بر اساس تحقیقات تازه ای که در دانشگاه دوک کالج کینگ لندن صورت گرفته، ارتباط اجتماعی کمتر و میزان بالای جرم و جناب در فضاهای شهری باعث می شود کودکان دچار علائم روان پریشی شوند. به گزارش جی پلاس، پیش از این در آزمایش های دیگر هم این موضوع مشاهده شده بود اما این نخستین بار است که دلیل این روان پریشی در بین کودک های شهری مورد مطالعه قرار می گیرد. این علایم روان پریشی، افکاری پارانویا، شنیدن و دیدن چیزهایی که دیگران نمی بینند و این اعتقاد که دیگران می توانند ذهن یک نفر را بخوانند را شامل می شوند. چنین افکاری در کودکی با بیماری شیزوفرنیا (جنون جوانی) و اختلالات روانی در بزرگسالی ارتباط دارند. در همین راستا کندیس اودگرز، پروفسور روانشناسی و سیاست گذاری عمومی در دانشگاه دوک می گوید: هدف از این تحقیقات این بود که پی ببریم جامعه چگونه بر کودک ها تاثیر می گذارد. به این ترتیب می توانیم ویژگی خاصی را برای محله هایی ذکر کنیم که ممکن است برای سلامت روانی کودکان سمی باشند! تعداد کودک هایی که در فضاهای شهری دچار اختلالات روانی دایمی شده و نیاز به تشخیص بالینی دارند زیاد است. این در حالی است که این تعداد در برابر تعداد کل کودکان ناچیز است. البته این موضوع برای بزرگسال ها هم صدق می کند. به طور کلی یک بررسی نشان داده تعداد افرادی که دچار اختلالات روانی هستند در شهرها دو برابر از مناطق غیر شهری بیشتر است. با توجه به این موضوع که تا سال ۲۰۵۰ تقریبا دو سوم از جمعیت زمین در شهرها زندگی خواهند کرد، بهتر است به این موضوع دقت بیشتری شود وگرنه فاجعه ای در راه است! محققان بررسی کرده اند که آیا شرایطی خاص در فضاهای شهری باعث ایجاد اختلالات روانی در کودک ها می شود. در همین راستا ۲۲۳۲ کودک دوقلو از بدو تولد تا ۱۲ سالگی مورد بررسی قرار گرفته اند. اختلالات روانی آنها در سن ۱۲ سالگی از طریق مصاحبه خانگی مورد بررسی قرار گرفت. در کنار این موضوع وضعیت محله هایی که این کودک ها در آنها زندگی می کردند به طور دقیق مورد بررسی قرار گرفت. همچنین سابقه اختلالات روانی در مادر و یا یکی از اعضای خانواده هم مهم تلقی می شد. نتیجه این بررسی این بود که احتمال دچار شدن کودک های ۱۲ ساله در نواحی شهری دو برابر از نواحی روستایی بیشتر بوده است. بین کودک های بررسی شده، ۷.۵ درصد از آنها حداقل یک بار تا سن ۱۲ سالگی با اختلالات روانی مواجه شده بودند و این در حالی است که این میزان برای کودکان غیر شهری ۴.۵ درصد بود. هلن فیشر، یکی از دست اندر کاران این تحقیقات افزود: صرف اینکه یک کودک اختلالات روانی را تجربه کرده باشد دلیل نمی شود که حتما آنرا به یک بیماری روانی تمام عیار توسعه دهد. بسیاری از کودک ها از این اختلالات عبور می کنند. اما چنین شرایطی در این سن می تواند عواقبی در پی داشته باشد. محققان برای تشخیص دلیل این موضوع بر ۴ تجربه کودکان از محله زندگی شان تمرکز کردند: حمایت و انسجام بین همسایه ها؛ احتمال دخالت همسایه ها برای رفع مشکلی که در محله پیش آمده است؛ مشکلات در بین همسایه ها همچون نقاشی های دیواری، خرابکاری، همسایگان پر سر و صدا و مشاجرات بلند؛ جرم و جنایت. اختلالات روانی در بین کودک هایی که در محله هایی با روابط اجتماعی کم زندگی کرده و یا قربانی جرم و جنایت بوده اند بیشتر مشاهده می شود. این دو مورد بیشترین تاثیر را بر شکل گیری اختلالات روانی در کودک ها داشته اند. از نتایج این بررسی می توان برای توسعه مداخله های بالینی و اجتماعی با هدف جلوگیری از افزایش اختلالات روانی در بین کودک ها استفاده کرد. اودگرز در این باره می گوید: یکی از یافته های امیدوار کننده در این بررسی این است که همبستگی اجتماعی را می توان بدون توجه به وضعیت اقتصادی، در سطح اجتماع های کوچک تغییر داد. برخی از همبسته ترین محله هایی که بررسی کرده ایم، دارای شرایط اقتصادی ضعیفی بوده اند پس نمی توان همبستگی کم اجتماعی را به شرایط اقتصادی ربط داد. از آنجایی که اختلالات روانی در کودک ها یک مشکل نادر به شمار می رود و از بین کودک های مورد بررسی تنها ۶ درصد از آنها با این مشکل روبرو بودند، محققان خواستار تکرار بررسی ها شده اند تا از این نتیجه مطمئن شوند. برای درک بهتر اختلالات روانی در سنین بیشتر باید بررسی های بیشتری صورت بگیرد. برگرفته از sciencedaily
گزارش جی پلاس: زندگی شهری، عامل ایجاد اختلالات روانی در کودکان
کد خبر:
۴۴۰۶۰۹