عقل جمعی بشر هنوز نتوانسته حتی نیمی از حقوق متعالی انسان را در گزارههای حقوقی خویش به قاعده آمره در سطح ملی و بینالمللی در آورد، در صورتی که انقلاب اسلامی با چهار شعار معنویت، عدالت، آزادی و مشارکت، درمان نابسامانیها و دردها را در الگوی سیاسی ایده آل خویش طرح کرده است.
به گزارش جماران به نقل از مهر، در نگاه انقلاب اسلامی به پیروی از نصوص قرآن کریم در فلسفه بعثت انبیا، مردم باید برای برپایی قسط و عدل قیام کنند. انبیای الهی آمده اند که همه قیود و موانع آزادی بشر را از دست و پای آنها باز کنند. مشارکت فعالانه متن مردم برای استقرار عدالت و آزادی، ماموریت اصلی انبیای الهی را تشکیل می دهد. بنابراین جمهوری اسلامی نیازمند پسوند سوسیالیستی نیست چرا که درخویش بر اندیشه برابری طلبانه بشری نهضت سوسیالیستی در استقرار عدالت نقد اساسی دارد، نیازمند پسوند لیبرالیسم هم نیست، چرا که اسلام فراتر از حقوق طبیعی و حقوق انسانی، عالیترین نیازهای رشد عقلانی، روحانی و آزادی بشر را در نظر داشته است.
تقویت اراده اجتماعی و فردی انسان بر اساس سه نوع رژیم حقوق طبیعی، انسانی و الهی در دستور قرار دارد. فلسفه اصلی بعثت انبیای الهی نیز تعالی معرفتی، تعالی معنوی و تعالی عمل همه انسانها است. انبیای الهی برای آموزش و تربیت انسان محور مشارکت، عدالت و آزادی را به عنوان مهمترین رسالت خداوند در دستور کار خویش قرار داده اند. قرآن کریم در سوره حدید، آیات25 و 57 ، سوره اعراف آیات 7 و 157 بر سه کلمه مشارکت، عدالت و آزادی که فلسفه اصلی انبیا را تشکیل می دهد تاکید دارد.
تجربه عقل جمعی بشر ناتوانی خویش را در استقرار جامعه مدنی ایده آل به اثبات رسانده است. پرورش انسانهای آگاه و آزاد و حقمدار مقتدری که بتوانند هر یک اثرگذار در سرنوشت سیاسی جامعه خویش باشند اصلی ترین رسالت شخصیت سازی انبیاء الهی است. جامعه ای که در آن زندگی می کنند و به آن وابسته اند در برابر سرنوشت همه مسئولند. تاکید نصوص تعالیم انبیا بر خلیفة اللهی انسان در زمین و مالکیت و فرمانروایی او بر همه هستی است. انبیا احیاگران صمیمی و اصیل و حقیقی حقوق مردم هستند. در میراث مشترک انبیا وسیع ترین و عمیقترین و متنوعترین حوزه های حقوق بشر تعریف دقیق شده است. چرا که بشر به دلیل جانشینی خداوند، مالک هستی است و همه منابع هستی در اختیار او و برای رفع نیازهای او است.
عقل جمعی بشر هنوز که هنوز است نتوانسته حتی نیمی از این حقوق را در گزاره های نصوص حقوقی خویش به قاعده آمره در سطح ملی و بینالمللی تبدیل کند. آزادی اصیل، عدالت اصیل و دموکراسی اصیل در عالیترین سقف مفهومی و سطح تمدنی آن در فرهنگ سیاسی «جمهوری اسلامی» قابلیت پیاده شدن دارد.
«جمهوری اسلامی» شعارهای حداقلی مشترک انواع حکومت ها نظیر امنیت عمومی، نظم عمومی، رفاه عمومی، آزادی، عدالت توزیعی و توزیع قدرت را نیز در عالی ترین سطوح و متنوعترین شکل و کیفیترین وضعیتهای آن به نمایش می گذارد. اگر دولتهای مدرن در گذشته گفتمان خویش را یکی از کلمات فوق قرار دادهاند. جمهوری اسامی مبانی نظری نقشها و الگوهای کامل آنها را دارا میباشد. فلسفه جوهری قانون گرایی در انقلاب اسلامی و سیره امام خمینی استقرار آزادی، عدالت، دموکراسی، نظم و امنیت، رفاه و قدرت برای همه آحاد جامعه است.
دموکراسی نتوانسته «عدالت و آزادی و مشارکت» را برای ملل خویش به طور کامل مستقر کند. کارکرد غیر ایده آل دموکراسی ریشه بسیاری از نابسامانیها در عرصه ملی و بینالمللی محسوب میشود. دور شدن از«معنویت» و رویکرد غیر فرهنگی و اقتدارگرایانه و خشن از موضع قدرت به سیاست، مهمترین ریشه نابسامانی های جهان به شمار می رود.
انقلاب اسلامی با چهار شعار «معنویت»، «عدالت»، «آزادی» و «مشارکت» درمان همه نابسامانیها و دردها را در الگوی سیاسی ایده آل خویش طرح کرده است. احقاق حقوق عمومی از طریق جلب مشارکت نهادینه همه مردم دو پایه اصلی الگوی دموکراسی دینی جمهوری اسلامی بود. دموکراسی تاریخ جدید تا عصر انقلاب اسلامی نتوانستند در عمل وفاداری خویش را به شاخصه بسیار مهم معنویت، عدالت، آزادی و مشارکت به اثبات برسانند.
جمهوری اسلامی تجربه بسیار سخت و گرانسنگی را پشت سر گذاشته است. اگر دولتهای مدرن در قرن پانزدهم درپی امنیت، در قرن شانزدهم به دنبال نظم اجتماعی، در قرن هفدهم به دنبال رفاه عمومی، در قرن هجدهم به دنبال آزادی، در قرن نوزدهم در جستجوی عدالت، در قرن بیستم به دنبال قدرت عمومی و در قرن بیست و یکم درپی حقوق انسانی بشر هستند، انقلاب اسلامی با نقد تاریخ بشری و بررسی تجربه بشری بر اساس شاخصهای قدسی خویش نظام سیاسی ایده آل خویش را در یک گزاره خلاصه کرد؛ جلب مشارکت مطلق مردم برای پیاده کردن مطلق حقوق مردم بر اساس شاخصههای معنویت، عدالت، آزادی، مشارکت نهادمند و ارزشمند همه مردم در اداره قدرت سیاسی.