امام عزیز ملت، که هماره اجر صبر و شکیبایی در مقابل تیر تهمت و ترکش تخریب ها علیه خود و وابستگانشان، را به جای پاسخ گویی به آن ها، به جان می خرید، در آبان ماه سال 61، در اثر شدت اوج گیری دروغ و تهمت های ناگوار علیه فرزند دلبندشان سید احمد عزیز و گسترش این حرکات ناجوانمردانه و آلوده شدن فضای عمومی از این عملکردهای خلاف شرع آن پیشوای الهی احساس تکلیف می کنند که سکوت را بشکنند تا از این راه مانع شکل گیری جنگ روانی ناشی از رشد روز افزون دروغ و تهمت در جامعه شده و مردم را از بی اعتمادی به نظام در اثر تاثرپذیری از کید و مکر مکرّر دوستان نادان و دشمنان آگاه علیه خادمین ملت و عزیزان امتِ امام(ره) برهانند.
ایشان خوبی دریافته بود که در روزهای حضورش، مخالفین، معاندین و دشمنان داخلی اش کمتر جرأت اظهار نظرهای هتک آمیز و افترا گونه را به جنابشان، دارند لذا هماره لبه تیز این هتاکی ها و تهمت و تخریب ها را به جانب نزدیکان فکری و وابستگان نسبی و سببی شان می بردند. لذا در پیامی روشن چنین فرمودند: «این جانب هیچ گاه میل نداشته و ندارم که درباره نزدیکان خود سخنى بگویم یا دفاعى کنم. لکن ... احتمال قوى مىدهم که پس از من براى انتقامجویى از من به بعض نزدیکان و دوستانم تهمتها که من آنها را ناروا مىدانم بزنند و به آتشى که باید مرا بسوزانند آنان را بسوزانند و احیاناً به صورت دفاع از من انتقام مرا از آنها بگیرند». [صحیفه امام؛ ج17، ص90]
امروزه که قاطبه تریبون به دستان و کرسی داران خود را میراث دار امام عزیز می خوانند و طوری اندیشه و عمل امام را تفسیر به رأی می کنند و با چنان لحن قاطعی سخنانی را به امام نسبت یا از ایشان بریء می دانند، گویی که همراه همیشگی و شریک خلوت او بوده اند!
میراث داران شرعی، فکری و عقیدتی امام را به تازیانه هتاکی هایی که خود سزاوارند، می نوازند؛ و امامی ساخته و پرداخته ذهن ناقص خود ساخته و معرفی می کنند. عجبا از اینکه چوب این هتک حرمت ها را نه بر تن یاران و دوستان عزیز امام چون آیت الله هاشمی بزرگ، که در سالیان اخیر بر بیت شریف ایشان نیز نواخته اند. چند صباحی بود که منتقمین از امام که در زمان حیات ایشان نتوانستند از امام، انتقام جهلِ خویش را بگیرند تازیانه تخریبشان بر تن خلف صالح ایشان یوسف آل خمینی سید حسن عزیز نوازش می کرد، تا اینکه در روزهای سیاه خردادماه امسال به دنبال اعلام نتایج احراز صلاحیت نامزدهای ریاست جمهوری و عدم احراز صلاحیت (بخوانید: ردّ صلاحیت) آیت الله هاشمی که هنوز بُهت أمت امام و تحیر جهانیان از این نتیجه رفع نشده و غمی بزرگ و اندوهی دردناک مردم دانای ما را فرا گرفته بود، نامه حق طلبانه و بجای سرکار خانم دکتر زهرا مصطفوی خمینی خطاب به رهبری معظم منتشر شد و ملت عزیز ایران را خوشنود کردد، اما در کمال تعجب دیدیم که ایشان را به کذب گویی و دورغ و نسبت ناصواب به امام متهم می کنند. فأین تذهبون؟!
به کجا می رویم؟! ما را چه شده است؟ دل دوستاران امام از غم مظلومیت آیت الله و هتک حرمت بیت امام شکسته و بغض هایمان سرباز کرده و ما نیز همراه نواده گرانقدر امام، سید حسن عزیز خطاب به هاشمی بزرگ می گوییم کاش «امام و دیگر یارانش نیز بودند و این لحظات را می دیدند».
همنوایی امام جمعه! با رئیس جمهور مخلوع!
چه شده است ما را که جناب علم الهدی امام جمعه! شهر مشهد مقدس!! هم نوا می شود با رئیس جمهور مخلوع جناب ابوالحسن بنی صدر و دختر گرامی امام عزیز را به دروغ گویی و کذب نسبت می دهند. اولی در جمع خبرنگاران چنین می گوید: « در ارتباط با نامه زهرا مصطفوی که گفتهاند امام بعد از اینکه اسم مقام معظم رهبری را آوردهاند سپس اسم آقای هاشمی را نیز آوردهاند، باید بگوییم که اگر منظور این بود که یعنی امام(س) برای رهبری این نظام دو نفر را در نظر گرفتند نه تنها دروغ است بلکه خلاف واقع نیز است. باید این را تشخیص دهیم که حضرت امام نه تنها یک فقیه بلکه یک خبره فقیهشناس هم بودند و اینگونه نسبت دادن به امام هتک حرمت به امام راحل است».
و دیگری در روز سوم خرداد در گفتگو با بخش فارسی رادیو فرانسه، فرزند گرامی امام را به کذب گویی و دروغ متهم می کنند. با این تفاوت که امثال آقای بنی صدر هیچ إبایی از بیان مافی الضمیر خود ندارد و چنین می گوید: « نامه دختر آقای خمینی، کوششی از سوی جریان وابسته به آقای خمینی برای ماندن از طریق هاشمی رفسنجانی است و پیام رد صلاحیت وی و نامزدهای پذیرفته شده به این معنی است که دوره خمینی تمام شده و خمینی زدائی ادامه پیدا خواهد کرد».
حال ما با منحرف شدگان دیروز و امروز روشن است اما خطاب به امام جمعه! می گوییم که: تقوا، تقوا و تقوا! در آنچه نمی دانید و یا درک نمی کنید؛ چرا که امام باقر می فرمایند: «اِنَّ اللّه عَزَّوَجَلَّ یَقى بِالتَّقوى عَنِ العَبدِ ما عَزُبَ عَنهُ عَقلُهُ وَیُجَلّى بِالتَّقوى عَنهُ عَماهُ وَجَهلَهُ؛ خداوند به وسیله تقوا بنده را حفظ مى کند از آنچه که عقلش به آن نمى رسد و کور دلى و نادانى او را بر طرف مى سازد».
سرتیپ و سرلشکر محترم شما از کدام مردم سخن می گویید؟!
چند کلامی هم خطاب به جناب سرتیپ نقدی و آقای سرلشکر فیروزآبادی که بر خلاف اکثریت مطلق جامعه عدم احراز صلاحیت آیت الله را موجب شادمانی و نشاط مردم می خوانید؛ (نقدی: « رای قاطع شورای نگهبان، شور و نشاط مردم را برای حضور پای صندوقهای رای افزایش داد»؛ فیروزآبادی: « ما از همه اعضای شورای نگهبان متشکریم که ملت ایران را شادمان کردند»)، شما در شرایطی چنین دُرفشانی! می کنید که تمام نظر سنجی های رسمی و غیر رسمی کشور حتی نظر سنجی مؤسسات وابسته به خودتان حاکی از رأی بالای آیت الله و پیروزی قاطع او در انتخابات! پیش رو بود. به گمانم که شماها در مورد مردم سرزمین دیگری افاضه فیض فرموده باشید!!! چرا که آن چیز که عیان است چه حاجت به بیان است!
اگر واقعاً جاهل به فضای جامعه هستید، که به گمان چنین باشد؛ کافیست برای یک بار هم که شده شخصا به سوپری سر کوچه خودتان سرکی بکشید؛ آنگاه می بینید آنچه را ما با گوشت و پوست و استخوانمان لمس کرده ایم؛ یأس را! نگرانی را! اضطراب را! و بغض های ترک برداشته از ... ؛
سرداران غیور دیروزمان! شما را میهمان می کنم به روایتی از امیر عشق و بیان علی علیه السلام که در وصف پرهیزکاران می فرماید: « بُعدُهُ عَمَّن تَباعَدَ عَنهُ زُهدٌ وَنَزاهَةٌ وَدُنُوُّهُ مِمَّن دَنا مِنهُ لینٌ وَرَحمَةٌ لَیسَ تَباعُدُهُ بِکِبرٍ وَعَظَمَةٍ وَلا دُنُوُّهُ بِمَکرٍ وَخَدیعَةٍ؛ در وصف پرهیزگاران، مى فرماید: [انسان با تقوا] اگر از کسى دورى مى کند، به خاطر دنیاگریزى و پاکدامنى است و اگر به کسى نزدیک مى شود، از سر خوشخویى و مهربانى است، نه دورى کردنش از روى تکبّر و نخوت است و نه نزدیک شدنش از روى مکر و فریب». برادرانم! خود را به آغوش ملت باز گردانید.