هاشمی پس از اعلام نتایج انتخابات، ضمن تشکر از همراهی زنان و مردان، بازهم بر حرکت بر مسیر اعتدال تاکید کرد و یادآور شد که : هاتف آن روز به من مژده این دولت داد / که در آن جور و جفا، صبر و ثباتم دادند
«من به دادگاه عدل الهی شکایت می برم ... آنها که به تخریب بنده پرداختند، بدانند که جزای چنین ظلمی به کشور و مردم و من ، جز خسران دنیا و آخرت نخواهد بود.»
اینها را یکی از بنیانگذاران انقلاب اسلامی ایران، اکبر هاشمی رفسنجانی در اعتراض به بداخلاقی های جاری و ساری در فضای انتخاباتی سال 84 بر زبان آورد. مردی با عبای آجری، صورت بدون محاسن، صدایی خش دار و چشمانی راز آلود. سیاستمدار سرد و گرم چشیده ای که بیش از تمام رجل سیاسی این سرزمین بالا و پایین دیده و فراز و فرود تجربه کرده است. او که در کوران تلاطم ها چون فلزی آبدیده شده بود و از ابتدای شکل گیری جنبش انقلاب اسلامی در کشاکش مبارزه، با تبعید و حبس و محدودیت دست و پنجه نرم کرده بود؛ پس از گذشت بیست و هفت سال از عمر نهالی که خود باغبانش بوده، با خاطری مکدر این جملات را بر زبان آورد. بسیاری در آن برهه به عمق این نظرگاه و تبعات تسری این بی اخلاقی ها پی نبردند و زمانه نشان داد که آنچه وی در خشت خام می دید چه تبعات و اثراتی به همراه داشت.
پیر دوران دیده سیاست، زین ناملایمت ها بسیار دیده؛ او که روزگاری در سیبل حملات تندروها قرار داشت و عالیجناب سرخپوش نامیده شد، پیش تر سردار سازندگی و منجی کشور خطاب می گرفت. القاب نیک و بد برای او بسیار سروده شده. روزگاری بر وفق مراد و ایامی خلاف کام.او که محبوبیت بسیار دیده و روندهای نامراد فراوان، در وادی سیاست ورزی نیک آموخته که چرخ ایام همیشه بر یک مدار نخواهد چرخید.
مرد عبور از بحران ها، هشت سال اخیر را شاید دشوارتر از همیشه سپری نمود؛ هشت سالی که بیش از گذشته مورد هجمه انتقادات قرار گرفته و هر کس به طریقی، او را مورد طعن و کنایه قرار داد. وی در این برهه به القابی ملقب شد که تازه رسیدگان به عرصه سیاست بی هیچ محابا و انصافی او را مورد عتاب قرار دادند. هاشمی از طرف جریان های رادیکال اصولگرا، مورد انتقاد شدید قرار گرفت و او را در شکل گیری حوادث 88، مقصر دانستند. آنها که رسانه و تصویر و صدا، فراوان در اختیار داشتند، از هیچ تلاشی برای خارج کردن هاشمی از گود سیاست ورزی کشور فروگذار نکردند. انتقادات گاه و بیگاه آیت الله پیرامون مشکلات و سوء مدیریت های جاری کشور هم آتش خشم مخالفانش را بیش از پیش شعله ور می کرد.
اما زمزمه بازگشت دوباره مرد اعتدال، تمامی آنها که زیست شان در فضای تندروی امکانپذیر است را نگران کرد و دگربار، تمام هم و غم خود را برای ارعاب، انصراف و تغییر نظر آیت الله 78 ساله به کار بستند. هاشمی از دو طرف در مضیقه بود. از سویی از سمت تمامیت خواهان در فشار تخریب و کارشکنی و از طرفی از جانب مردمی که او را مرد این میدان می خواندند. هاشمی آنگاه که به زعم خود، نشنیدن صدای مردم را استبداد رای خواند، دگرباره لباس رزم پوشید و خود را آماده همه گونه تهمت و افترا نمود و برای چندمین بار خود را در معرض انتخاب مردم قرار داد.
تنها ساعاتی پس از خبر حضور وی در ساختمان فاطمی، بازار به شکل غیر قابل باوری، واکنش مثبتی به این حضور نشان داد، شادی که نه، اما لبخند و امید در چهره شهر، نمودار گردیده بود؛ تمام اینها خبر از یک اصل غیر قابل انکار داشت، هاشمی زنده است، تا انقلاب زنده است. جامعه هنوز هاشمی را به عنوان میانجی باور داشت و نجات ایران زمین از اوضاع خطرناک فعلی را تنها در دستان مرد آجری پوش می یافت.
بدیهی است، این حضور، تمام آنها که نسبتی با اعتدال و میانه روی نداشتند را نگران کند و با تمام توان، مانع از رسیدن آیت الله به خیابان پاستور شوند. تمامیت خواهان رسانه ای که همیشه بزرگان و خدمتگزاران کشور را تنها به جرم اینکه جهانبینی متفاوتی با آنها در مسائل سیاسی و اعتقادی در پیش می گیرند، مورد حمله و تهمت قرار می دهند، با هاشمی نیز چنین کردند و هرچه در توان داشتند برای زمین زدن مردی که تنها دعوت مردم را لبیک گفته بود، به کار بستند. ناگفته پیداست که جریان های رادیکال در چنین شرایطی یکدیگر را تنها نمی گذارند و همراه با یکدیگر و در تلاشی هماهنگ سعی کردند عرصه را بر یار دیرین امام، تنگ کنند و همراه و همسو با یکدیگر، تا توانستند بر هر چه که مربوط به هاشمی بود تاختند.
بارها و بارها، او را مهره ای سوخته در شطرنج سیاسی ایران دانستند، نظر مردم را نسبت به او تفسیر کردند و او را مطرود جامعه خواندند، خاندان و دوستانش را مردود امتحان 88 دانستند و کارنامه اش در تمامی سالهای مدیریت، زیر سوال بردند. این روند گویی به به جریان های معتدل تر هم تسری یافته بود. نامزدهای کمتر رادیکال اصول گرا هم، حضور دوباره هاشمی در عرصه انتخابات را، بزرگترین ظلم به مردم ایران خواندند. نابسامانی های کنونی را مرده ریگ هاشمی خواندند و هر چه در توان داشتند برای کنار زدن رقیب قدرتمند به کار بستند. افرادی که خود را میانه رو می خواندند و سعی داشتند با اشاعه این دیدگاه که افرادی فراجناحی و تکنوکرات هستند، آرای مردم را در سبد خود جمع نمایند، با آمدن هاشمی نقاب از چهره برداشتند و صورت حقیقی شان برای مردم نمایان گردید.
عدم احراز صلاحیت آیت الله، نقطه پایان این تلاش ها بود. طنز تلخی بود؛ هاشمی، همان که روایت است، امام در وصفش گفته، «انقلاب زنده است تا هاشمی زنده است» همان که هیچ کس نتوانسته جای او را برای رهبری بگیرد، همو که از ابتدای نهضت انقلاب اسلامی در تمامی عرصه ها حضور داشته و قرائت انقلاب اسلامی بی نام او، گویی بسیار کم دارد، صلاحیت حضور دوباره در جایگاهی که هشت سال بدان تکیه زده بود را نیافت.
جامعه در بهتی عجیب فرو رفته بود و دوست و دشمن در انتظار حرکتی تند از سوی آیت الله بودند. اما واکنش از سوی مرد اعتدال، بازهم از خط میانه روی خارج نشد. آنجا که همه انتظار اعتراض جدی او به رد صلاحیت بحث برانگیز داشتند، نزدیکان او، خیال همه را راحت کردند: «هاشمی به قانون احترام می گذارد و بنای اعتراض ندارد». هرچند او در دیدارها و سخنانش بازهم بر ناکارآمدی دولت فعلی تاکید کرد و گفت «اگر کسانی به عمد می خواستند به کشور ضربه بزنند، از این بدتر نمی توانستند کشور را اداره کنند» همه عوامل بر نارضایتی شدید او از روندهای کنونی حکایت می کرد، اما عموم تحلیلگران از وقوع تغییر جدی در رویکردهای جاری اداره کشور ناامید شده بودند.
اما به ناگاه، دست به دست دادن چندین عامل، به یکباره باعث شد مردی از سرزمین اعتدال و میانه روی، برخاسته از مکتب هاشمی، با یاری ذکاوت خاتمی، فداکاری عارف و بلوغ سیاسی مردم، افراطیون را کنار زده و به جهانیان اثبات کند که ایرانیان مردمانی هستند صلح طلب، معتدل و بیزار از تندروی و تندخویی که سکان هدایت کشورشان را به دستان مردانی از جنس اعتدال سپرده اند.
حال هاشمی دگربار به قهرمان داستان تبدیل شده است، او که با ایثار، خود را آماده هرگونه ناملایمات و بی اخلاقی های عرصه انتخابات کرده بود، سربلند از این کارزار خارج شد و با همراهی دیگران، توانست دوباره کشور را در مسیر صحیح خود قرار دهد. هاشمی پس از اعلام نتایج انتخابات، ضمن تشکر از همراهی زنان و مردان، بازهم بر حرکت بر مسیر اعتدال تاکید کرد و یادآور شد که
هاتف آن روز به من مژده این دولت داد که در آن جور و جفا، صبر و ثباتم دادند
آری، مژده به حقیقت پیوست و اعتدال جای خود را به رادیکالیسم داد. آیت الله در نخستین سفرش پس از اعلام نتایج، به پایتخت مذهبی ایران سفر کرد و آنجا بسان یک ژنرال که از سربازان خود سان می بیند، قدم در فرودگاه شهید هاشمی نژاد گذارد. اما قصه آنجا جالب تر می شود وقتی که هاشمی پس از پایان این بازه پر هیاهو و ورود به مشهد، مورد دیدار کسی قرار می گیرد که حضورش بدون هیچ شرح و بسطی، معنای بسیاری داشت.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی