به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران به نقل از روزنامه بهار، یادداشتی با عنوان «راه امید» محمد علی سبحانی نوشته است:
مهمترین فرصتی که یک جامعه برای طرح مطالبات خود پیدا میکند انتخابات است. امروز دیگر زمان زیادی به برگزاری انتخابات ریاستجمهوری یازدهم باقی نمانده است، اما کشور هنوز درگیر عدم احراز صلاحیتها و کش و قوسهایی است که نه تنها اجازه فکر کردن به مطالبات را به مردم نداده است بلکه با کمال تاسف شور انتخاباتی هفته قبل با عدم احراز صلاحیت چهرهای که توانسته بود فرصتی کمنظیر برای ایران و برای ایجاد امید در جامعه ایجاد کند به نوعی به شوک اجتماعی تبدیل شده است.
جامعه سیاسی پیشرفته به جامعهای گفته میشود که با حضور احزاب و گروهها و پیشروی مدنیت توانسته باشد مردمسالاری را تجربه کند و این مردمسالاری راه پیشرفت را با گسترش آگاهیهای اجتماعی در کشور به وجود آورد. بدون شک درصد بسیار زیادی از مردم در یک بررسی عمیق و همهجانبه که سالها طول کشید و از دل ناکارآمدی دولتهای نهم و دهم بیرون آمد، به یک نامزد رسیدند و در طول کمتر از یک هفته با وحدت نیروهای اصلاحطلب و اصولگرا و اعتدالطلب با نامی آشنا بهنام هاشمیرفسنجانی به میدان آمدند.
رد صلاحیت هاشمی رد صلاحیت امیدها بود، رد صلاحیت آرزوهایی بود که مردم را از میان مشکلات داخلی و خارجی با یکدیگر آشتی داده بود. حتما و بدون شک در میان نیروهای موجود در کنار هاشمی جناحهایی قرار گفته بودند که تنها شرایط خاصی آنها را در کنار هم قرار داده بود. هاشمی میتوانست همه نیروها را با یکدیگر آشتی دهد و فضای ناآرام فعلی را به فضای جدیدی تبدیل کند.
ما میتوانستیم از همه مشکلات با وحدت و انسجام نیروهای داخلی عبور کنیم هرچند هنوز هم معتقدم که نیروهای سیاسی داخل کشور و ظرفیتهای بینظیر ایران اگر خوب و به جا به کار گرفته شود ما میتوانیم در برابر مشکلات خارجی بیشترین امتیاز را دریافت کنیم. اما با وجود همه مشکلات دو مسئله راهکار آینده کشور است:
نکته اول: امید و امید و امید! تنها راهی است که ما را زنده نگه میدارد. اجازه دهید در اینباره گرانترین تجربه زندگی در لبنان و همنشینی با این مردم را به عرض برسانم. روزهای جنگ در لبنان و بمبارانهای شدید یک نکته توجه من را جلب میکرد که مردم پس از بمباران مغازهها را باز میکردند و در کنار دریای مدیترانه با شادابی و نشاط ورزش میکردند و چهرههای خندان خود را از یکدیگر دریغ نمیکردند. آنها حدود 20 سال جنگ داخلی را پشت سر گذاشتند اما درنهایت به آشتی رسیدند و همدیگر را با وجود اختلافات زیاد پذیرفتند. همه اینها یک پیام داشت؛ امید به آینده! باید افراطگرایان را با امید به آینده از میدان به در کنیم.
نکته دوم: مطالبات! حال که شرایط انتخابات از حالت عادی خارج شده است تنها یک موضوع میتواند نیروهای اجتماعی را فعال و آینده را به سوی روشنی و عشق و آزادی رهنمون سازد و آن هم فهم و تقاضای مسالمتآمیز و منطقی مطالبات است. مردم امروز آزادی بیشتر، کنترل تورم و فقر، از بین بردن بیکاری و حفظ کرامت انسانی را از دولت میخواهند.
محمدعلی سبحانی