انتخابات 1392 ایران یک جنبش اعتراضی بود که در واقع این پیام اعتراض را در قالب رأی به آقای روحانی در پی داشت. اعتراض مردم به تندرویهای 8 سال گذشته دولت نهم و دهم، در زمینه سیاست داخلی و خارجی و مدیریت اقتصادی کشور بود. من معتقد هستم با روی کار آمدن آقای روحانی یک فرصت کمنظیر و استثنایی در اختیار حاکمیت قرار گرفت که شکافها و اختلاف نظرات که بر اثر مسائل 8 ساله -عموما- و مسائل چهار سال گذشته -خصوصا- پدید آمده بود برطرف شود و قلوب حاکمیت، مردم و جناحها به هم نزدیک شده و این هم اندیشی و وحدت بتواند مشکلات کشور را حل کند.
مشکلات کشور را میتوانم در چند مورد طرح کنم که مهمترین آن مشکل اقتصادی است؛ در این میان میتوان به مشکل مدیریتی در کشور اشاره کرد که به نظر میرسد با روشهای مورد نظر روحانی، قابل حل است. به این معنا که شایسته سالاری و بازگشت مدیران توانمند کشور خصوصا در عرصه اقتصاد و سیاست میتواند این فرصت روحانی را مبتلور کند که به نظر این اتفاق خواهد افتاد. با اطلاعی که دارم ما دولتی قدرتمند و فراجناحی خواهیم داشت که این دولت تنها در صورتی میتواند موفق شود که کل نظام و سیستم ما در یک برنامه هماهنگ بتوانند رویکردهای خودشان را اصلاح کنند.
به نظر من رأی داده شده به روحانی در روستاها بسیار گویاست. تا قبل از این، همیشه در روستاها رأی به کسانی که شعارهای روشنفکرانه و آزادیخواهانه میدادند کمتر بود . مردم عمدتا به کسانی که شعارهای اقتصادی میدهند اقبال بیشتری نشان میدادند؛ این انتخاب نشان میدهد هم نیروهای روشنفکر و آرادیخواه به ایشان رأی دادند و هم کسانی که از مشکلات شدید اقتصادی رنج میبرند. بنابراین، برای رسیدن به نقطه مطلوب باید روی مباحث اقتصادی متمرکز شویم.
اما اگر بخواهیم با صدای بلند فکر کنیم باید بگوییم بدون حل مشکلات در داخل و خارج، تغییر رویکرد در سیاست داخلی و خارجی که در دولت گذشته دنبال میشد و قبولاندن این مسئله به بازیگران داخلی و خارجی که سیاستها تغییر یافته است، نمیتوانیم مشکلات اقتصادی را هم حل کنیم. بدون شک بخشی از مشکلات اقتصادی مربوط به مدیریت است، اما بخش مهمتر به مشکلات سیاست داخلی و خارجی برمیگردد. ما باید با حل مشکلات داخلی اعتماد خدشه دار شده میان مردم و حاکمیت را حل کنیم. در عرصه خارجی هم با بخش عمدهای از کشورهای مشکل بیاعتمادی داریم. باید ابتدا وحدت و قدرت داخلی ایجاد کنیم که با توجه کردن به همه رنگها، جناحها و اعتماد به حقوق شهروندی میسر است و شاید اولین گام این باشد مسائلی که در سال 88 رخ داد و تعداد زیادی از نیروهای وفادار انقلاب به حصر و حبس افتادند را حل کنیم. در این مسئله هر دو طرف باید از مسائل گذشته غمض عین کنند؛ خصوصا آقای مهندس موسوی، خانم رهنورد و آقای کروبی بدون هیچ اتهام تفهیم شده در حبس هستند، اما در شرایط کنونی به راحتی میتوانند از حبس بیرون آیند و مانند سایر افراد، زندگی شخصی و اجتماعی خود را داشته باشند.
با توجه به اینکه روحانی در یک حرکت قدرتمند مردمی آمد و حتی جریاناتی که فعالیتشان متوقف شده از ایشان حمایت کردند، این یک فرصتی است که نسبت به چهار سال گذشته پرش داشته باشیم و به آینده نگاه کنیم. شرط این موضوع حل مسائل داخلی توسط روحانی است و دیدیم که در جشن پیروزی وی تمام مردم شعار آزادی حبس شدگان و حصر شدگان را میدادند. روحانی در تمام سفرها و برنامههای کاری خود هم با این شعارها و خواستهها مواجه خواهد بود و سیستم باید درک کند که این مسائل باید حل شود. در این شرایط، در عرصه بینالمللی هم نظام با قدرتتر در مذاکرات هستهای ظاهر خواهد شد. در واقع دولت روحانی با فرصت بسیار خوبی برای مذاکرات سازنده هستهای و رفع تحریمها رو به روست، اما اگر فضای داخلی بهبود نیابد و مشکلات ذکر شده رفع نشود نمیتواند بهتر از حقوق ملت دفاع کند. همانطور که دیدیم دولت قبلی هر چقدر عقبنشینی کرد و انعطاف نشان داد دولتهای غربی جلوتر آمدند. اما اگر دولتی در داخل از قدرت مردمی بالا برخوردار شود که روحانی برخوردار است و هدف او تعامل با جهان باشد، فرمول معجزه آسایی درست خواهد شد که این صندوق رأی میتواند فرصتهای استثنایی برای حل مشکلات با جهان را بدهد.
سیاست تنشزدایی که دکتر روحانی به آن اعتقاد دارد و در طول مدت حضور وی در سمت دبیری شورایعالی امنیت ملی شاهد آن بودیم، میتواند باعث شود قطعنامههای تحریم هم متوقف و منجمد شود که در این صورت وضعیت اقتصاد و معیشت مردم بهبود مییابد.
پس یک پکیج و بستهای که سه ضلع دارد، با آمدن روحانی آماده است؛ ما باید بدانیم که با آمدن روحانی مسئله مدیریت حل میشود، زیرا او به مدیریت متخصصان اعتقاد دارد و خودش یک تکنوکرات(فن سالار) به حساب میآید و به مدیریت تخصصی اهمیت میدهد. این مدیریت مستظهر به پشتوانه قابل توجه مردمی و نیروهای سیاسی -خصوصا اصلاح طلبان که در سالهای اخیر حضورشان در قدرت کمتر شده بود- یک هم افزایی قوی ایجاد کرده است که با تکیه بر این مدیریت میتوان سه ضلع مدیریت را فراهم کرد تا بعد از چند سال روحانی کارنامه خوبی را به مردم ارائه دهد.
اگر چنین نشود، روحانی در چنبره مشکلات باقی خواهد ماند. من البته خوشبین هستم و معتقدم مردم و حاکمیت به درک مشترک رسیدهاند. روحانی این توانایی را دارد که قلوب را به هم نزدیک کند، جناحها، چهرهها و شخصیتها را به هم نزدیک کند و همزه وصلی میان جناحها باشد؛ خصوصا احزابی که فعالیتشان منجمد شده است، نظام باید فرصت دهد در فضای جدید نقش خود را بازی کنند.
فضای جدید فضایی است که می تواند آینده جدیدی را برای کشور رقم بزند.