پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران _ اصغر میرشکاری: پسینگاه روز 25خردادماه زمین چمن دانشگاه تهران و روز بعد یعنی 26 خرداد ماه میدان بهارستان پذیرای پیکرهای پاک 270شهید سرافراز دوران دفاع مقدس بود که 175 نفر آن شهدای جاویدالاثر غواص خط شکن از عملیات کربلای 4 بودند و بر تابوت مابقی تا آن جا که به نظر آمد، نام عملیات خیبر نقش بسته بود.
با حال و هوای این عزیزان و با توجه به لطیفه ربانی:
« وَ لا تَحْسَبَنَّ الّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ امْواتاً بَلْ احْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُون. اگر نبود براى شهدا در راه خداوند مگر این آیه کریمه، در معرفى مقام بلندپایه شهدا، کافى بود. که عزیزانى در راه حفظ اسلام و کشور اسلامى بزرگترین سرمایه خود را از دست داده اند. شهدایى که در حفظ شرف اسلام و دفاع از جمهورى اسلامى همه چیز خود را در طبق اخلاص، تقدیم خداوند متعال کردند. در این آیه کریمه بحث در زندگى پس از حیات دنیا نیست که در آن عالم همه مخلوقات داراى نفس انسانى به اختلاف مراتب از زندگى حیوانى و مادون حیوانى تا زندگى انسانى و ما فوق آن زنده هستند، بلکه شرف بزرگِ شهداى در راه حق، «حیات عند الرّب» و ورود در «ضیافة اللَّه» است. این حیات و این ضیافت را با قلم هاى شکسته اى مثل قلم من نمى توان توصیف و تحلیل کرد، این حیات و این روزى غیر از زندگى در بهشت و روزى در آن است. این لقاء اللَّه و ضیافة اللَّه مى باشد. آیا این همان نیست که براى صاحبان نفس مطمئنه وارد است فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی که فرد بارز آن سید شهیدان- سلام اللَّه علیه- است. اگر آن است چه مژده اى براى شهیدان در راه مرام حسین- علیه السلام اللَّه- که همان سبیل اللَّه است، از این بالاتر که در جنتى که آن بزرگوار شهید فى سبیل اللَّه وارد مى شود و در ضیافتى که آن حضرت حاضرند، به این شهیدان اجازه دخول دهند که آن غیر از ضیافتهاى بهشتى است و آنچه در وهم من و تو و شما نیاید، آن بُوَد. » (صحیفه امام، ج18، ص: 325 و326) که بر خامه امام شهدا یعنی حضرت روح الله جاری گشته با اعتقاد راسخ به محتوای آن که خود بیانگر یک اصل مسلم قرآنی است، این قلم در ذهن و ضمیر خود به استقبال این عزیزان عزتمند عزت آفرین رفته است که:
خوش آمدید ای سلحشوران ؛ ای که از کاروانهای کربلائیان هستید و با شور و شوق و عشق و عطش به پیشباز شهادت شتافتید؛ ای که در میان معرکه عشق و دلباختگی به حقیقت مطلق، دست از جان شسته و بر مرگ لبخند زدید و پا جای پای سردار شهادت یعنی حسین بن علی نهادید؛
خوش آمدید ای مشعلداران راه اولیاءالله و روشنی بخش مسیر الی الله؛ ای که با صیقل انسانیت خود بر بام بلند شهادت ایستاده اید؛ و برگهای زرین افتخار ، کرامت، و شرافت و شهادت را با نثار جان شیرین خود به اسلام عزیز هدیه نمودید. آنچه بر شما در نبرد گذشته برای شما ذلت و زبونی نبوده که بهترین درس عزت و افتخار غلبه بر وحشت از مرگ بوده است و دل و دیدگان نورانی شما را نه آن خاکی که بر پیکر مطهرتان افشاندند که فقط رضایت حق پر خواهد کرد. دشمن زبون کجا می داند که شما نه تنها از رضایت حق با هر شکل ظاهری ولو دردناک آن گلایه ندارید که به حق طالب آن هستید و آن چه رخ نموده نشان از جاودانگی تان در امتداد خط سرخ شهادت علی و اولاد طاهرینش می باشد و البته ماندگاری دشمن پست و زبونتان در راستای خط حقیر یزید و عبید الله بن زیاد.
بگذارید بگذرم و قلم را به نوشته ای از امام راحل عظیم الشأنمان در وصف شما و یارانتان واگذارم که:
«گرامى باد بر ملت بزرگ ایران، و بر پیروان شاهد بزرگ، حضرت محمد مصطفى- صلى اللَّه علیه و آله و سلم- وجود رادمردانى که راه شهادت را برگزیده اند و در هجرت از زندگىِ عالم ادنى و جهان سفلى به وادى ایمن و ملکوت اعلا رسیده اند، و در جستجوى حیاتْ سرچشمه را یافته اند و سیراب و سرمست از جرعه ارجِعِى الى رَبِّکِ به رؤیت جمال و کشف رضایت حق نایل آمدهاند. «و کَفَى بِهِم فَخراً» و چه غافلند دنیاپرستان و بیخبران که ارزش شهادت را در صحیفه هاى طبیعت جستجو مى کنند و وصف آن را در سروده ها و حماسه ها و شعرها مى جویند و در کشف آن از هنرِ تخیل و کتابِ تعقل مدد مى خواهند. و حاشا که حل این معما جز به عشق میسر نگردد، که بر ملت ما آسان شده است. و اینک ما شاهد آنیم که سبکبالانِ عاشقِ شهادت بر توسَن شرف و عزت به معراج خون تاخته اند؛ و در پیشگاه عظمت حق و مقام جمع الجمع به شهود و حضور رسیده اند؛ و بر بسیط ارضْ ثمرات رشادتها و ایثارهاى خود را نظاره مى کنند، که از همت بلندشان جمهورى اسلامى ایران پایدار و انقلاب ما در اوج قله عزت و شرافت مشعلدار هدایت نسلهاى تشنه است؛ و قطرات خونشان سیلابى عظیم و طوفانى سهمناک را برپا کرده است و ارکان کاخهاى ظلم و ستم شرق و غرب را به لرزه انداخته است... .» (صحیفه امام، ج20، ص: 196)
و بازهم لطیفه ای الهی از آن فرزانه خداخواه برای شما مجاهدان و خاصان از اولیاءالله که :
« إِنّ الْجَهادَ بابٌ مِنْ أَبْوابِ الْجَنَّةِ فَتَحَهُ اللَّهُ لِخاصَّةِ أَوْلِیائِهِ (عن امیر المؤمنین علیه السلام) این فضیلت بزرگ [جهاد]در بین فضایل بیشمارى که براى مجاهدین فى سبیل اللَّه نقل شده بیشتر جلب توجه مى کند. این واژه ها با همان معناى عرفى خود- نه اسرار الهى و عرفانى که دست ما از آنها کوتاه است- بى شک گفتار و نوشتار بشر عادى از بیان آنها عاجز است. این مدال الهى بر بازوان مجاهدان، چون خورشید در نزد صاحبان اسرار غیبى و ملکوتى مى درخشد. مگر این جلوه همان خلقت نیست که ابراهیم خلیل الرحمن را مفتخر کرد؟ و بارقه اى از مقام حبیب اللهى نیست که در تارک افضل موجودات مى درخشد؟ و مگر نازله مقام ولىّ اللهى نیست از امیر المؤمنین تا خاتم الاولیا که به آن اولیاء اللَّه مشرف شده؟ اگر هست- که هست- با چه بیان مى توان حول آن گردید، و با کدام چشم بشرى مى شود این جلوه را دید؟ پس بهتر اینکه من قاصر با تقدیم «السلام علیکم یا خاصة اولیاء اللَّه» دم فرو بندم. و این کرامت بزرگ براى مجاهدان فى سبیل اللَّه است، چه شهید یا پیروز شوند یا نشوند.و براى شهیدان، فضایل زاید الوصف دیگراست.»( صحیفه امام، ج17، ص:179 )
اما ضروری می داند که سخنی با دست اندرکاران این مراسم داشته باشد که، ضرورت حال و آینده و همیشگی جامعه و نظام ما حفظ و حدت و همدلی و درک و تشخیص مصلحت ها است که بدون شک خواست شهدا بر مبنای سفارش امام شهدا حفظ و تقویت همین وحدت و همدلی خواهد بود و بسیار باعث تعجب است که در جوار پیکرهای پاک آن عزیزان و مراسم بزرگداشت آنها که برنامه ای همگانی و ملی است، چگونه بر طبل نفاق و اختلاف می کوبند که یقینا آب به آسیاب دشمن ریختن است و تعجب انگیزتر این که این افراد از امکانات تبلیغی گسترده ای هم برخوردارند_ که خدا کند از بیت المال نباشد_ و به تریبونهای این چنین مراسمی دسترسی دارند و مسئولان محترم و خدوم نظام را با بی انصافی و به دور از هر تعهد اخلاقی آماج الفاظ موهن و اتهامات خود قرار می دهند و برای خود در این مورد هیچ حد و مرزی قائل نیستند. این عمل و اعمال مشابه آن متأسفانه این موضوع را القاء می کند که بزرگداشت شهدا پوشش فعالیتهای سیاسی عده ای بد اخلاق و بی منطق است که جهت خسته کردن و از صحنه خارج کردن رقبای سیاسی خود، برای خود هیچ حدی قائل نیستند وحتی بر اعتبار مراسم بزرگداشت شهدا هم رحم نمی کنند. اینان حتی برخلاف شعارهایی که سر می دهند،غافلند که به قول حضرت امام خمینی(س):
« شما گمان نکنید که خارجیها و اذناب آنها در این کشور کودتا مى کنند، نمى کنند، چون نمى توانند. کشورى که همه اش مهیاست براى شهادت، نمى توانند که آنها در اینجا وارد بشوند، لکن از داخل ما را مى پوسانند. یکى از مواردى که الآن انگشت آنها در کار است و با جدیت دارند توطئه مى کنند، این است که، دو دستگى بیندازند»(صحیفه امام،ج18،ص410)
و یادمان باشد که در مذمت استفاده های این چنینی حضرت امام خمینی در مطلبی انذار دهنده چنین فرموده اند:
«از 15 خرداد تا حالا که آمدیم، خون دادیم یعنى شما خون دادید، من که نشسته ام اینجا. من هم هیچ حقى ندارم. شما خون دادید. شماها به میدان رفتید؛ شماها مبارزه کردید؛ ماها هیچ حقى نداریم. ما باید براى شما خدمت کنیم. خودمان نباید استفاده کنیم. نه استفاده عنوانى. خاک بر سر من که بخواهم استفاده عنوانى از شما بکنم! خاک بر سر من که بخواهم خون شما ریخته بشود و من استفاده اش را ببرم» (صحیفه امام، ج8، ص:56و 57)
اکنون و بنا به ضرورت یاد شده و نیز حفظ حیثیت برنامه های این چنینی که باید فراجناحی و همگانی اجرا شود، قبل از همه بر دست اندرکاران اصلی این مراسم است که نسبت به چنین اموری خود با حساسیت ورود کنند و سلامت آن را خودشان تأمین نمایند تا چنین مراسمی به جای تفرقه افکنی، به محور وحدت و همدلی ملی تبدیل بشود. ان شاءالله.
کلام را با فرازی دیگر از فرمایشات درس آموز امام خمینی عطرآگین می کنیم که:
«خدا مى داند که راه و رسم شهادت کور شدنى نیست؛ و این ملتها و آیندگان هستند که به راه شهیدان اقتدا خواهند نمود. و همین تربت پاک شهیدان است که تا قیامت مزار عاشقان و عارفان و دلسوختگان و دارالشفاى آزادگان خواهد بود. خوشا به حال آنان که با شهادت رفتند! خوشا به حال آنان که در این قافله نور جان و سر باختند! خوشا به حال آنهایى که این گوهرها را در دامن خود پروراندند! خداوندا، این دفتر و کتاب شهادت را همچنان به روى مشتاقان باز، و ما را هم از وصول به آن محروم مکن. خداوندا، کشور ما و ملت ما هنوز در آغاز راه مبارزه اند و نیازمند به مشعل شهادت؛ تو خود این چراغ پر فروغ را حافظ و نگهبان باش.» (صحیفه امام، ج21، ص:92و 93)
و در آخر این نوشته را با فرازی زیبا از پیام رهبر معظم انقلاب در باره این عزیزان به پایان می بریم:
«صلوات و سلام خدا بر شهیدان عزیز که مشعل توحید را با ایثار خود بر فراز میهن اسلامی برافروختند. و صلوات و تحیات خدا بر شهیدان مظلوم غواص که با ظهور و حضور خود این فروغ خاموش نشدنی را مدد رساندند و پرچم یادهای عزیز و گرانبها و ذخیره های معنوی امت را با شکوهی هر چه تمام تر در کشور برافراشتند. سلام بر دستهای بسته و پیکرهای ستم دیده شما و سلام بر ارواح طیبه و به رضوان الهی، بال گشوده ی شما. سلام بر شما که بار دیگر فضای زندگی را معطّر و جان زندگان را سیراب کردید.» والسلام.