پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران: فرهنگ تشیع که منبعث از اصل بنیادی توحید ربوبی و منطبق بر فطرت بشری است، در جوهره خود عدل محور و ظلم ستیز است و با هدف عدل پروری و انسان سازی و با پویائی ذاتی خود و گوهرهای ناب و ارزشمندی که در سینه دارد، در صورت عملیاتی شدن، می تواند درمان عمده دردهای جوامع بشری و پاسخگوی نیازهای فردی و اجتماعی باشد. مجموعه چند ساله فرمانروائی رسول مکرم اسلام (ص) و امام علی(ع) و اقدامات حکومتی و فرامین و دستورالعملهای به جا مانده از این دوران، بهترین دستمایه ای است که می تواند جهت تنظیم قوانین و مقررات اجتماعی بنا به اقتضائات زمانی مورد بهره برداری قرار گیرد و با پشتیبانی ارزشی و اعتقادی خود، بهترین سامان اجتماعی را رقم زند و البته می شود که مورد سوءاستفاده قرار گیرد و در چنبره افراط و تفریط راه عکس را طی کند و عامل فساد و تباهی شود.
اما از جمله آن گوهرهای ناب می شود از فرامین متعدد حضرت علی(ع) به عمال حکومتی به ویژه فرمان به مالک اشتر نام برد که در نوع خود یکی از بی نظیرترین و شگفت انگیزترین دستمایه های حکومتی است که فرهنگ تشیع به بشریت عرضه داشته است که متأسفانه چنانکه باید و شاید در طول تاریخ و حتی در دنیای اسلام هم مورد استفاده قرار نگرفته است.
اما خوشبختانه تشکیل جمهوری اسلامی و تصمیمات و دستورالعملهای متعدد امام خمینی(س) برای حفظ سلامت راه، بارقه هائی از آن انوار الهی را بر جان جامعه می تاباند که فرمان 8 مادهای صادر شده در 24 آذر 1361 نمونه ای از آن است و درس عمده ای که می آموزد، آن است که نمی شود از ارزشهای الهی که در قالب حقوق مردم جلوه می کند، به هیچ بهانه ای دست کشید. این پیام که در زمینه ارزشگذاری به کرامت انسانی و احترام به حقوق شهروندی در مقابل خطرات احتمالی از طرف حاکمیت و قدرت، اهتمام ویژهای را مبذول می دارد، به واقع شاهکاری در راستای تآمین حقوق بشر بر اساس فرهنگ عدالت محور اسلام است و به جا است در همه دوران ها چراغ راه دولت مردان برای مبارزه با مفاسد حاصل از قدرت قرار گیرد تا از بسیاری بی عدالتیها و تضییع حقوق انسانها جلوگیری شود: فرازی از این پیام چنین است:
« هیچ کس حق ندارد به خانه یا مغازه و یا محل کار شخصى کسى بدون اذن صاحب آنها وارد شود یا کسى را جلب کند، یا به نام کشف جرم یا ارتکاب گناه تعقیب و مراقبت نماید، و یا نسبت به فردى اهانت نموده و اعمال غیر انسانى- اسلامى مرتکب شود، یا به تلفن یا نوار ضبط صوت دیگرى به نام کشف جرم یا کشف مرکز گناه گوش کند، و یا براى کشف گناه و جرم هر چند گناه بزرگ باشد، شنود بگذارد و یا دنبال اسرار مردم باشد، و تجسس از گناهان غیر نماید یا اسرارى که از غیر به او رسیده و لو براى یک نفر فاش کند. تمام اینها جرم [و] گناه است و بعضى از آنها چون اشاعه فحشا و گناهان، از کبایر بسیار بزرگ است، و مرتکبین هر یک از امور فوق مجرم و مستحق تعزیر شرعى هستند و بعضى از آنها موجب حد شرعى مى باشد.» (صحیفه امام، ج17، ص:140و 141)