جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گفتگو با حجت الاسلام شیخ قدرت الله علیخانی درباره رهبری نهضت اسلامی توسط امام(س)؛

عده ای با امام مخالف بودند می خواهند انتقام بگیرند/ ما هر چه داریم از امام و بیت ایشان است

کد خبر: ۲۴۸۸۷
عده ای با امام مخالف بودند می خواهند انتقام بگیرند/ ما هر چه داریم از امام و بیت ایشان است

حجت الاسلام و المسلمین شیخ قدرت الله علیخانی، روحانی مبارز و سیاست مدار سرشناس، صریح اللهجه و شجاع که سالیان متمادی از عمر خویش را در راستای دفاع از امام، انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن صرف نموده است. برخی از خدمات و مسئولیت های ایشان را به اختصار می توان اینگونه بیان کرد؛ نماینده ولی فقیه در جهاد سازندگی استان قزوین به حکم رهبر معظم انقلاب، ریاست بنیاد شهید قزوین، رئیس کمیته امداد قزوین، رئیس بازرسی کل ناجا در استان قزوین، نمایندگی مردم قزوین در مجلس شورای اسلامی در دوره های ششم، هفتم و هشتم و مشاور پارلمانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران به نقل از «حریم امام» این مصاحبه را که در آن از فعالیت‌ها و مبارزات سیاسی حجت‌الاسلام و المسلمین علیخانی و همراهی‌های ایشان با نهضت اسلامی امام خمینی(س) سخن گفته شده است، منتشر می‌نماید. آنچه در پی می‌آید مشروح این گفتگو است:

جناب آقای علیخانی به عنوان اولین سوال می خواهیم بدانیم از چه زمانی نام مبارک حضرت امام را شنیدید و ارتباط تان با حضرت امام از کی شروع شد اگر خاطراتی هم در این زمینه دارید بفرمایید.

اوائل سال های طلبگی مان بود در حوزه علمیه قزوین. وقتی مرحوم آیت الله العظمی بروجردی رحلت کرده بودند بعضی از متدینین ضمن اینکه متاثر بودند آرام آرام زمزمه مرجعیت بعضی از آقایان را مطرح می کردند، از جمله حضرت آیت الله امام خمینی. البته شخصیت های دیگر و بزرگانی مثل مرحوم آیت الله حکیم و مرحوم آیت الله خویی نیز مطرح بودند ولی کسانی که ما در ارتباط با آن ها بودیم، نزدیک و محشور با آن ها بودیم،امام را تبلیغ می کردند. ما اصل شناخت مان و انتخاب این راه و راه انقلاب و مسیر انقلاب و امام در واقع توسط آیت الله خوئینی ها بوده است. ایشان در قم بودند و تابستان ها به قزوین می آمدند و ما را آرام آرام با مبارزات و مسیری که امام انتخاب کرده بود، آشنا می کردند.

این موضوع مربوط به چه سالی می شود؟

فوت آیت الله بروجردی فکر می کنم در سال 42[ دهم فروردین 1340] بود. و این در واقع آغاز مبارزات و نهضت امام بود. یعنی 41 - 42. دیگر ما امام را ندیدیم و در غیاب امام عاشق امام شدیم تا اینکه امام را دستگیر کردند. امام که آزاد شدند برای اولین بار با گروهی از همشهری ها رفتیم قم به زیارت امام. یکی از دوستان ما که هم زندانی ما هم بود _الان هم در تهران است به نام آقای محمدحسین حسینیان معروف به " کُجِدی " ایشان اهل شمال هستند_ ضمن اینکه طلبه بود شاعر هم بود. و آن زمان که ما می خواستیم به قم برویم ایشان اشعاری را برای امام گفت . اینطور یادم می آید که این اشعارش را در قم نزد امام خواند.
ما امام را آنجا دیدیم ولی وقتی امام تبعید شد دیگر عملا ما امام را ندیدیم ولی پیرو امام و از ارادتمندان امام بودیم و کم کم خودمان هم از مبلغین امام شدیم. البته با حفظ حرمت دیگر مراجعی که بودند. ما به اتفاق بعضی از دوستان مان مثل جناب حجت الاسلام آشیخ حسین علیخانی، جناب حجت الاسلام شیخ حسین امیری -که الان قم هستند- و تعدادی دوستان دیگر از مروجین امام و طیف امام در منطقه خودمان بودیم البته در قزوین شخصیت ها و بزرگانی از بازار، از علما و علاقه مند به امام بودند و حتی بعضی شاگرد امام هم بودند . مثل حاج آقای اویسی که شخصیت بزرگی بود و اهل فلسفه هم بود وخیلی عالم بزرگ و جلیل القدری بود. مثل آقای حاج شیخ هادی سلیمانی که او هم انسان وارسته ای بود. این ها خودشان از شاگردان امام بودند.
مثل آیت الله صامت که یکی از علمای بزرگ قزوین بود و ضمن اینکه از بقیه مراجع نمایندگی داشت از امام خمینی هم اجازه داشت یا به یک معنا مروج امام بود و و در این فضا ما هم در ردیف و جزو مروجین و ارادتمندان ایشان قرار گرفتیم.
خود به خود قزوین شده بود یکی از محورهای همین بچه های انقلاب، پیروان امام، این هایی که علاقمند بودند که بعضی شهید شدند و بعضی زنده اند، بعضی مسوولیت دارند، این ها شخصیت های بزرگی را دعوت می کردند تا بیایند امام را و راه او را ترویج کنند. مثلا از شخصیت هایی چون شهید مطهری، آیت الله هاشمی، آقای معادی خواه، مرحوم آیت الله عبایی، آقای جعفری گیلانی، مرحوم فاکر دعوت به عمل می آمد. مثلا یادم هست بعضی از جشن ها آیت الله کاشانی را دعوت می کردند آیت الله خزعلی را دعوت می کردند. بعضی شخصیت های بازاری در قزوین بودند مثل آقای حاج محمدحسن دُرافشان منزلشان پاتوق پذیرایی این ها بود. شب اگر در قزوین می ماندند پذیرایی می کردند . این ها شخصیت هایی بودند که بچه های پیرو امام و ارادتمندان امام این ها را دعوت می کردند که امام را ترویج کنند.
محوریت آقای موسوی خوئینی ها باعث شده بود که بچه ها دور ایشان جمع شوند و در مسیر امام قرار گیرند.
بازاریان پرنفوذی هم بودند که در داخل بازار از امام ترویج می کردند. مثل مرحوم حاج یوسف فیاضی که البته پدر شهید هم بود و فوت کرد. مثل آقای حاج مهدی وافی که پدر دو شهید هست الان هم در قزوین از شخصیت های متدین قزوین است و یا آقایان عبابافها که دو اخوان عباباف بودند در داخل بازار . و مرحوم آقای حاج نقی شفیعی که ایشان هم بازاری هم قاری قرآن بود هم از مبلغین امام خمینی بودند. یعنی در بازار آدم های معنون، آدم های با شخصیت زیادی بودند که این ها از آقای خمینی ترویج می کردند هرچند علنی نمی توانستند. ما رساله ها و بیانیه ها و نوارهایی که از امام خمینی می رسید را می رساندیم به آقای حاج محمد حلیمی. و از همه بالاتر امانی ها در قزوین بودند. همین امانی هایی که الان در تهران هستند حاج محمود امانی بود. پدر این ها از تجار مهم قزوین بود. حجره اش پاتوق ترویج امام بود. آقای امانی بچه هایی داشت به نام حاج مهدی، حاج تقی، حاج رضا که هرسه الان زنده اند و در تهران کسب و کار دارند. این ها در قزوین کتاب فروشی داشتند. ضمن اینکه پدرشان تاجر بود خودشان کتاب فروشی داشتند یعنی یک مجموعه از شخصیت های شخصی بازاری به همراه جوان ها و طلبه های بسیاری ... این ها کسانی بودند که مروج امام بودند. هم چنین امام جمعه فعلی آیت الله باریک بین نیز از شخصیت های انقلابی به حساب می آمد، ایشان هم از اول جزو تبعیدی ها و از مروجین و شاگردان امام بود ... و مثلا آیت الله سیدعباس ابوترابی پدر همین آقای سید علی اکبر ابوترابی که اسیر شد. که یک محوریتی داشتند و هم جوان ها را روشن می کردند. در این مسیر زندان می افتادند، گرفتار می شدند.
البته ما از طریق آقای موسوی خوئینی ها با آقای شیخ حسن صانعی و مرحوم حاج احمدآقا ارتباط پیدا کرده بودیم گاهی قم می رفتیم. گاهی تهران می آمدیم.

اولین بار چه زمانی امام به عنوان مرجع در قزوین معرفی شدند؟

بعد از این که آیت الله حکیم به رحمت خدا رفت ما با جمعی از دوستان از جمله آشیخ حسین علیخانی برنامه ریزی کردیم که وقتی در مسجد شاه آن زمان و مسجد النبی امروز مراسم ختم آقای حکیم برگزار می شود آن کسی که سخنرانی می کند امام را بعد از آقای حکیم معرفی کند. ما گشتیم به دنبال کسی که هم خودش از نظر علمی وزنه ای بالا باشد و هم عنوان و جایگاهی داشته باشد. بالاخره مرحوم آیت الله آشیخ حسن خیارجی که همشهری ما بود و در مسجد النبی قزوین نماز می خواند(مسجد شاه سابق) را انتخاب کردیم و گفتیم حاج آقا شما بالاخره خدمتگزار اسلام و مسلمین بودید و مروج حق بودید و ... با ایشان صحبت کردیم ایشان اعلام آمادگی کرد که شب رحلت مرحوم آیت الله حکیم به منبر برود و آیت الله خمینی را معرفی کند. جلسه که برگزار شد با توجه به اینکه آیت الله حکیم شخصیت بزرگ و مرجع بزرگی بود علما و شخصیت ها همه آمده بودند. ایشان رفت بالای منبر یک مداحی هم پایین منبر نشسته بود به نام آقای آسید حسین مداح که قرار بود او هم بخواند. ایشان رفت و انصافا مایه گذاشت بعد از آقای حکیم، امام را گفت و مردم صلوات فرستادند و صلوات آن زمان به معنی این بود که تمام است یعنی پذیرش مردم. ایشان از اوصاف امام می‌گفت و آن وسط ها اشتباه لفظی کرد به جای اینکه بگوید آیت الله خمینی اسم دیگری را گفت. ما دیدیم که مردم دارند به شک می افتند و ایشان دارد اوصاف آقای خمینی را می گوید بعد اسم کس دیگری را می آورد. ما گفتیم اینجا خطر وجود دارد. من از لای جمعیت رفتم کنار منبر، آیت الله سرش را آورد پایین. گفتم حاج آقا مثل اینکه اوصاف امام را فرمودید ولی اسم کس دیگری را بردید. گفتم "من به شما گفتم ولی اجازه بدهید من رد شوم بعد اصلاح کنید. که مشخص نشود من آمدم به شما گفتم" چون از حیث امنیتی برای من مشکل می شد. اما ایشان بلا فاصله سرش را بلند کرد گفت من آیت الله خمینی را می گویم مردم هم صلوات فرستادند. ما بلافاصله به این مداح گفتیم اگر پرسیدند من می گویم من آمدم به ایشان بگویم حاج آقا زودتر منبر را تمام کنید این مداح منتظر است. باهم هماهنگ کردیم. در هر حال مامورین متوجه شدند. آن شب ما رسالت مان را با دوستان انجام دادیم استقبال مردم هم که نشان از مقبولیت عمومی امام داشت. خلاصه هرچه فعالیت های مخفی یا گوشه ای و موردی انجام شده بود دیگر آن شب به زبان آیت آشیخ حسن خیارجی رسمیت پیدا کرد.
فردا صبح مامورین شهربانی آمدند گقتند بیایید برویم شهربانی با شما کار داریم. رئیس ساواک آدم بدی نبود یعنی ضمن اینکه رئیس ساواک بود ولی اولا آدم با شخصیتی بود، پرخاشگر نبود، آدم خشن و تندی نبود. ایشان با رئیس شهربانی قدم می زدند ما را دیدند و گفتند آقای علیخانی دیشب این کار، کار شما بود. ما متوجه شدیم شما رفتید این کار را کردید. من گفتم: نه ایشان طول دادند من رفتم بگویم بیا پایین و آسید حسین مداح شاهد است! گفتند الان برو ولی مراقب باش که دیگر تکرار نشود. و ما با ایشان کار داریم با آشیخ حسن. ما برگشتیم ولی بعد از چند روز این آقای آشیخ حسن این پیر مرد محترم را دستگیر کردند. او را تهران فرستادند که چرا شما ترویج و معرفی آقای خمینی را کردی. ایشان مدتی زندان بود. البته زندان رفتن او هم در حقانیت امام موثر بود، به این معنی که مردم بگویند ایشان غیر از اینکه امام را معرفی کرد گناه دیگری که نکرد. تازه این کار ایشان باعث شد که مردم به بیت ایشان و به خود ایشان هم اظهار ارادت و علاقه کنند. مردم به خانواده ایشان مراجعه می کردند هم اداره می کردند هم رسیدگی می کردند. و خود ایشان هم بعد از این جلسه بیشتر مورد توجه مردم و مبارزین قرار گرفت.
یا یک شبی جشنی در مدرسه التفاتیه برگزار شده بود، جشن باشکوهی که آقای آسید علی اکبر سیدجوادی هر سال برگزار می کرد. مناسبتش هم یادم نیست. آن شب آقای موسوی خوئینی ها بود و بسیاری از طلبه ها بودند. چون آن شب نام امام برده شده بود و ترویج امام شده بود ریختند دسته جمعی ما و آقای موسوی خوئینی ها و جوادآقای علوی -که پسر یکی از بزرگان بود و پدرش فوت کرده بود- و دوستان دیگر را، همه را بردند و به فاصله چند روز بعد از بازجویی ها آزاد کردند.
یا یک شخصیت بزرگی در قزوین بود به نام آیت الله حاج شیخ نصرالله شهیدی منزلش سالیانه دهگی روضه می خواند حسینیه داشت. ایشان در یکی از منابر و جلساتش از امام گفته بود که ایشان را بازداشت کردند با اینکه یک روحانی بزرگ و پیرمرد بود بازداشتش کردند مدتی در زندان بود.
مجموعا گرفتاری علما و بزرگان به خاطر ترویجی بود که از امام می کردند. خلاصه قزوین شده بود یکی از محورهای مبارزاتی و به خاطر حضور این چهره ها و علما و شخصیت ها ما هم خود به خود سینه زن آن ها بودیم و بارها و بارها دستگیر می کردند، احضار می کردند و تهدید می کردند. در آن 8 - 10 سال زمانی که ما قزوین بودیم دیگر عادت ما شده بود که ترویج از امام کنیم و گرفتاریش هم پشت سرش باشد و طوری شده بود که یک مدتی آمدن ما در قزوین ممنوع شد که آن هم داستانی دارد که در مرحله بعدی خدمت شما عرض کنم.

به نظر شما خصوصیت ممتاز امام چه بود که اینقدر محبوب القلوب شد؟ و اساسا آن خصوصیتی که باعث محبوبیت امام و امتیاز امام و پیروزی انقلاب بود آن خصوصیت برجسته اش چه بود؟

اخلاص امام، فداکاری امام، بزرگواری امام، بالاتر از همه توجه امام به خدا، نشان می داد که همه چیزش برای خداست. چون قدمی که برمی داشت برای خدا بود، نیتش خدا بود، نیتش زنده کردن اسلام بود و این بود که خداوند یک محبوبیت عجیب و غریبی به او داده بود و مردم عاشقش بودند . نمونه اش موقع آمدن امام از پاریس. دیدید آن استقبال عجیب را. بعد از رحلتشان هم که دنیا گفتند ده میلیون نفر از امام بدرقه کردند. و این نیست جز اخلاص و توجه به خدا

حاج آقا عشق امام به مردم چطور بود؟ چقدر برای مردم ارزش قائل بودند؟

امام همیشه بارها به مسوولین می گفتند که مردم ولی نعمت شما هستند. مردم را دریابید به درد مردم برسید به گرفتاری های مردم برسید. اگر این مردم نبودند شماها در زندان پوسیده بودید. و این مردم بودند که شما را نجات دادند. و لذا تکیه گاه امام اول خدا و بعد مردم بود. همیشه می گفتند اگر مردم با شما باشند موفقید و می توانید کار کنید. اگر مردم از شما جدا شدند شما دیگر هیچید. از خصوصیات امام این بود که اگر چه کارهای معجزه وار انجام داده اند ولی همیشه روال عادی را رعایت می کردند. امام برای همه چیز روال عادیش را طی می کردند. یعنی ضمن اینکه خودشان برای خدا کار می کردند و اخلاص داشتند و توجه به خدا و توکل به خدا توجه به امام زمان ولی به این چیزهایی که مثل مردم عادی بودند. می خواهم بگویم کارهایشان روال عادی داشت. یعنی اگر یادتان باشد یک وقت نمایندگان مجلس آمدند نزد امام. مرحوم حجازی از امام خیلی تعریف کردند. امام در همان نطق در ضمن اینکه آقای حجازی را احترام کردند نکوهشش کردند: یک وقت چیزهایی نگویید که من باورم شود.

رابطه تان را با بیت شریف امام بفرمایید.

در زمان حیات حاح احمد آقا، نزدیکی ما به مرحوم حاج احمد آقا از نوع رابطه ی مرید و مرادی بود. لطف و محبت حاج احمدآقا به ما زیاد بود و همین اندازه بس که گاهی که با بزرگان این طرف و آن طرف سفر می رفتند اجازه می دادند ما هم در خدمتشان باشیم و بهره ببریم.
من البته در قزوین بعد از پیروزی انقلاب هرچه خدمت کردم به مردم مخصوصا در بخش خدمات عمرانی که خیلی دامنه وسیعی داشت باز به برکت امام بود. و چندین بار هم که امام کمتر به این چیزها ورود پیدا می کردند و اجازه می دادند گاهی با بزرگانی را واسطه قرار می دادیم امام یک مجوزهای مالی می داد ما استفاده می کردیم واسطه هم مرحوم حاج احمدآقا بود. که این پول ها خیلی برکت داشت. و از این پول ها ما توانستیم خیلی هم آغازگر یک سری خدمات ارزنده باشیم در روستاها و هم بخش زیادی از مردم استان ما بهره مند شوند. واسطه این من بودم. دوندگی هایش با من بود. و پول امام هم برکت داشت و این هم یکی از افتخارات ما بود که هم اگر اجر مزدی داشته باشد که حتما دارد اول برای امام بود بعد هم برای پدر و مادر خودمان. چون ما بعد از پیروزی انقلاب نمایندگی هم داشتیم از امام. بنده به اتفاق آقای آشیخ ابراهیم امیری همان امیری که حجت الاسلام آقای امیری اسم بردم حکم داشتیم ماموریتی داشتیم برای اطراف قزوین که این منشأ خدمات زیادی شد در واقع بعد هم از مرحوم حاج احمدآقا کارهایی که انجام شده بود ایشان این پولی که از طرف امام داده بودند این مثلا فاکتورهایش است این حساب کتابش است مرحوم حاج احمدآقا نوشتند که با اینکه شما مورد اعتماد حضرت امام هستید ولی تحویل این ها بلامانع است مثلا آن صورت حساب ها را تحویل می دادیم. این هم جزو افتخاراتی است که از مرحوم حاج احمدآقا داشتیم. این ها مکتوب است که به شما گفتم. از افتخارات بنده این است که مرحوم حاج احمدآقا طی یک نامه ای به مقام معظم رهبری مرا معرفی کردند و چیزهایی که از من سراغ داشتند در زمان بنی صدر در دفاع از شهید بهشتی خود مقام معظم رهبری آیت الله هاشمی رفسنجانی و مسائل در قم حوادثی که بود مرحوم حاج احمد آقا بعدا شاهد و ناظر بودند یا مطلع بودند مکتوب مرا معرفی کردند به مقام معظم رهبری که آن نامه حاج احمد آقا به رهبری مایه خیلی از برکات شد.
بعد از ایشان هم که رابطه ی ما با این بیت شریف ادامه پیدا کرد و فرزندان ایشان سرور ما هستند، نور چشم ما هستند، ما هرچه داریم از بیت امام داریم. الان نبود امام هم برای ما مثل حضورش است. فرزندانش، یادگارانش، همه ما به چشم برکت به این ها نگاه می کنیم. ما وقتی این ها را می بینیم سنشان هم از ما کوچکتر است ولی اگر اجازه دهند دستشان را هم می بوسیم. ما وضعمان نسبت به این ها این گونه است. چون به امام اعتقاد داشتیم الان هم اعتقاد داریم برخلاف بعضی از روشنفکران ما دربست امام را قبول داشتیم. الان هم قبول داریم. هرکاری کرده است. از آن هایی هستیم که امام را دربست قبول داریم. هر کاری که امام در زمان حیات خودش انجام داده گیرم دنیا نپسندد بعضی ها نپسندند ما با تمام وجود قبول داشتیم و قبول داریم. الان هم اعتقاد ما نسبت به امام این گونه است.

امام میراث هایی برای ما به یادگار گذاشت از جمله صحیفه حضرت امام، انقلاب اسلامی، همین نظامی که الان هستیم و یادگاران امام. به نظر شما ما توانستیم حرمت این مواریث را حفظ کنیم؟ یا تا چه حد موفق بودیم در این مواردی که من عرض کردم؟

بالاخره عده ای حفظ کردند عده ای هم ناشکری کردند. آن ها که حفظ کردند خوشا به حالشان. من اعتقاداتم را نسبت به امام گفتم. آن هایی هم که حفظ نکردند دیگر خودشان باید در پیشگاه خدا پاسخگو باشند چون در نظام اسلامی که هرکسی از روحانیت مسوولیت دارد، به خاطر وجود امام بوده،به برکت امام بوده است. دیگر خودشان باید به تکلیفشان عمل کنند. ما دیگر برای دیگران نمی توانیم تعیین تکلیف کنیم. ما خودمان در حد خودمان می گوییم قدرشناس بودیم و قدرشناس هستیم. چون بعضی شانشان اجل از ماست، بزرگتر از ماست، السابقون السابقون تر هستند! در مبارزات نقش شان بیشتر بوده، ما برای آن ها نمی توانیم تعیین تکلیف کنیم. ما در حد خودمان. ما می گوییم اعتقادمان به امام این بود الان هم این است. دلمان می خواهد همه اینطور باشند. حالا اگر نیستند دیگر خودشان.
ریشه اش هم این است که عده ای با اصل انقلاب مخالف بودند، با اصل نهضت امام مخالف بودند. یا در زمان امام چون در مبارزات نبودند در زمان حیات حضرت امام میدانی برای آن ها باز نبود این ها بعضا هم ممکن است بخواهند انتقام بگیرند. لذا در مرحله اول از بیت امام می گیرند. انتقام از بیت امام انتقام از خود امام است. امام نامه ای دارد به حاج احمدآقا در آن نامه می گوید بالاخره بعد از من ممکن است تو مورد بی مهری قرار بگیری. حالا مرحوم احمدآقا نیست فرق نمی کند حاج حسن آقا، یادگارهای دیگر. و تاریخ نشان می دهد این چیزها همیشه بوده الان هم هست آینده هم خواهد بود.

رمز تداوم راه امام و حفظ دست آوردهایش چیست؟ چه کنیم که این دستاوردها حفظ شود؟

آن هایی که مسوولیت دارند همین گونه که جایگاهی دارند آن ها می توانند آرمان های امام را بهتر حفظ کنند. همه هم برمی گردد به اخلاص، به صداقت به پاکی. و این ها چیزهایی هست که بعضی هم خدادادی است. اگر در من اخلاصی نباشد به زور نمی شود در من اخلاص به وجود آورد. خود طرف باید یک زمینه ای داشته باشد. لذا اولا وظیفه همه آن هایی است که از طریق امام دارای موقعیت و مقام و منزلت شدند، به نام امام از طریق امام . چون ما بزرگانی داشتیم از طرف امام این ها زمان خود امام هم شخصیت های بزرگی بودند بعضی الان در مسند کارند خودشان بهتر تشخیص می دهند. مثل مقام معظم رهبری. ایشان جانشین امام است. ایشان خود بهتر از همه تشخیص می دهند و همیشه هم شما دیدید که ایشان از امام یاد کردند از امام یاد می کنند و ایشان جمله ای دارند می فرمایند که انقلاب اسلامی بدون نام امام در دنیا شناخته شده نیست. آن ها در یک جایگاهی هستند که خودشان بهتر می دانند و یک سری مثل ماها. یا مثلا آیت الله هاشمی رفسنجانی و شخصیت های دیگر و این ها در جایگاهی که خودشان قرار دارند خودشان بهتر از دیگران می دانند ما که در سطح پایین هستیم طلبه ایم ما باید به وظیفه خودمان عمل کنیم. ما برای آن ها نمی توانیم تعیین تکلیف کنیم. چون آن ها به وظایف شان آشنا هستند. و ما هرچه بهتر بتوانیم آثار امام آرمان های امام را حفظ کنیم بر بقای نظام کمک می کند. آن که مهم است این است. شما دیدید رهبری اکثرا در سخنرانی هایشان از امام یاد می کنند. خب می دانند بقای این نظام و انقلاب باز به آرمان های امام بستگی دارد. و هرقدر که ما به بقای خودمان هم که علاقه مند باشیم به بقای نظام هم علاقمند باشیم باید آرمان های امام را حفظ کنیم نام امام را حفظ کنیم. تا ان‌شاءالله هم مطلوب جامعه باشد هم مطلوب خودمان باشد هم بالاتر از همه مطلوب خدا قرار گیرد.

سوال پایانی اینکه یک اقبال بی نظیری نسبت به حضرت امام بود هم در زمان حیاتش هم الان که ما هستیم. این اقبال حتی در احزاب هم دیده می شد همه گروه ها امام را باور داشتند اعتقاد داشتند این را ناشی از چه می دانید؟

باز می توان گفت اخلاص امام و توجه به اقشار مختلف جامعه آن حضور مردمی که تکیه به مردم می کردند منهای معاندین همه در زیر چتر اسلام و انقلاب و نهضت باقی بمانند.

انتهای پیام

دیدگاه شما