به گزارش جی پلاس، دنیای بازی تاج و تخت یا به عبارتی همان نغمهای از یخ و آتش، همهچیزش را بر اساس نظم نوین مخصوص به خودش نشانمان میدهد؛ از تاریخ چند صد سالهاش گرفته تا جادو و عناصر جادویی حاضر در آن این کتابها با داستانهایی نو و از جنسی متفاوت با قصههایِ روزمرهیِ حاضر در دنیا، همواره برای دنبال کنندگان داستانهای فانتزیحماسی، دوستداشتنی و شناخته شده بوده است. این روزها به کمک سریال «بازی تاج و تخت» که تبدیل به یکی از پر مخاطبترین و جذابترین آثار حاضر در عرصهی تلویزیون شده و طیف بسیار بیشتری از افراد را به سمت وستروس و ماجراهای بینظیر شخصیتهایش کشانده است، نام «نغمه» را بیش از پیش از افراد مختلف میشنویم. دنیای «بازی تاج و تخت» یعنی مکانی که به اندازهی سالهایی طولانی تاریخ دارد، شخصیتهایی تکرار ناشدنی را با خود یدک میکشد و از همه مهمتر همهچیزش را با نظم و برنامهی مخصوص به خودش در داستان جای داده است. اگر بخواهیم صفحات خاصی از تاریخ این سرزمین را ورق بزنیم و یا سعی در گشودن تمام گرههای حاضر در داستان داشته باشیم، قطعا به در بسته میخوریم. اصلا راستش را بخواهید، برای شناختن کامل دنیا و تاریخ «نغمه» یک کتاب مجزا با نام «دنیای نغمهای از یخ و آتش» در ۶۰۰ صفحه! نوشته شده است، پس انتظار بیان همهچیز در یک و یا حتی چندین و چند مقاله از بنیان غلط است. با تمام اینها، در برخی یادداشتها مثل این، میتوانیم گوشههایی از ماجراها را به شکلی دیگر و متفاوت نگاه کنیم و برای برخی چیزها، چند تئوری و فکر و ایده مطرح کنیم.
نکته: این متن بخشهایی از داستان سریال بازی تاج و تخت را فاش میکند
برن که مدت کمی از به هوش آمدنش پس از آن سقوط مرگبار که از بالای آن برج داشت میگذرد، درگیر رویاهایی در رابطه با کلاغ سه چشمی شده و تمام دنیای اطراف را در وضعیت فعلی، کسلکننده میداند. ننهی پیر که تنها شخص حاضر در اتاق او است، میخواهد برایش قصههایی که همیشه تعریف میکرد را تعریف کند اما او آنها را نیز حوصله سر بر و بیخاصیت میداند. در ادامه گفت و گویی بین آنها شکل میگیرد: ننهی پیر: «میتونم قصهی برندون معمار رو برات تعریف کنم. این قصهای بود که همیشه اون رو دوست داشتی.» برن: «من اصلا از اون داستان خوشم نمیاد. من فقط داستانهای ترسناک رو دوست دارم.» برن هیاهویی از بیرون شنید و رو به سمت پنجره کرد. ریکان( برادر کوچکش) را دید که در حال دویدن به سوی دروازه و فرار از دست گرگهایی است که او را تعقیب میکنند. به خاطر زاویهی بد پنجرهی برج نسبت به دروازه، برن نمیتوانست درست آن چه که اتفاق میافتاد را ببیند. با ناراحتی بر پاهای خود مشت زد، اما هیچچیز حس نکرد.بخشی از جلد اول مجموعه کتابهای نغمهای از یخ و آتش وایتواکرها همواره برای ما ترسناک و پرسش برانگیز بوده و هستند. در ابتدای کار، بیش از شنیدن نام آنها به صورت متداول هیچ چیز در رابطه با آنها ندیده بودیم اما این اواخر و به خصوص در هشتمین قسمت از فصل ۵ سریال، مفهوم آن ترسی که با وجودشان میآورند را درک کردیم. در دنیایی که شاید شاعران بیشتر نغمهها را در رابطه با پادشاهان و فرماندهان میسرایند، اینجا در پشت دیوار بیپایانی که برندون استارک بنا کرده، دشمنانی هستند که از داستانها شنیدهایم اگر تمام انسانها وستروس هم با یکدیگر متحد باشند قادر به شکست آنها نخواهند بود. اگر وایتواکرها را عامل اصلی یخ و سردی در نظر بگیریم، قطعا موجودات فلسدار و پرندهای که نفس آنها به گرمای آتشی است که هزار بار در آن دمیده باشند را گرمایی شگرف در نقطهی مقابل آنها میدانیم. دو رکن جادویی حاضر در دنیای «نغمه» را به جرات میتوان به اژدهایان و وایتواکرها نسبت داد. اگر دقت کنید، در تمام مدتی که با قصههای مارتین همراه بودیم، همواره بیش از پیش از موجودات افسانهای دیدیم و شنیدیم و شاید داستان مارتین بخواهد تا پایان نیز همین مسیر را ادامه دهد. تئوری اول ما در رابطه با این نامگذاری، مربوط به آن نقطهای است که بازی تاج و تخت در آخر قصهاش به آن میرسد. جایی که دنیا از آتش اژدهایان و سرمای درونسوز و بیپایان وایتواکرها پر میشود و پادشاهان کسانی هستند که زودتر از دیگران جان خود را از دست میدهند. جایی که دیگر، قصههای کوچک و بزرگ انسانها بیاهمیت خواهد بود و به فراموشی سپرده خواهد شد. البته جدا از نحوهی تفکر بالا، تئوری دیگری هم وجود دارد. طبق اطلاعات ما، وایتواکرها هر موجود زندهای را که بکشند در حقیقت به ارتش خودشان اضافهاش کردهاند. آنها سوار بر اسبهای مرده حرکت میکنند و در پشت خود لشگری از انسانهایی که قبلتر سلاخی کردهاند را یدک میکشند. حال تصور کنید اگر وایتواکرها موفق به کشتن یکی از اژدهایان شوند چه اتفاقی میافتد؟ یک اژدهای یخی که میتواند، آتش سرد خود را بر سر و روی دنیا بریزد و بیش از همیشه، مرگ را در زمین و برای انسانها قرار دهد. شاید این تفکر را دور از ذهن خلاق مارتین بدانید و خیلی این تئوری را جدی نگیرید اما راستش را بخواهید وی قبلا یک داستان ۷۰ صفحهای دیگر به نام «اژدهای یخی» نیز نوشته است و این یعنی ذهن او خیلی خوب با این نوع تفکر نیز آشنا است.ننهی پیر به آرامی گفت:« آه، بچهی شیرین تابستونی، تو از ترس چی میدونی؟ ترس مال زمستونه ارباب کوچک… مال وقتی که به اندازهی صد قدم برف از آسمون میباره و باد سرد و پر سوز از سمت شمال میوزه و زوزه میکشه. ترس مال زمان شب طولانیه، وقتی که خورشید گاهی برای چند سال دیگه در آسمان دیده نمیشه. بچههای کوچک تولد و زندگی و مرگشون به طور کامل تو همین تاریکی میگذره و حتی دایروولفها هم همیشه لاغر و گرسنه هستند و اون موجودات رنگپریده رو میبینی که تو جنگلها پرسه میزنن. برن:« میدونم، منظورت وایتواکرها است.» ننهی پیر سرش را به نشان موافقت تکان داد و ادامه داد:« وایتواکرها… چندین هزار سال قبل، زمستانی سخت و مهیب و طولانی از راه رسید. اون شب، به اندازهی یک نسل، طول کشید. پادشاهها در قلعههاشون مثل مابقی مردم از سرما جونشون رو از دست دادند. زنها بچههای خودشون رو خفه کردند تا گرسنگی کشیدنشون رو رو نبینند. مردم، تو اون شب طولانی، وقتی که گریه میکردند متوجه منجمد شدن اشکها روی گونههاشون میشدند.» ننهی پیر با چشمهای سفید و تارش به برن نگاه کرد و از او پرسید: « پس بچه، از این مدل داستانها خوشت میاد؟» برن نامطمئن و با کمی لرزش گفت:« خوب آره، فقط…» ننهی پیر قصهاش را ادامه داد:«در میان تاریکی بیپایان بود که برای اولینبار وایتواکرها دیده شدند. اونها موجودات سرد و مردهای بودند که از آهن و آتش و حتی اشعهی خورشید نفرت داشتند. اونها از هر گرمایی متنفر بودند. از هر موجودی که خون گرم در رگهاش جریان داشت، نمیگذشتند. اونها سوار بر اسبهای مردهی سفید رنگشون و در راس کسانی که به قتل رسونده بودند، قلعهها و پادشاهیها و شهرها را درو کردند. هر ارتشی رو از پا مینداختند و حتی اگر همهی انسانها با هم متحد میشدند، حریف آنها نبودند. وایتواکرها از طفلهای شیرخوار و یا حتی دوشیزهها هم نمیگذشتند، زنها در جنگلهای یخزده توسط آنها شکار و کودکان معصوم خوراک ارتش سرد و بیروحشون میشدند.» صدای او خیلی پایین آمده بود و تقریبا چیزی شبیه به زمزمه به نظر میرسید. برن متوجه شد که برای شنیدن ادامهی قصه، ناخودآگاه به جلو خم شده است. ننهی پیر ادامه داد:« و این دوران پیش از آمدن اندلها بود و حتی خیلی قبلتر از فرار زنها از شهرهای راین و گذشتن آنها از دریای باریک. پادشاهیهای آن زمان که همه متعلق به نخستین انسانها بودند، فرزندان جنگل رو از زمینهای خودشون بیرون میکردند. اما باز هم فرزندان جنگل در بسیاری از مکانها، در تپههای تو خالی و بین درختان زندگی میکردند و صورتهای روی درختها از آنها مراقبت میکردند. کمی که گذشت و زمین فقط از سرما و مرگ پر شد، آخرین قهرمان تصمیم گرفت که مجددا فرزندان جنگل رو پیدا کند، چون عقیده داشت که جادوی کهن و افسانهای آنها، راه نجاتی برای انسانها خواهد بود. او با یک شمشیر و یک اسب و سگی که داشت و با کمک چند همراه، تمام زمینها رو گشت. به هر جایی سر زد و از هیچ جستوجویی دریغ نکرد اما در پایان موفق نشد فرزندان رو پیدا کنه. اول از همه دوستانش را از دست داد و مرگ همهی آنها را تماشا کرد. بعد وقتی که هیچ کاری از دستش بر نمیاومد، مرگ سگ و اسبش رو تماشا کرد. در آخر هم وقتی که خواست شمشیرش رو از غلاف بیرون بکشه، به خاطر یخزدگی زیاد، شمشیرش خورد شد. بوی خون گرم جاری در بدنش به مشام وایتواکرها رسید و آنها در اوج سکوت، سوار بر عنکبوتهای یخیشون که به بزرگی سگها شکاری بودند دنبالش میکردند…»
ناگهان درب اتاق توسط استاد لوئین باز شد و برن هرگز ادامهی داستان را نشنید…
ناگهان درب اتاق توسط استاد لوئین باز شد و برن هرگز ادامهی داستان را نشنید…