دکتر مصطفی معین، وزیر علوم دولت اصلاحات گفت: با افتخار اعلام میکنم که بیشترین هزینه های سیاسی خود را به خاطر دوستی با جوانان کشور و دانشجویان داده ام. این یک منت نیست بلکه توفیق و لطف الهی است. در تمام سمت هایی که داشتم سعی کردم تا دین خود را به مردم ادا کنم.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، دکتر معین که در مراسم گرامی داشت 16 آذر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران حضور یافته بود؛ سخنان خود را با این آیه قرآن کریم آغاز کرد که: الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلَا یَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیبًا کسانی که پیامهای خدا را می رسانند و از او می ترسند و از هیچ کس جز، اونمی ترسند ، خدا برای حساب کردن اعمالشان کافی است.
عضو سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی با گرامی داشت شهادت سه دانشجوی 16 آذر را گرامی، گفت: به تعبیر دکتر شریعتی آن سه شهید اهورایی در آتش استبداد سوختند و آن سه قطره خون هنوز هم بر پیکره ی دانشگاه تهران وجود دارد و گرم است.
وی افزود: من هنوز هم خود را دانشجو میدانم و دانشجویان را بهترین دوستان خود می دانم. در کشورهای جهان سوم، فعالیت های سیاسی هزینه دار است و من هم با افتخار اعلام می کنم که بیشترین هزینه های سیاسی خود را به خاطر دوستی با جوانان کشور و دانشجویان داده ام. این یک منت نیست بلکه توفیق و لطف الهی است. در تمام سمت هایی که داشتم سعی کردم تا دین خود را به مردم ادا کنم.
دکتر معین با بیان این که فراموش کردن گذشته خطری است که همواره ما را تهدید میکند، گفت: متاسفانه حافظه ی تاریخی ما ضعیف است. من چهل و پنج سال، روز دانشجو را تجربه کردم و به خاطر دارم. در بخشی از آن به عنوان دانشجو و عضو انجمن اسلامی دانشجویان و در بخشی از ان به عنوان رئیس دانشگاه و وزیر علوم بوده ام و در پرسش و وپاسخ ها شرکت کرده ام و همواره سعی داشتم تا فرهنگ شفاهی را به فرهنگ کتبی تغییر دهم.
وی با بیان این که معتقد هستم تا زمانی که دانشجو را نشناسیم و از حقوقش دفاع نکنیم، علم و توسعه را نخواهیم شناخت، تأکید کرد: این ها با هم پیوند ناگسستنی دارند. دفاع از دانشجو جرم نیست بلکه وظیفه است و کسانی که از حقوق دانشجو دفاع نکنند متهم هستند. افتخارم دفاع از کیان دانشگاه در دوران وزارتم است و این یک وظیفه و توفیق الهی است.
این استاد دانشگاه همچون گذشته آرمان هایی هم چون آزادی، نفی سلطه، مردم سالاری و حقوق بشر را در کنار عدالت اجتماعی و حمایت از محرومان مورد تأکید و توجه قرار داد و گفت: به نظر من توسعه ی علمی مقدم بر توسعه ی سیاسی و توسعه اقتصادی است. در سال هشتاد و چهار نیز این را به عنوان شعار مطرح کردم. این نیز نظر نظریه پردازان اقتصادی است که انسان آموزش دیده عامل و محور توسعه ی اقتصادی است.
وی با بیان این که جنبش دانشجویی ما، باید میراث جنبش دانشجویی را پاس داشته، آن را تحلیل کرده و برای تحقق آرمان های خود آنها را به کار گیرد؛ گفت: این رویکرد در هویت بخشیدن به دانشجو اهمیت دارد.
دکتر معین متذکر شد: زمانی که دانشگاهیان خود را کم شماردند آن هشت سال سیاه شکل گرفت. ملت ما بسیار مظلوم و بی پناه است و نیاز به حمایت دانشگاهیان دارد. اگر جنبش دانشجویی پویا و فعال باشد، دانشگاه پویا می شود و اگر دانشگاه فعال باشد، جامعه پویا می شود. دانشگاه باید پیشتاز، پیشاهنگ و جهت دهنده باشد.
وی با بیان اینکه این حق دانشجویان است که از خودشان حمایت کنند، گفت: در طول هشت سال گذشته، اساتید و دانشجویان در حالت انفعال محض بودند. سرکوب وجود داشت اما ما نیز منفعل بودیم. ما نباید نسبت به ظلم بی تفاوت باشیم چراکه جامعه ما بسیار آسیب پذیر است.
وزیر علوم دولت اصلاحات با یادآوری استعفای خود در سال هفتاد و هشت، درباره دلایل این استعفا گفت: اولین دلیل، بی حرمتی به دانشگاه و دانشجویان بود. دومین دلیلم، تداخل جدی وظایف شورای عالی انقلاب فرهنگی با وزارت علوم بود که مانع از انجام امور وزارتخانه بود و دلیل دیگر این بود که دستگاه عریض و طویل اداری مانع پیشرفت ما بود و در نهایت تحول ساختاری در نظام علمی کشور صورت گرفت، ده پروژه به اجرا درآمد و یک پارچگی نظام علمی ایران به تصویب دولت و مجلس ششم رسید اما در نهایت شورای نگهبان مخالفت کرد و این روند متوقف شد.
وی درباره دلیل مخالفت شورای نگهبان گفت: مخالفت آنها به دلیل سوء ظن به این طرح بود در حالی که این طرح در بسیاری از دانشگاه ها مطرح دنیا اجرا شده و من در مخالفت با این مسائل استعفا دادم.
عضو سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه در افکار عمومی و عرف سیاسی ما، استعفا مانند گناه کبیره است؛ گفت: اگر شما در فضای خشونت بار سال هفتاد و هشت استعفا بدهید تا اندکی فضا آرام شود گویی گناه کبیره مرتکب شده اید. اما شما بدانید که استعفا گناه کبیره نیست و عدم استعفا و این که شما از این مسئله اگاه باشید که حضور شما در سمتی مفید نیست اما به میز و صندلی خود بچسبید خیانت است. در کشور ژاپن استعفا دادن به خاطر خطایی که صورت گرفته امری کاملا طبیعی است.
وی با بیان این که معتقد هستم که جامعه ی ما بسیار آسیب دیده است، گفت: فعالیت در عرصه ی اجتماعی و عمومی در دراز مدت بسیار اثر بخشی بیشتری نسبت به فعالیت سیاسی دارد. تا زمانی که جامعه به حقوق اساسی خودش آگاهی نداشته باشد و آن ها را مطالبه نکند پیشرفتی نمیکنیم. نخبگان ما باید در تشکیل سازمان های مردم نهاد اهتمام داشته باشند.باید تمرین مدنیت کنیم.این نیز یک پروسه جهانی است که ما از ان غافل شده ایم. سازمان های مردم نهاد بازوی دولت هستند اما حکومت آن ها را نمی پسندد.
وزیر علوم دولت اصلاحات در ادامه به ارائه فهرستی از آسیب ها جامعه امروز ایران پرداخت و نرخ بالای بیکاری و عدم اشتغال، درصد بالای فقر،چه نسبی و چه مطلق، خالی شدن روستاها و مهاجرت به کلان شهرها،نرخ بالای جرم و جنایت و خشونت و اعتیاد، وابستگی اقتصاد به نفت خام را از مهمترین مسائل و آسیب های جامعه امروز دانست.
وی در ادامه با بیان این که در زمان شاه به دلیل واردات پرتقال و سیب اعتراضات زیادی توسط دانشجویان صورت گرفت، فرهنگ مصرف گرایی و وابستگی و اسراف، و زیر پا گذاشته شدن اخلاقیات و ارزش های فرهنگی را در کنار بالا رفتن نرخ بی سوادی و مهاجرت مغزها را از دیگر مسائل ایران امروز دانست و یادآور شد: سالانه یک پنجم نخبگان ما مهاجرت میکنند.
به گزارش جماران، دکتر معین که در مراسم گرامیداشت انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران سخن می گفت، ادامه داد: من عکسی از زلزله بم و ویرانی ها را در اتاقم و زیر شیشه میزم گذاشته ام تا همواره به یاد ان فاجعه باشم. در ان زمان تخمین زده شده بود که بین ده هزار نفر تا سی هزار نفر زیر آوار مرده اند. در همان روزها در کالیفرنیا زلزله ای با همان شدت رخ داد و تنها سه نفر کشته شدند. آن وقت ما به راحتی بین ده هزار و سی هزار آمار میدهیم و حتی یک امار دقیق از تعداد کشته شدگان تهیه نمی کنیم.
وی با ارائه این روایت تراژدیک از توسعه نایافتگی امروز ایران، به طرح این پرسش بنیادین پرداخت که: آیا ارزش انسانی این است؟!
دکتر معین با یادآوری این که از زمان مشروطه تا کنون همواره در مسیر توسعه به جلو و عقب رفته ایم و درجا زده ایم؛ گفت: رسالت دانشگاه به عنوان یک نهاد مدرن در دهه های اخیر، مورد تجدید نظر قرار گرفته است. اگر دانشگاه با جامعه رابطه ی تنگاتنگ نداشته باشد و برای مشکلات جامعه راه حل ارائه ندهد دیگر دانشگاه نیست. دانشگاهی میتواند به فکر جامعه باشد که خودش آسیب دیده نباشد. دانشگاه های ما تا سال 84 یکی از پاک ترین نهادهای کشور چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ استخدامی و جذب اساتید بود و زد و بندهای سیاسی در دانشگاه جایی نداشت.
وی سپس به تحلیل مجموعه ای از آسیب هایی تهدید کننده دانشگاه امروز پرداخت و گفت: گسترش بی ضابطه ی مراکز دانشگاهی نخستین آسیب ما در این حوزه است. ما امروزه 2600 واحد آموزش علمی داریم. کاهش کیفیت آموزش و پژوهش در کشور ما بیداد میکند. اکنون نرخ بیکاری فارغ التحصیلان ما ده برابر تعداد بی سوادان است که این از دستاوردهای دولت پیشین است.هتک حرکت به اساتید و بازنشستگی و اخراج انان نیز در سال های گذشته رخ داد. حرمت و امنیت دانشجویان نقض گشته و ستاره دار میشوند. برداشت من از دین خدا این است که که نباید تبعیض جنسیتی قائل شویم همه انسان ها از حقوق برابر برخوردار هستند. اما عده ای با سوء استفاده از دین خدا، مردم را تقسیم بندی میکنند.
وی در ادامه سخنان خود با یادآوری این که سخنانش ممکن است جرم برای او تلقی شوند،« بی ثباتی مدیریتی»، «بی تفاوتی و عدم ورود دانشگاه به عرصه ی عمومی»، «نبود حافظه ی تا ریخی در خود جنبش دانشجویی حتی در کوتاه مدت» و «سقوط اخلاق علمی و آکادمیک» را دیگر آسیب های نظام آموزش عالی کشور دانست و ادامه داد: در طول هشت سال گذشته در منجلابی بودیم که تمام آلودگی های مختلف هم چون دروغ و تهمت و توهین وجود داشت. اکنون نیز نوع برخورد با وزرای پیشنهادی علوم را مشاهده کردید.
دکتر معین در ادامه با طرح این پرسش که «وظیفه ی ما چیست؟» گفت: دانشگاه نیازبه ثبات دارد و این ثبات به معنی ابقای روسای گذشته ی دانشگاه ها نیست. هم چنین طبق قانون اساسی، اختیارات وزیر علوم به وزارت خانه برگردد و استقلال علمی وآزادی وجود داشته باشد.
وی خواستار آن شد: با بازنگری در تمامی سیاست ها و اقداماتی که به صورت غیر علمی صورت گرفته است و در نهایت بازگرداندن فضای سالم و علمی به دانشگاه ها و سعی کنیم تا فضای امن سیاسی به وجود اوریم.
وزیر علوم دولت اصلاحات در پایان با بیان اینکه بنده افق آینده پیش روی دانشگاه را روشن می بینم، درباره دلیل این خوش بینی خویش گفت:نسل جدید کمتر از ما احساسس هستند و با مسائل عاقلانه و خردمندانه برخورد میکنند. در نتیجه در آینده کمتر دچار افراط و تفریط می شوند.