و یکى یک مثلًا ناله‏اى مى‏زد، یک کشتى از انگلستان مى‏آمد در آبهاى خلیج، تمام مى‏شد مسأله.

صحیفه امام، ج‏12، صص 378 الی 388

نهراسیدن ملت ایران از تهدیدات و حصر اقتصادى دشمن‏

چند وقت است که الآن ما را حصر اقتصادى کرده‏اند، چه شد- مثلًا؟ ما کجایمان گیر کرده است که حصر اقتصادى، حصر اقتصادى؟ خیال مى‏کنند اشخاص که ما اگر چنانچه از امریکا- مثلًا، فرض کنید که- فلان چیز را نخریم، دیگر نمى‏توانیم. نخیر، ما داریم زیاد، امریکا اینجا برایمان ذخیره کرده اینها را! بدانید کارهاى خدایى است اینها، کارهاى خدایى است که پنجاه سال آن یا کمتر یک قدرى، این مرد بیست و چند سال- این دومى «1»- زحمت کشید و امریکا هم به خیال اینکه خوب، مملکت خودش است دیگر، هر چه هست مال خودش است- نفتهاى ما را البته گرفتند و خوردند و بردند و- اسلحه‏هاى زیاد آوردند براى ما. این کوههایى که در ایران هست بسیارى‏اش زیرش اسلحه و مهمّات است و اینها همانهایى بود که دشمن ما، دشمن فعلى و همیشگى ما براى خودش تهیه کرده بود و حالا مال ماست. عمده این است که ما خودمان، خودمان را بشناسیم و قواى مسلّحه ما و ملت ما یکپارچه بشود. اگر اینها همه با هم یکپارچه باشند، پشت به پشت هم بدهند، هیچ قدرتى نمى‏تواند اینها را بشکند.

این قدرتهاى بزرگ آن قدر گرفتارى دارند که به این مسائل خیلى نمى‏توانند برسند.

هر کدامشان مقابل هم ایستادند. این گرگها را مى‏گویند که وقتى که شب هم مى‏خواهند بخوابند دور هم، همه رویشان را به هم مى‏کنند از خوف اینکه اگر یکى‏شان غفلت کند باقیشان او را مى‏خورد. حالا این طورى است که شما خیال نکنید که امریکا اگر بخواهد یک کارى بکند، امریکا مقابلش یک گرگ دیگرى ایستاده، درست دارد نگاهش مى‏کند! آن هم همین طور مقابلش یک گرگ دیگرى ایستاده مقابلش «اللَّهُمَّ اشْغَلِ الظّالِمینَ بِالظّالِمین»

مسائل این طور نیست که به گوش ما مى‏خوانند که اى اگر امریکا چه بشود، چه. خوب، یک سال تمام است که این جوانهاى عزیز ما رفته‏اند و البته رنج کشیده‏اند، زحمت کشیده‏اند و مأجورند در این امر پیش خداى تبارک و تعالى- من نباید تشکر کنم از آنها، عمل آنها پیش خدا ارزش دارد- یک سال است که اینها رفته‏اند و آنجا را گرفته‏اند. آنها جز، هى حرفْ آنها زدند، آن ور ایستادند و حرف زدند و چه کردند و خوب، حصر اقتصادى کردند و چه کردند، لکن ملت سر جاى خودش ایستاده و هیچ نقصى در خودش نمى‏بیند. ده سال دیگر هم که بشود، همین است. عمده ارزش این عملها این است که از ذهن توده‏هاى ضعیف مردم در سرتاسر دنیا، مستضعفین جهان در سرتاسر دنیا، از ذهن اینها این رعبها را خارج مى‏کند، به خود مى‏آیند. الآن هم آمده‏اند، هى مى‏گویند که ماها در انزوا هستیم. آن وقت که در انزوا نبودیم چه بودیم؟! یک ملت زیردست ضعیف بیچاره! یک پاسبان در بازار بزرگ تهران حکومت مى‏کرد بر بازار! این آن وقت بود که ما منزوى نبودیم! منزوى نبودیم؛ یعنى، روابطمان با امریکا و با شوروى و با کذا و کذا سر جایش بود!

صحیفه امام، ج‏13، ص: 311

محاصره اقتصادى؛ فرصتى براى خودکفایى‏

شما دیدید در این جنگ تحمیلى که پیش آمد و محاصره اقتصادى ما شدیم، خود ایرانیها خود ارتشیها این قطعات را درست کردند. اگر قبل از این بود، یکى از آن قطعات را نمى‏توانستند درست کنند؛ از باب اینکه شخصیتشان را گم کرده بودند، مى‏گفتند باید متخصص بیاید.

من اعتقادم است که اگر ما در محاصره اقتصادى یک ده سال، پانزده سال واقع بشویم شخصیت خودمان را پیدا مى‏کنیم؛ یعنى همه مغزهایى که راکد بودند در آن وقت و نمى‏توانستند فعالیت بکنند به فعالیت مى‏افتند. این طبیعى است که اگر یک نفر آدم یک‏ جایى نشسته و همه چیز او را مى‏آورند تقدیمش مى‏کنند این فکرش به کار نمى‏افتد، حتى کاسب هم نمى‏تواند بشود! اگر یک آدمى بود که اول صبح چایش را و نانش را بیاورند، ظهر هم همین طور. شب هم همین طور، هر احتیاجى هم داشت، هر چیزى بود، برآورده کردند، این نمى‏تواند دیگر هیچ کارى بکند، یک مرد فلجى مى‏شود. اینها مى‏خواستند که [در] این مملکت یک موجودات فلج بار بیاورند. تبلیغات دامنه‏دار و اعمال بسیار کوبنده بود که به ما حالى کنند که شماها نمى‏توانید! شماها نمى‏آید ازتان هیچ کارى. از آن طرف هم از آنجا هر چیزى بیاورند و متخصصین از خارج وارد کنند، و هر چیزى که احتیاج دارند راجع به هر امرى از خارج بیاورند. وقتى که یک ملتى دید که خارج همه چیزش را دارد اداره مى‏کند و دیگر احتیاجى ندارد، این به فکر نمى‏افتد که خودش احتیاجش را رفع کند.

آن روزى که این ملت فهمید که اگر ما جدیت نکنیم براى کشاورزیمان، جدیت نکنیم، براى صنعت نفتمان، جدیت نکنیم براى کارخانه‏هاى خودمان، از بین خواهیم رفت و کسى نیست که به ما بدهد، وقتى این احساس پیدا شد در یک ملتى که من خودم باید هر چیز مى‏خواهم تهیه کنم، دیگران به من نمى‏دهند، این احساس اگر پیدا شد، مغزها به راه مى‏افتد و متخصص پیدا مى‏شود در هر رشته‏اى و بازوهایى که هر عملى را مى‏توانند انجام بدهند به کار مى‏افتند: کشاورزى را خودشان درست مى‏کنند؛ کارخانه‏ها را خودشان راه مى‏اندازند.

چنانچه مى‏بینید که کارخانه‏ها را راه انداخته‏اند- خودشان. در تلویزیون هم گاهى دیده مى‏شود که خود راه انداخته‏اند، و یا ابتکاراتى کرده‏اند اینها. این ابتکارات از برکات این محاصره اقتصادى بود. اگر ما هر چیزى مى‏خواستیم مى‏فرستادند، جوانهاى ما دیگر نمى‏رفتند دنبال اینکه خودمان بکنیم. هست دیگر! مى‏خواهیم چه کنیم. این محاصره اقتصادى را که خیلى از آن مى‏ترسند، من یک هدیه‏اى مى‏دانم براى کشور خودمان،

براى اینکه محاصره اقتصادى معنایش این است که «ما یَحْتاج» «1» ما را به ما نمى‏دهند. وقتى که ما یحتاج را به ما ندادند، خودمان مى‏رویم دنبالش. ممکن است یک ده سالى زحمت بکشیم، ده سالى گرفتارى داشته باشیم، اما نتیجه آخرش این است که بعد از ده سال خودمان هستیم؛ دیگر احتیاج به اینکه دست دراز کنیم طرف این مؤسسه یا آن مؤسسه یا آن کشور و این کشور نیستیم. اشکال مطلب همین است که در رژیم سابق جورى عمل کرده بودند و جورى ما را و جوانهاى ما را تربیت کرده بودند که خودشان را تهى مى‏دیدند از همه چیز، و مى‏گفتند مصرف کنیم ما. و این را یک چیزى مى‏دانستند! و حتى تعبیر بعضى‏ها این بود که خوب، چه عیب دارد، دیگران نوکر ما هستند براى ما مى‏آورند، ما هم مصرف مى‏کنیم! غافل از اینکه خیر، ارباب شما هستند! و همه چیزهاى شما را مى‏برند به این صورت که مى‏خواهیم به شما چیز بدهیم.

صحیفه امام، ج‏14، صص 115 الی 116

حل مشکلات اقتصادى بدست خود ملت‏

مسئله گرانى و مسئله احتکار و اینها هم کراراً، گفته شده است به اینکه اینهایى که گرانفروشى مى‏کنند، اینهایى که احتکار مى‏کنند، اینها انصاف داشته باشند که این ملتى که با خون خودش و با زحمت خودش شما را از آن اختناق بیرون آورد و مسئله آن ناامنى به صورت قانونى را از بین برد، هیچ انصاف نیست که شما با این ملت با این مستضعفین این طور کنید. مى‏دانید که گرانى و احتکار تلخى‏اش به ذائقه مستضعفین و عامه مردم محروم است، مشکل براى اینهاست و الا آنهایى که بالانشین‏اند و از طبقات مستکبر هستند و بالانشین، آنها برایشان این امور خیلى مطرح نیست؛ هم ذخیره‏ها دارند و هم اموال زیاد، هر قیمتى هم باشد مى‏توانند تهیه کنند. این مستضعفین هستند که بار این زحمت به دوش آنهاست و بار انقلاب هم به دوش قوى محترم آنها بود و هست و امیدواریم که این مسأله هم حل بشود، با انصاف فروشندگان و ثروتمندان و با توجه به اولیاى امور. این مسائل داخلى یک مسائلى است که و لو به دراز مدت حل مى‏شود.

بحمد اللَّه، جهاد سازندگى به طورى که آقا خواندند و ریز این فعالیتها را دادند، بسیار انسان را دلخوش مى‏کند و امیدوارم که فعالیت بیشتر از این بشود و به روستاها، به مستضعفین، به محرومینى که در طول تاریخ محروم بودند، به اینها بیشتر رسیدگى بشود و مى‏شود. و من تشکر مى‏کنم از این همه زحمتها و امیدوارم که از این به بعد هم آقاى نورى که در این جرگه وارد شده‏اند، با هدایتهایى که مى‏کنند و زحمتهایى که مى‏کشند، و با زحمتهاى سایر برادرهاى محترم، مشکل هم هر چه باشد، ان شاء اللَّه حل بشود.

مشکلهاى داخلى ما یک قسم مشکلات هست که به دست خودمان باید حل بشود و همه ملت باید در این باب کوشش کنند. آنهایى که کار مى‏توانند بکنند کار بکنند، زراعت مى‏توانند بکنند زراعت بکنند و این مشکل را، مشکل اقتصادى را با دست خود ملت ان شاء اللَّه حل بشود و ملت ما به خودکفایى ان شاء اللَّه برسد.

صحیفه امام، ج‏15، ص: 517

انتهای پیام

دیدگاه شما