به نظر میرسد هنوز جامعه با ادبیات دکتر حسن روحانی آشنا نشده است؛ طبیعی هم هست. انصاف باید داد اگر چند خطیب ناطق زبردست خوش صدا در کشور هستند به جز جناب رهبری، یکی از آنها همین، جناب دکتر حسن روحانی است.
من کمتر تلویزیون نگاه میکنم. دیروز که به گزارش دیدار مسئولین نظام با رهبری پس از نماز عید فطر به سخنرانی دکتر روحانی نگاه میکردم، دیدم دارد با زبان کنایه صحبتهای قشنگی میکند که درد دل همه دلسوزان و بویژه اصلاحطلبان است.
رییس جمهور محترم با بیانی روشن در حضور رهبری و رییس قوه قضای کشور، آزادی و عفو زندانیان انتخابات سال 88 و رفع محصورین را مطرح و درخواست کرد و برای استناد مطلب به سخن امیرالمومنین علیه السلام که در صورت شهادت عفو قاتلش را به امام حسن و امام حسین علیهما السلام توصیه نمود، اشارهای هوشمندانه داشت. یعنی که حتی اگر زندانیان سیاسی سال 88 مجرم هم باشند جرمشان به اندازه قتل حضرت امیر که توصیه به عفو قاتل خود میکند، نبوده است. بیان این سخنان در این دیدار بسیار حساب شده و هوشمندانه بود.
خدا را باید به خاطر این مواضع حقطلبانه رییس جمهور و مشاهده تغییر رویکرد پسندیده در قوه مجریه که در تمام هشت سال دولت رییس سابق! نظیری نداشت سپاس گفت و سر بر آستان شکرش گذاشت.
به گمان من اگر وحدت اصلاحطلبان و اعتدالیون که نتایج شیرینی داشت و انشاءالله این هنوز از نتایج سحر است! جز همین یک دستاورد را نداشت، کفایت میکرد.
دکتر روحانی اصلاحطلب نیست. او عضو جامعه روحانیت مبارز تهران است ولی مگر اصلاح طلبی جز این رویکرد میتواند مصداق و معنایی هم داشته باشد؟!
من از ته دل امید دارم نفحات الهی در ماه مبارک رمضان کار خودش را بکند و روزها و هفتههای آینده شاهد آن باشیم که این درخواست رییس جمهور محترم در حضور رهبری که سخت مورد توجه و تاکید آیتالله هاشمی رفسنجانی و مراجع عظام هم در ایران و غیر ایران هست، تداوم یافته و با تحقق آن ملت، شادیکنان از این بارقه رحمت، فرزندان خود را در آغوش کشد. چنین باد!
سخن دکتر روحانی این بود:
«اگر این ماه، ماه غفران الهی است پس بیاییم از هم بگذریم؛ پس بیاییم دلها را انبان کینهها قرار ندهیم. هر آنچه که گله داریم از انتخابات اخیر و قبل و بعدش، این ماه، ماه رحمت است «الا تحبون ان یغفرالله لکم»؟ پس اگر این چنین است «فلیعفوا والیصفحوا» ؛ اگر ما غفران الهی را میخواهیم خود هم باید دست به غفران و گذشت بزنیم و کینهها را بزداییم و محبت را در سراسر جهان و در جمع خودمان بویژه مستقر سازیم. مگر امیرالمومنین نبود که بعد از ضربت در ماه مبارک رمضان فرمود اگر زنده ماندم، من اولی هستم به عفو و اگر رفتم «فالعفو لی قربه و لکم حسنه، فاعفوا ولیصفحوا الا تحبون ان یغفر الله لکم؟»