محققان دریافته اند که ناحیه اسپیرال در کهکشان راه شیری که Local Arm نامیده می شود تقریبا ۴ برابر بزرگ تر از چیزی است که تاکنون تصور میشد! به گزارش جی پلاس، این کشف جدید نشان می دهد که فضاب اطراف و همسایگی کره زمین هم بخش عمده تری از کهکشان را در بر میگیرد. با این حساب طی کردن Local Arm اکنون حدود ۲۰ هزار سال نوری به طور می انجامد! هرچند به بزرگی چهار بازوی مارپیچی عمده ای نیست که اکثریت اخترها، گاز و غبار کهکشان ما را در بر می گیرند. این بازوهای مارپیچی Perseus، Scutum-Centaurus، Sagittarius و Outer نام دارند و نتایج تازه به دست آمده کمک بسیاری به درک ما از ظاهر کهکشان راه شیری می کنند. مارک جی رید، فضانورد مرکز فیزیک نجومی Harvard-Smithsonian در این باره می گوید: وقتی فاصله ها را در Local Arm اندازه گرفتیم شگفت زده شده بودیم. بسیاری از اجسامی که تصور می کردیم در بازویی نزدیک به کره زمین باشد در واقع در Local Arm هستند! محققان از تلسکوپ Very Long Baseline Array برای اندازه گیری انتشار های رادیوی در Local Arm استفاده کردند تا شلوغ ترین نواحی آسمان که در آنها ستاره ها شکل می گیرند را بیابند. البته این کار به سادگی ممکن نمی شود زیرا ما خود در درون مارپیچی هستیم که می خواهیم آن را بررسی کنیم پس نه تنها اندازه گیری مسافت ها کار دشواری است بلکه برای دسترسی به اطلاعات بیشتر با اجسام مختلفی در سر راه مواجه می شویم که مزاحم هستند. رِید در این باره هم می گوید: مشکل اصلی برای مشاهده کهکشان راه شیری این است که شبیه یک دیسک است و ما هم درون این دیسک قرار داریم. به عنوان مثال اگر شما روی قسمت بالای یک دیسک که دارید شکلی مارپیچی بکشید و سپس آن را برگردانید دیگر نمی توانید آن شکل را ببینید. در حالی که مشاهده کهکشان راه شیری از طریق تلسکوپ های اپتیکال دشوار است، این کار را می توان با استفاده از تلسکوپ های رادیویی همچون Very Long Baseline Array انجام داد. یه شو از آکادمی علوم چنی در این باره می گوید: تلسکوپ های رادیوی می توانند در صفحه کهکشانی و نواحی ای که ستاره ها شکل می گیرند و ردپایی از ساختار مارپیچی وجود دارد را ببینند در حالیکه طول موج های نوری از توسط غبار ناتوان می شوند. تیم محققان با مقایسه داده های به دست آمده از بررسی های جدید روی ۸ ناحیه در نزدیکی Local Arm با داده های پیشین، به اندازه واقعی فضای اطرافمان پی بردند. دانشمندان پیش از این فکر می کردند Local Arm خیلی ساختار یک بازوی مارپیچی را ندارد. اما یافته های جدید نشان می دهد که این بازو در زمینه اندازه نرخ تشکیل ستاره به برخی از دیگر بازوهای مارپیچی شبیه است با این تفاوت که طول آن ۵ تا ۶ بار کمتر از آنها است. با این حال محققان ضمن بررسی های خود به وجود یک ساختار پل مانند بین Local Arm و بازوی Sagittarius در همسایگی آن هم پی بردند. به دلیل وجود همین پیچیدگی ها است که کهکشان راه شیری شباهتی با آن مارپیچ تمیز و مرتبی که فکر می کنیم و در تصویر ها میبینیم نیست! در همین راستا جو بوی از دانشگاه تورنتو کانادا می گوید: کهکشان راه شیری احتمالا یکی از این الگوهای زیبای مارپیچی که در برخی کهکشان های خارجی مشاهده کرده ایم را ندارد! این در حالی است که آژانس فضایی اروپا چندی پیش نقشه ای از کهکشان راه شیری منتشر کرده و اعلام کرد که در این کهکشان بیش از چیزی که فکر می کردیم ستاره وجود دارد و تعداد آنها به بیش از ۱.۱ میلیارد می رسد! هرچند حالا می دانیم کهکشان راه شیری به آن زیبایی که تصور می کردیم نیست با این حال هنوز هم اعجاب ها و شگفتی های بسیاری برای ما دارد که به آنها دست نیافته ایم! برگرفته از sciencealertآ
جی پلاس: کهکشان راه شیری بزرگ تر و زشت تر از چیزی است که فکر می کنید!
کد خبر:
۴۴۵۹۰۱