به گزارش جماران، خباز در روزنامه اعتماد نوشت:
در قانون برنامه پنج ساله پنجم اشاره شده که مرکز آمار کشور، مسوول ارائه آمارها است و دستگاههای اجرایی باید برای تصمیمگیریهای خود نظر مرکز آمار کشور را لحاظ کنند. معنای این حرف این است که مراکز دیگر هم میتوانند آمار خود را ارائه کنند و مانعی هم ندارد. چون در کشوری که قرار است آزادی بیان و اندیشه رونق بیشتری پیدا کند دادن آمار و ارقام توسط بانک مرکزی و نهاد ریاستجمهوری مانعی ندارد. ولی آماری که قابل اعتناست و آماری که باید توسط دستگاههای تصمیمگیر مدنظر قرار گیرد، آمار مرکز آمار کشور است. اگرچه مرکز آمار کشور هم زیرنظر نهاد ریاستجمهوری قرار دارد ولی در عین حال به صورت مشخص وقتی مرکز آمار مسوولیتی بر عهده داشته باشد، کشور از پراکندهگویی و دادن آمارهای متفاوت بینیاز خواهد بود. متاسفانه این موضوع از ابتدای دولت نهم آغاز شد و بعد از گذشت مدتی که تصمیم گرفتند اقتصاد کشور را متحول کنند هر روز به رسانهها آمار و ارقامی از طرف دولت داده شد. آن موضوع باعث شد که نمایندگان مردم به فکر افتادند که فقط یک دستگاه مسوول ارائه آمار رسمی است و قوه مقننه و هر دستگاه تصمیمگیر دیگر اگر قرار باشد تصمیمی بگیرند فقط باید بر مبنای مرکز آمار باشند به امید اینکه این پراکندهگوییها و آمارهای متفاوت و متناقض از کشور رخت بربندد. ولی متاسفانه مدتی است که شاهدیم هم در جلسات رسمی وهم به صورت پیامک لحظه به لحظه گزارش خدمات دولت نهم و دهم را میدهند. در این زمینه باید به چند نکته اشاره کنیم:
اولا؛ منصفانه این است که وقتی دولت میخواهد آماری را ارائه کند، بگوید که درآمد نفتی کشور در این دو دولت چقدر بوده است و بعد خود را با دولتهای گذشته مقایسه کند. در طول 90 سال که در کشور نفت یافت شد چه قبل و چه بعد از انقلاب و تا ابتدای دولت آقای احمدینژاد یعنی دولت نهم، کل درآمد نفتی ما 600 میلیارد دلار بود. و این دولت بیش از 750 میلیارد دلار درآمد نفتی داشته است. اما هیچوقت در آمارهایشان این نکته را بیان نمیکنند. اعلام نمیکنند که درآمد نفتی دولت ما 150 میلیارد دلار از همه آن طول مدت 90 سال بیشتر بوده است.
ثانیا؛ آمارها به گونهیی است که از نظر مردم قابل پذیرش نیست. مردم فکر میکنند که مسئولان گزارش یک قطعه دیگر از کره زمین را بیان میکنند. چون آمار و ارقامی که بیان میکنند برای مردم ملموس نیست.
یکی از آمار روشنی که ایشان اعلام میدارند این است که بیکاری را کم کردهایم. به راستی کدام خانه است که دو یا چند نفر جوان بیکار در آن نباشد؟ در حالی که حدود 40 درصد از این بیکاران فارغالتحصیل دانشگاهها هستند. آمار و ارقام که حل مشکل نمیکند. آمار دیگری که اعلام میشود، آمار مهار نقدینگی است. بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده که نقدینگی در این مدت حدود پنج برابر شده است. در ابتدای دولت نهم نقدینگی بخش خصوصی حدود 70 هزار میلیارد تومان بوده است. این میزان نقدینگی را دولت باید در برنامه چهارم مهار میکرد و کاهش میداد. نه تنها مهار نکرد و کاهش نداد بلکه افسارگسیخته افزایش داد و این رقم امروز به شش برابر یعنی 420 هزار میلیارد تومان رسیده است. همه گرفتاریهای موجود کشور از بعد اقتصادی، به نقدینگی افسار گسیختهیی بر میگردد که یک روز به سوی ارز و روز دیگر به سوی طلا و ماشین و زمین در حرکت است.
زمانیکه دولت را تحویل گرفتند بر مبنای آمار میزان معوقات بانکی 11 هزار میلیارد تومان بوده و اکنون بیش از 50 هزار میلیارد تومان است. این آمارها نشاندهنده وضعیت بد اقتصادی کشور است. در آماری که ایشان دادند، عنوان کردند که در بدترین شرایط کشور را تحویل گرفتم در صورتیکه ایشان باید میگفتند در بهترین شرایط کشور را تحویل گرفتم. بدترین شرایط در زمان جنگ بود که درآمد کشور سه میلیارد دلار در سال بود. بدترین شرایط زمانی بود که آقای هاشمیرفسنجانی بعد از جنگ دولت را تحویل گرفتند و کشور یک میلیارد دلار درآمد و 12 هزار میلیارد دلار بدهی سررسید شده داشت. بدترین شرایط سال های 77 و 78 بود که وقتی قرار شد بودجه در کشور بسته شود هر بشکه نفت حدود 10 دلار به فروش میرسید. در صورتی که وقتی آقای احمدینژاد کشور را تحویل گرفتند نهتنها حساب ذخیره ارزی حدود 20 میلیارد دلاری توسط آقای خاتمی ذخیرهسازی و تحویل ایشان شد، بلکه میانگین قیمت نفتی که ایشان در این مدت فروختند بالای 100 دلار بود.
بهترین شرایط را بدترین شرایط جلوه میدهند و متاسفانه کسی هم نیست که بپرسد چرا آمار غیرواقعی میدهید، آن هم در ماه مبارک رمضان؟ اینها همه به این دلیل است که در کشور حزب نداریم. حزب است که این آمارها را مهار میکند.
چون حزب نداریم کسی نیست که این آمارها را زیر سوال ببرد. اگر حزب وجود داشته باشد نسبت به آمار و ارقام، هم حزب خودشان و هم حزب رقیب شروع به روشنگری میکنند. لذا حزبگریزی و حزبستیزی را آغاز کردند تا هر آماری که اعلام میکنند مورد سوال واقع نشوند.
اگر این آمار درست است بهتر است مرکز آمار کشور نیز آمار خود را اعلام کند و بعد معلوم میشود که این آمارها تا چه میزان با هم متفاوتند. این حادثه که هر کس هر آماری خواست میدهد و هیچکس هم از او نمیپرسد، یکی از معضلات کشور است. راهحلش نیز این است که احزاب فراگیر در کشور به وجود بیایند.
احزاب فراگیر دولت میسازد و هم خود مراقب دولت است و هم حزب رقیب. حزب رقیب دولت در سایه تشکیل میدهد و شروع به نظارت بر دولت میکند. حزب موفق و پیروز نیز آمار درست، ارقام صحیح، سخنان متین و سنجیده و حساب شده را به مردم ارائه میدهد. اگر غیر از این باشد کار حزب زیر سوال میرود. مردم اینقدر از آمارهای ایشان نگرانند که میگویند آیا این آمارها در این کشور اتفاق افتاده است؟