آزادگان سرافراز جنگ تحمیلی از 26 مرداد ماه 1369 به میهن اسلامی بازگشتند. امروز 25 سال از بازگشت آزادگان می گذرد، اما هنوز وقتی پای صحبت های آن ها می نشینیم، خاطرات فراوان شیرین و گاه تلخی برای نسل هایی که جنگ تحمیلی و شرایط کشور در آن زمان را ندیده اند، برای گفتن دارند. وقتی که آن ها از دلتنگی های دوران اسارت و عواملی که باعث ار بین رفتن دلتنگی و افزایش روحیه آنها می شده است، سخن می گویند، باید به احترام رشادت های آنها قیام کرد و درس زندگی و مقاومت را از آنان فراگرفت.
خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در گفت و گویی کوتاه با یکی از آزادگان سرافرازی که 26 مرداد ماه سال 1369 به میهن اسلامی بازگشته، انجام داده است که حاصل آن خاطراتی از آن دوران و نهایتا روز بازگشت به میهن اسلامی است که ملاحظه می شود.
تقویت روحیه آزادگان با صدای امام
جعفر رستار در این گفت و گو ضمن گرامی داشت یاد شهدا، امام شهدا و تبریک سالگرد بازگشت آزادگان سرافراز به میهن اسلامی سخنان خود را با خاطره ای از ارادت آزادگان به امام خمینی (س) شروع کرد و گفت: در آن شرایط سخت و دشوار اردوگاه، رادیو بغداد معمولا تکیه کلام های امام را پخش می کرد. در طول چند دقیقه ای که صحبت های امام از رادیو پخش می شد براداران آزاده ما زیر بلندگو می نشستند و کلام شیوا و دم مسیحایی امام به آنها روحیه می داد و آنها با این کلام روحیه و انرژی می گرفتند. البته به دنبال آن تحلیل و تفسیرهایی که افراد معلوم الحال از صحبت های امام می کردند پخش می شد که بعد شروع این تحلیل ها بچه ها پراکنده می شدند. عراقی ها متوجه شدند که فقط برای لحظاتی به رادیو بغداد توجه می شود، به همین دلیل این کار را قطع کردند و دیگر اجازه ندادند که ما از سخنان امام و گزیده کلام هایی که پخش می شد، استفاده کنیم.
«روح الله» پدر بزرگ آزادگان
وی در بخش دیگری از سخنان خود خاطرنشان کرد: در کشورهای عربی وقتی که می خواهند کسی را مورد خطاب قرار دهند به نام خود فرد و به دنبال آن پدر و پدر بزرگ صدا می زنند. به دلیل اینکه برادران آزاده علاقه خاصی به امام داشتند، اکثر آزادگان نام سومی که برای خود بیان می کردند «روح الله» بود. یعنی به طور مثال اگر نام من جعفر و پدرم محمود بود، جعفر محمود روح الله می گفتم. در اردوگاه «موصل یک» که ما بودیم بیشتر آزادگان نامشان به این صورت ثبت شده بود. وقتی فرمانده اردوگاه عوض شد، فرمانده جدید دید که اکثر اسرا اسامی سومشان به روح الله ختم می شود. یک روز که برای حضور و غیاب اسامی را به داخل اردوگاه آورد، چند سطری از اسامی را که خواند به دلیل تکثر نام روح الله با عصبانیت دلیل این کار را پرسید و دیگر ادامه نداد.
درسی که امام به آزادگان داد
رستار افزود: در نامه ها نیز برای اینکه ارادتمان را به امام نشان دهیم می نوشتیم که به پدر بزرگ روح الله سلام برسانید و بگویید که برای سلامتی و طول عمر ایشان دعا می کنیم و درخواست می کردیم که ایشان هم برای ما دعا کنند که بتوانیم سربلند از این آزمایش بزرگ بیرون بیاییم.
خیانت منافقین نسبت به آزادگان
وی در مورد نحوه لو رفتن این عرض ارادت آزادگان به امام نیز اظهار کرد: این نوع عرض ارادت آزادگان به ساحت امام تا اعلام جنگ مسلحانه منافقین با نظام اسلامی و بیعت آنها با صدام ادامه پیدا کرد. وقتی که نامه های اسرا به دست منافقین افتاد آنها عراقی ها را نسبت به دلیل اینکه آزادگان می گویند به پدر بزرگ روح الله سلام برسانید توجیه کردند. بعد از آن عراقی ها این ارتباط را قطع می کردند.
بزرگترین مصیبت آزادگان و دلیل دلگرمی آنها
این آزاده سرافراز، رحلت امام خمینی را بزرگ ترین مصیبت اسرا دانست و تأکید کرد: در طی روزهای اسارت بزرگ ترین مصیبتی که به ما وارد شد، رحلت امام خمینی (س) بود که صحنه بسیار مصیبت باری را در اردوگاه به وجود آورد. با رحلت امام برای اولین بار بدون هیچ دخالتی از عراقی ها دوستان آزاده ما توانستند مراسمی را برگزار کنند. این کار فضا را بسیار ملکوتی و الهی کرده بود.
وی ادامه داد: بعد از آن وجود مقام معظم رهبری به عنوان رهبر انقلاب برای ما مایه دلگرمی بود؛ تا بتوانیم مسیر را ادامه بدهیم. همچنین با هدایت ها و ارشادات حاج آقا ابوترابی(ره) (سید آزادگان) توانستیم به سلامت از این مسیر عبور کرده و به ایران اسلامی بازگردیم.
بازگشت به آغوش مادر
این آزاده سرافراز همچنین به ذکر خاطره هایی از بازگشت به میهن اسلامی پرداخت و گفت: بعد از بازگشت به ایران ما برای قرنطینه حدود 3 روز به باختران رفتیم و بعد از آن به تهران و ساری بازگشتیم. در فرودگاه ساری اکثر خانواده از جمله پدر و مادرم بودند. پدر مرحومم مینی بوسی داشت که همه اقوام را سوار کرده و به استقبال آورده بود. وقتی که می خواستم به آغوش پدرم بروم، مادرم را دیدم که از طرف دیگر ماشین پیاده شد. من سریع به آغوش مادرم رفتم و پدرم مقداری ناراحت شد. پس از آن پدر، خواهران و برادرانم را به آغوش کشیدم.
محبت مادر به فرزند آزاده اش
وی همچنین گفت: وقتی من وارد خانواده شدم به دلیل کمبود تغذیه در دوران اسارت وزن زیادی کم کرده و ضعیف شده بودم. (البته با استقبال گرمی که مردم کردند توان من مضاعف شد و توانستم که در مجالس شرکت کنم.) مادر مرحومه ام وقتی که شرایط من را دید که خیلی ضعیف هستم، هر روز غذای مقوی می پخت و می گفت بخور تا تقویت شوی و بتوانی به سخنرانی بروی و یا دیگران را مشایعت کنی.
رستار در پایان تأکید کرد: محبت های خانواده و دوستان و استقبال گرمی که از ما کردند باعث تقویت روحیه و توان جسمی و روحی من و دوستان و همرزمانم شد که بتوانیم برخی از خاطرات روزهای اسارت را انتقال دهیم تا به عنوان سند مقاومت، گذشت و ایثار آزادگان ثبت شود.