جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گزارش کامل جماران از سخنرانی دکتر ناصر مهدوی نیا در حسینیه فاطمه الزهرا(س) تهران:

ناصر مهدوی: امام در شب عاشورا می گوید بیعتم را برداشتم، فضا را تاریک کنید تا کسی برای رفتن شرمسار نباشد؛ نه اینکه هزار شنود در دفتر کار و اتاق خصوصی فرد بگذارید

اما متأسفانه باید بگویم مناسک بی محتوا شده است. تبدیل به عنصری شده که اتفاقا قدرتمداران همین را می خواهند. کسانی که با امام حسین (ع) دشمنند همین را می خواهند. آن هایی که دوست دارند در حق مردم ستم کنند همین را می خواهند که قصه ی عاشورا تحریف شود، صورت باقی بمانند و محتوا از بین برود. تبدیل به این شود که مدتی گریه و عزاداری کنیم و بعد نفرین کنیم و فحش دهیم و تمام شود؛ این گونه شود که ما با گریه و نفرین بسیار مراسم را تمام کنیم و به خودمان لطمه بزنیم، نه به جریان های فاسد و کسانی که با حقوق و زندگی مردم بازی می کنند. این گریه در صورتی که بیدار نکند، ثمری ندارد. سینه زنی زمانی که سینه سوزی نیاورد و باعث ارتقای فرهنگ و تعالی فکر و اخلاق آدمی نشود، ثمری ندارد. تاریخ ما تاریخ غلبه ی صورت بر معناست و متأسفانه اخلاق و خرد در میان ما قربانی شده است. متأسفانه همیشه دینداری و عزاداری ما صوری بوده است، مناسک و دیگر هیچ. گویی بعد از مراسم خدا تمام می شود.

کد خبر: ۶۳۹۱۰
ناصر مهدوی: امام در شب عاشورا می گوید بیعتم را برداشتم، فضا را تاریک کنید تا کسی برای رفتن شرمسار نباشد؛ نه اینکه هزار شنود در دفتر کار و اتاق خصوصی فرد بگذارید

دکتر ناصر مهدوی که در حسینیه ی فاطمه الزهرا (س) با موضوع اعتدال و نفی خشونت در نهضت عاشورا صحبت می کرد، به تشریح رئوس اراده حضرت امام حسین (ع) در حرکت سیاسی خویش پرداخت.

عدالت از نگاه امام حسین (ع) یعنی حقوق انسانی

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران وی در این باره گفت: اراده ی امام حسین به چند امر مهم محدود است که متأسفانه در میان ما گم شده است. تمام واقعه ی عاشورا به خاطر این چند علت اتفاق می افتد. اول اراده ی امام بر بیعت نکردن به خاطر عدالت است. ما تصور کردیم چون خدا احکام اجتماعی در قرآن دارد، ما باید سیاست تعیین کنیم و حکومت تأسیس کنیم. سیاست فن شریف و مدیریت فن بسیار نیرومندی است اما اصل قدرت خرد است. خداوند از ما می خواهد که در سیاست عدالت باشد ولی ما عدالت خواهی را با خلافت خواهی اشتباه گرفتیم. آن چه که خدا به دنبال آن است عدالت است ولو این که کسی که در رأس قدرت است مسلمان نباشد. اگر او عدالت را فراهم کند، امکان پرورش انسان ها را فراهم کند، مناصب را به عدل توزیع کند و فقر را از جامعه جمع کند، شما نمی توانید بعنوان یک مسلمان به او بگویید چون مسلمان نیستی نامشروعی و کنار برو. فلسفه ی سیاسی ما به سمت دیگری رفته است. اولین دلیلی که امام حسین (ع) بیعت نمی کند همین است که اراده، اراده ی عدالت خواهی است. از قرآن برگرفته شده و نمی تواند با نظام های جاهل سازش داشته باشد. از مهم ترین درس های این قیام، اراده ی امام در بیعت نکردن است.

او تأکید کرد: امام حاکمیتی را که بخواهد انسان ها را فاسد کند ولو این که بالای او اسم امیرالمونین باشد و ظاهرا اسلامی باشد، برنمی تابد. اما عدالت به چه معناست؟ نه این که هر کسی سر جای خودش قرار بگیرد، عدالت از نگاه امام حسین (ع) یعنی حقوق انسانی و احترام گذاشتن به حقوق انسان ها. یعنی نشکستن شخصیت انسان و رعایت حریم خصوصی او. وقتی حریم خصوصی بشکند، اراده و قدرت تدبیر بشکند، حق انتقاد و اعتراض و آزادی از آدمی گرفته شود؛ از نگاه امام حسین (ع) آن حاکمیت عادل نیست. امام عدالت را مبنا قرار می دهد. در یک جامعه ی غیرعادلانه اخلاق و انصاف پیدا نمی شود. در چنین جامعه ای فرد همواره دنبال درآمد است و وقتی ذهن او از هزاران مسئله ی معیشتی پر شود که به سختی می خواهد تأمین کند، چه زمانی به خدا برسد؟ چه زمانی به تعالی برسد؟ اصلا مگر می شود به تعالی رسید؟ وقتی همه به هم دروغ بگویند و چشمشان برای غارت یکدیگر باشد، فساد و گناه همه جا را می گیرد. شما اگر می خواهید با فساد مبارزه کنید، راه را برای خدا باز کنید تا مردم خدا را تجربه کنند.

مهدوی در تشریح این موضوع افزود: عدالت برای امام حسین (ع) شامل این هاست: تأمین حقوق انسانی، به کارگیری انسان ها بر اساس شایستگی و کاستن از فقری که در جامعه است. سیاست شما هر چه می خواهد باشد وقتی فقر را در جامعه زیاد می کند و آدم ها را ناتوان تر کند، معلوم است شما مسیر عدالت را نمی روید. باید اشاره کنم که حضرت به هیچ عنوان دنبال مرگ نیست. خیلی از این رویاهایی که حرکت امام حسین (ع) را تقدیری و جبری می داند بعدها پیدا شده است تا امام الگو نشود و آدمیان را بسیج نکند. امام می خواهد به حاکمان هشدار دهد که حرمت انسان ها را نگه دارند و کاری کند که انسان ها امکان زندگی شرافتمندانه را پیدا کنند. ما در تاریخمان به زندگی های حقیر تن سپردیم و این با قرآن، تعالی و کرامت انسانی ناسازگار است. برخی از علما و فلاسفه ی سیاسی ما هیچ فهمی برای انسان قائل نیستند. ابن خلدون می گوید در مقابل یک ظالم، امام باید بایستد اگر او کنار آمد، علما باید بایستند و اگر علما هم کنار آمدند، مردم باید تن به ظلم بدهند. به این دلیل که با ظلم کنار آمدن بهتر از نوعی آنارشیسم است. معنایش این است که گویی مردم هیچ حقی در سرنوشتشان ندارند. برخلاف این قرآن معتقد است همه چیز همین انسان است. وقتی حریم خصوصی، حرمت، شخصیت و اخلاق این آدم را تضییع کردید، جامعه به فساد کشیده خواهد شد. امام حسین (ع) در برابر حاکمیتی می ایستد که انسان را کوچک می کند و برای اراده و فکر آدم ها احترامی باقی نمی گذارد. امام آن حاکمیت را برنمی تابد ولو این که نام آن دینی باشد.

وقتی عقل می رود خشونت پیدا می شود

او در ادامه دومین مسئله را برانگیختن اندیشه ی ما و بارور کردن قدرت خرد ما دانست و گفت: پروژه ی امام خردمند کردن و روشن کردن انسان هاست. در کربلا چند بار نوبت جنگ و درگیری می رسد اما امام می رود و خطبه می خواند. حضرت زینب (س) وقتی برمی گردد آن قدر شکسته شده که شوهرش او را نمی شناسد. به او می گوید آیا مرگ حسین (ع) با تو چنین کرد؟ زینب (س) می گوید بله فراق او برایم دردناک است اما آن چه مرا پیر کرد بی خردی مردم کوفه است. امام در پی بیدار کردن مردم است و می داند که این ها چند روز دیگر پشیمان می شوند چون خردشان را به کار نبردند و عاقبت سنج نبودند. این که امام خطبه می خواند یعنی منطق این سمت گفت و گو است چون با این می شود ذهن ها را بیدار کرد. با شمشیر عقل درست نمی شود. با تهدید و بستن و محدود کردن عقل پرورش پیدا نمی کند.

مهدوی گفت: زمانی که شمر به حضرت فحاشی می کند، حبیب به امام اشاره می کند که آیا او را با تیر بزنم؟ امام می گوید ما هرگز آغازگر جنگ نبوده ایم. یکی از نکات مهم همان شب عاشوراست که می گوید امشب جنگ نکنیم و همه برویم به پایان کارمان فکر کنیم، شاید دارید اشتباه می کنید. اما دریغ که آن گوش ها دیگر بسته است. وای به حال سرزمینی که مردمش خفته باشند. ملتی که از کتاب خواندن، اندیشیدن و پرسشگری محروم باشند نمی توانند روز خوش ببینند و سطح زندگیشان را بالا ببرند. نمی توانند از ارزنده ترین نعمت خدا - که دین است - استفاده ی درستی داشته باشند. به همین دلیل وقتی عقل می میرد، دین هم می میرد و خدا از دل آدمی بیرون می رود. وقتی عقل می رود خشونت پیدا می شود. امام می داند اگر بنی امیه آمده فقط کودتا نبوده، بلکه مردم هم در خواب عمیقی بوده اند. اراده ی امام معطوف به بیداری بود.

در تاریخ اسلام ایمان جایش را به احکام داد و اخلاق قربانی شد

او ادامه داد: سومین نکته این است که اراده ی امام معطوف به ایمان و عقل است. متأسفانه وقتی خلافت به جای دیانت آمد، دین مساوی با اجرای احکام شد. کسی که احکام را به جا می آورد، مسلمان محسوب می شود ولو این که در کنار آن دروغ بگوید و رفتار ناصوابی داشته باشد. امام می خواهد این تفکر را حذف کند و بگوید مسلمانی فقط در صورت نیست. اگر چه این صورت و این مقررات مهم است ولی مسلمانی در شرم از خداست. در تاریخ اسلام ایمان جایش را به احکام داد و اخلاق قربانی این مسئله شد. در حالی که احکام بستری است برای ایمان و اخلاق.

مهدوی با تأکید بر منش و اخلاق حضرت، این طور بیان کرد: امام در وصیت به محمد حنفیه می گوید من برای قدرت نمی روم، فقط برای اصلاح امت جدم می روم. امام شخصیتی اخلاقی است. وقتی که با حر و لشگر تشنه ی او مواجه می شود تمام آبی را که دارد در اختیار او لشگرش قرار می دهد. این یعنی ما آدم ها را آدم می بینیم. سیاست ما اخلاقی است، انتقام و کینه نیست. این یعنی اراده ی معطوف به اخلاق. مردی که خودش در اضطرار قرار دارد و از قضا باید نیرو جمع کند، می گوید فردا کشته خواهید شد. اکنون بیعتم را از شما برداشتم، آزادید که بروید. شما را نفرین نمی کنم بلکه به شما افتخار می کنم؛ فقط اکبر بماند کافی است. این یعنی رسالت امام احترام به حقوق انسانی است. حالا وضعیت مسلمانی ما چگونه است؟ کافی است با دستگاه فکری هم موافق نباشیم، هزاران برچسب و تهمت ناروا به یکدیگر می زنیم. امام در شب عاشورا می گوید بیعتم را برداشتم؛ فضا را تاریک کنید تا کسی شرمسار نباشد. نه این که هزار شنود در دفتر کار و اتاق خصوصی فردا بگذارید تا بلکه چیزی پیدا کنید و او را رسوا و بی آبرو کنید.

وی در انتها گفت: بعد از این که فضا را دوباره روشن می کنند امام می گوید ماندن در این جا یک شرط دارد اگر دِینی از کسی بر دوش شماست، ماندن جایز نیست و بروید آن دِین را ادا کنید. این یعنی چه بسا تأمین حقوق دیگران بالاتر از جنگیدن در راه خدا باشد. اگر غم حسین (ع) ارزش دارد و سازنده است برای این که باید منجر به یک پیام شود. اگر من گریه کنم اما نه اراده ام معطوف به عدالت باشد نه اراده ام اخلاق و ایمان باشد، در آن صورت این اشک فایده ای ندارد. این که عده ای می گویند اگر شما گناه کردید و مسؤلیت اجتماعی خود را به جا نیاوردید راه این که بخشیده شوید این است که عزاداری کنید و امام حسین (ع) شما را شفاعت می کند، ما را بی مسؤولیت ساخت. این مذهب علیه مذهب است. این قرائت قابل دفاع و اصیلی نیست. اگر گفته اند عزاداری مهم است برای این که در ما عطش ایجاد کند و اشتیاق ایجاد کند. اشک در ما عشق بیافریند و ما را به سمت سرمشق بزرگی چون حسین (ع) بکشد. الگویی که دردش عدالت و انسانیت، و زندگی اخلاقی و عقلانی بود. بنظر من شاید کسی که یک قدم در زندگی اش بردارد که دوراندیش باشد بالاتر است از مسلمانی که هفتاد سال عزاداری می کند اما دائما پشیمان است و ناسنجیده زندگی می کند. امام حسین (ع) نه به دنبال خشونت بود، نه به دنبال ریاست و نه سیاست بلکه به دنبال اصلاح امت و اصلاح جامعه بود. امروز گرامی داشتن عاشورا برای این است که خودمان را در برابر قیامت بسنجیم.

وی در ادامه درباره کیفیت گزارش های تاریخی گفت: نقل واقعیت قطعی نیست، در تاریخ اندیشه ها هم این طور است. اگر کسی بخواهد نگاه پوزیتیویستی به تاریخ داشته باشد، علم تاریخ در زمینه های مختلف با مناقشات جدی روبرو می شود و نمی توان از تاریخ نتیجه ای گرفت. آن چه که ما نقل می کنیم ناقلان قوی دارد، نه این که هر چیزی را نقل کنیم و احساسات مخاطب را به بازی بگیریم.

مهدوی افزود: آن چه که بدون تردید می توان درباره آن سخن گفت این است که حادثه ی عاشورا در نخستین ماه سال 61 هجری به وقع پیوسته است. موضوع بیعت خواهی از جانب یزید مطرح بوده و یزید به صورت نامشروع بر سر قدرت بوده است. معاویه چند سال قبل از مرگ با سفرهای متعدد سعی در شناسایی چهره های شاخص مسلمانان می کند و بعد از آن فرزند خود را به صورت موروثی و نامشروع بر سر قدرت می آورد.

وی گفت: امام حسین (ع)ده سال در دورانی که معاویه خلیفه ی مسلمین شناخته می شد، زندگی کرد. امام حسین (ع) در این دوران زیر بار سیاست های معاویه نمی رود تا این که نوبت به بیعت با یزید می رسد؛ سران اقوام مختلف بیعت می کنند. دلیلش هم این است که پس از مرگ پیامبر (ص) یک وارونگی بزرگ در اسلام رخ می دهد که هنوز هم ما را آزار می دهد و خشونت هایی که در منطقه می بینیم تا حدودی مربوط به این وارونگی است. آن وارونگی این است که اصلی ترین رسالت پیغمبر - که تربیت انسان هاست - تحت تأثیر قرار می گیرد و مسلمانان به جای این که تلاش کنند در این مسیر گام بردارند، به سمت دیگری رفتند. بعد از وفات پیامبر (ص) این رسالت متوقف می شود و عموم مسلمین و رهبران آن ها به سمت خلافت گرایی می روند و خلافت به جای دیانت قرار می گیرد. آن پروژه ی تربیت انسان ها با حذف امام علی (ع) تقریبا در عرصه اجتماع متوقف می شود. تربیت دل فراموش می شود و کشورگشایی در دل آن ها قوی می شود.

مهدوی در ادامه گفت: اسلام دعوت، اسلامی که روحش بر اساس تفکر است و اجبار و تحمیل نیست؛ تبدیل به اسلام تحمیل و غارت می شود و عموم مسلمانان می روند کشورگشایی می کنند و در برخی مواقع سعی می کنند عقیده شان را حتی با شمشیر تحمیل کنند. در این فضا احکام شرعی دغدغه ی اصلی مسلمانان می شود و رعایت احکام مساوی با دینداری است. به دلیلی ضعف عقلی و اخلاقی در جامعه ی مسلمین فردی مانند معاویه در جامعه ظهور می کند و یک بازگشت به سنت جاهلی اتفاق می افتد. این سنت جاهلی در تمام سرزمین ها و در تمام طول تاریخ آدمی را تهدید می کند. به محض این که در سرزمینی مردم نخواهند فکر کنند و سؤال کنند یا به آن ها چنین اجازه ای ندهند و چراغ عقل خاموش شود، قطعا به دنبال آن هیولا به دنیا خواهد آمد.

او با بیان این که استبداد سیاسی زمانی می تواند بر سر کار بیاید که مردم جامعه خفته باشند و از نظر عقل و اخلاق نزول کرده باشند؛ این طور ادامه داد: مردمانی که همت حقیری دارند را می توان به راحتی بازی داد. در قرآن ببینید حکومت فرعون چطور ادامه پیدا می کند. با این که ظلم می کند اما چندین سال حکومت می کند. هر کس بتواند مردمی را تحقیر کند، راه اندیشیدن را ببندد و اندیشمندان را از جامعه بیرون ببرد؛ آن گاه می تواند بر مردم تسلط پیدا کند و سالیان سال بر آن ها حکومت کند. ارسطو می گوید جباران مهم ترین موهبت الهی - که اندیشیدن است - را از مردم می گیرند.

خشونت یکی از ویژگی های جاهلیت است

مهدوی درباره ی خصیصه های جاهلیت این طور بیان کرد: رد جاهلیت را که در قرآن بگیرید، می بینید چند عنصر در جاهلیت وجود دارد. مثلا پرستش غیر خدا یک رفتار جاهلانه است. خشونت هم یکی از ویژگی های جاهلیت است، کسانی که به جای سخن گفتن و حل مسئله، به خشونت روی می آورند از دیدگاه قرآن جاهلند. سومین ویژگی آن ها هوس رانی و دیگری زراندوزی است. به قول امروزی ها با ویژه خواری و رانت خواری به جایی می رسند که پول های کلان را هم خرد می بینند.

وی افزود: قرآن به چنین کسانی که در برابر زندگی، بردگی می کنند جاهل می گوید. در این الگو آدمیان رنج می برند و زندگیشان در حسرت می گذرد. قرآن در برابر این الگوی حکمت را آورده است. گویی خدا می خواهد مردم را از خانه ای به خانه ی دیگر ببرد. از خانه ای سوخته و ویران به خانه ای روشن، گرم و آرام. بندگی خدا از ویژگی های حکمت است. محبت و شفقت هم از دیگر ویژگی های آن است. خویشتنداری، موهبت دینداری و مهم ترین جوهر آن تفکر و تأمل است. یعنی انسان سخن فردی را بدون دلیل نپذیرد و به کسی هم سخنی راتحمیل نکند. این که هیچ آرمانی را بدون روش نپذیرد و هیچ وعده ای را بدون ارزیابی به دیگران تحمیل نکند. آدمی باید به این سطح برسد که از هیچ احدی سخنی را بدون دلیل نپذیرد. کسی هم حق ندارد سخنی را به ما تحمیل کند چون ما انسانیم و واجد خردیم. این اصلی ترین رسالت پیامبر است.

انزوای اندیشمندان، سرآغاز حکومت نادان ها

او ضمن اشاره به این که نهج البلاغه یکی از انسانی ترین و دردآورترن کتاب هاست و تاریخ زندگی انسان هاست، به نقل مطلبی از آن درباره ی جهل مردم پرداخت: امام علی (ع) در جایی روی گلایه با مردم باز می کند و می فرماید که پیامبر (ص) 23 سال خون دل خورد، عزیزانش را از دست داد و مسیر سخت و دشواری را طی کرد تا شما را از خانه ی جاهلیت به خانه ی حکمت بیاورد. شما از زمانی که به حکمت روی آوردید بتدریج زندگی هایتان خوش شد و مناسباتتان سالم شد. اما دریغ که اکنون سرمه و زینت چشم شما، اشک شما شده است. مجددا اوضاع را برای خود ناامن کردید، شرایط بگونه ای شده است که از چهارگوشه ی شهر شما بانگ دروغ و فقر می رسد. یعنی شما دوباره به الگوی جاهلیت بازگشتید. امام نتیجه می گیرد علت این است که شما بتدریج عالمانتان را از متن جامعه اخراج کردید و کنار گذاشتید. اندیشه را حذف کردید، سوال کردن را خصم خواندید، پرسش را شبهه خواندید و هنر نقادی برای شما نفرت انگیز شد. خردمند، عالم و اندیشمند رفتند و به حاشیه نشستند و احمق ها بر صدر آمدند. زمانی که چراغ عقل خاموش می شود، جاهلی، تیرگی و خشونت برمی گردد. همین گفته ی حضرت علی (ع) اتفاق افتاد و مردم خو کردند به این که نفهمند و اطاعت کنند.

مهدوی این طور ادامه داد: در همین خاموشی عقل است که فردی مانند یزید بر سر قدرت می آید. به دلیل ضعف اخلاقی، بسیاری از سران قوم با او بیعت می کنند. در جامعه ای که مردم به خواب رفته باشند آدم های بزرگ و روشنگر تنها هستند. از یک طرف شرایط ظالمانه را برنمی تابند و با آدم هایی که خرد و سرنوشت مردم را به بازی گرفته اند نمی توانند کنار بیایند؛ از یک طرف به همت، تفکر و نیروی مردم احتیاج دارند. این وضعیت امام حسین (ع) در سال 60 هجری است.

مشروعیت حکومت ها به عدالت است

او گفت: معاویه به امام حسین (ع) می گوید که جماعت کنار آمده اند پس تو هم بیا و بیعت کن، و مردم را به فتنه نینداز. امام به او پاسخ دندان شکنی می دهد که ما در بین خود تبیین نکردیم و گرنه جوامع دینی گرفتار نمی شد. امام می گوید که جماعت حجیت نمی آورد. به این معنی است که اگر جماعتی مسئله ای را می پذیرند به این معنی نیست که فرد حق اعتراض ندارد ولو این که آن جماعت، جماعت مسلمین و آن حکومت اسلامی باشد. هر حکومت و هر جمعی مشروعیتش به این است که حقوق فرد را زیر پا نگذارد و با آگاهی، نظر، انتخاب و رأی فرد به چالش نیفتد. حسین (ع) در پاسخ او می گوید که فتنه تو هستی، چرا که در قدرت خیانت کردی و از آن سواستفاده کردی. نمی توان به اسم دیانت هر کاری را انجام داد. ادب قدرت ادعای دیانت نیست، عدالت است. در قرآن می آید که حکومت ها به این دلیل مشروع نیستند که مسجد بسازند و مردم را نمازخوان کنند یا خدای ناکرده از این ها سواستفاده کنند؛ بلکه مشروعیت حکومت ها به عدالت است. امام حسین (ع) به معاویه می گوید تو چشم عدالت را کور کردی و امت را فاسد کردی. تو از قدرت در جهت منافع شخصی خود استفاده کردی. وقتی حقوق نابرابر در جامعه ای به رسمیت شناخته شود و منصب ها بلحاظ بی لیاقتی توزیع شود، تدبیر زندگی دچار مشکل می شود و مسائل حل نمی شود. فقر از یک سو وارد می شود، کفر و بی دینی هم از سوی دیگر سر بر می آورد.

اگر از آدم ها آزادی، تفکر و اعتراض را بگیرند؛ چیزی از آدمیت باقی نمی ماند

مهدوی ضمن اشاره به این که این حکومت مردم را فاسد کرده، گفت: امام (ع) می خواهد به خاطر مردم با این حکومت چالش کند. امام از یک طرف نمی تواند زیر بار منت این دولت برود. نکته ی دوم این است که خود امام این گونه پرورده شده و از قرآن این گونه آموخته که انسانیت انسان به فکر و اختیار انسان است. اگر از آدم ها آزادی، تفکر، انتقاد و اعتراض آن ها را بگیرند؛ چیزی از آدمیت برای آدم باقی نمی ماند. از یک طرف می خواهد برای مردم بر علیه این حکومت قیام کند و از یک سو به این نیاز دارد که مردم به حرف او عمل کنند. گاهی حکومت ها فاسدند اما می شود مردم را آگاه و بیدار کرد و از نیروی آن ها برای برچیدن حکومت فاسد و جانشین کردن عدالت استفاده کرد؛ ولی دریغ که او تنها بود.

وی با تأکید بر این که سخت به مناسک معتقدم، افزود: اما متأسفانه باید بگویم مناسک بی محتوا شده است. تبدیل به عنصری شده که اتفاقا قدرتمداران همین را می خواهند. کسانی که با امام حسین (ع) دشمنند همین را می خواهند. آن هایی که دوست دارند در حق مردم ستم کنند همین را می خواهند که قصه ی عاشورا تحریف شود، صورت باقی بمانند و محتوا از بین برود. تبدیل به این شود که مدتی گریه و عزاداری کنیم و بعد نفرین کنیم و فحش دهیم و تمام شود؛ این گونه شود که ما با گریه و نفرین بسیار مراسم را تمام کنیم و به خودمان لطمه بزنیم، نه به جریان های فاسد و کسانی که با حقوق و زندگی مردم بازی می کنند. این گریه در صورتی که بیدار نکند، ثمری ندارد. سینه زنی زمانی که سینه سوزی نیاورد و باعث ارتقای فرهنگ و تعالی فکر و اخلاق آدمی نشود، ثمری ندارد. تاریخ ما تاریخ غلبه ی صورت بر معناست و متأسفانه اخلاق و خرد در میان ما قربانی شده است. متأسفانه همیشه دینداری و عزاداری ما صوری بوده است، مناسک و دیگر هیچ. گویی بعد از مراسم خدا تمام می شود.

انتهای پیام

دیدگاه شما