جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ضرورت ایجاد فضای آزاداندیشی

کد خبر: ۲۴۰۰۹
ضرورت ایجاد فضای آزاداندیشی
«امروزه یک دلزدگی در مورد پرداختن به امور سیاسی در بین دانشجویان وجود دارد که محصول دو بخش است. یکی ناشی از فضای موجود در کلیت کشور است و دیگری مربوطه به گردانندگان هر دانشگاه است. به عبارت بهتر شاهد هستیم که برخی از دانشگاه‌ها در مورد باز گذاشتن فضای سیاسی کارکرد مطلوب‌تری دارند و برخی دیگر کارکرد مطلوبی ندارند و فضای سیاسی دانشگاه بسته است.»


به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، عبدالحمید فیاضی در یادداشتی که در روزنامه مردم سالاری منتشر کرده آورده است:

البته هر گاه که در حوزه سیاست یا فضای سیاسی کشور نرمال حرکت نمی‌کنیم و منحنی ما به سوی یک مقصد نامشخص یا مبهم یا مساله دار سیاسی گام بر می‌دارد، رغبت را در بین کسانی که علاقمند هستند به مسایل سیاسی بپردازند، کمتر می‌کند و در نهایت گرایش به مباحث سیاسی و کارکردهای حزبی کمتر می‌شود. عکس این قضیه هم صادق است. یعنی وقتی در کشور به مسایل سیاسی در چارچوب‌های مشخص با رویکرد درستی می‌پردازیم و آن چیزی که احزاب و تشکل‌های سیاسی در همه جای دنیا بر اساس آن شکل می‌گیرند و فعالیت‌های خودشان را آغاز می‌کنند، ما نیز بتوانیم با داشتن یک بلوغ سیاسی درست، چارچوب‌های سیاسی را تشخیص بدهیم و در آن مسیر حرکت کنیم، آن وقت لذت کار سیاسی در دانشگاه‌ها احساس می‌شود و تحرک در بین دانشجویان بالا می‌رود. البته دانشگاه باید در زمینه پرداختن به مسائل سیاسی پیشرو باشد در حالی که این فرضیه برعکس شده است. به نوعی که اگر حرکت جامعه به سوی مسایل سیاسی باشد، دانشگاه نیز از آن تاثیر می‌گیرد به ویژه آنکه نباید فراموش کنیم که دانشگاه هم بخشی از جامعه است و جدای از جامعه نیست.

باید باور کنیم که فرزندان من و شما هستند که رفتار ما را می‌‌بینند، بازی‌های سیاسی ناقص و ادبیات غلط ما را می‌بینند و در نتیجه در دانشگاه انگیزه‌ای برای گام برداشتن به سوی فعالیت‌های سیاسی ندارند و عکس این فرضیه هم صادق است. به نوعی که دانشجویان بازی‌های درست یا ادبیات درست ما را می‌بینند و به سوی فعالیت‌های سیاسی درست گام بر می‌دارند. اگر چنانچه کار سیاسی و مباحث مربوط به کرسی‌های آزاد‌اندیشی که مقام معظم رهبری دستور برگزاری آنرا را صادر کردند، رواج جدی بگیرد و دانشگاه‌ها هم مروج مسایل سیاسی باشند و افزون بر آن، مدیران دانشگاه و سیاست‌گذاران دانشگاهی کرسی‌های آزاد اندیشی را ترویج کنند، فضای بهتری در دانشگاه‌ها خواهیم داشت. نکته مهم آن است که کشور ما هیچ‌گاه از بینش درست سیاسی در دانشگاه‌ها زیان ندیده است. باید بدانیم که هر موقع دریچه بینش سیاسی را به روی دانشجویان ببندیم، زیان می‌کنیم. امکان دارد یک وقتی احساس کنیم در یک پناهگاه قرار داریم، اما در عمل این گونه نیست و در فضای پنهان‌کاری هیچ پناهگاهی نیست. اگر این فضای سیاسی در دانشگاه‌ها باز شود، بهتر است، زیرا پرداختن به امور منفی که در مورد کارکردهای اجتماعی و سیاسی غلط به وجود می‌آید را نخواهیم داشت.

هرچقدر دانشجویان ما با فضای سیاسی و معادلات سیاسی کشور آشنا شوند و در کوران کار سیاسی قرار بگیرند و در کنار دانش و بینش علمی که کسب می‌کنند، به موضوع سیاسی هم بپردازند و همنوایی با جامعه کنند، پیوند بین دانشگاه و جامعه بیشتر می‌شود و می‌توانیم اثرگذاری دانشگاه را در کارکردهای اجتماعی به عینه ببینیم، آنگاه فراتر از محیط دانشگاه خواهیم بود و این دانشگاه، یک دانشگاه ایده‌آل است. البته بی‌جهت نیست که رهبری بر کرسی‌های آزاد اندیشی تاکید دارند. معنای این کرسی آزاد‌اندیشی آن است که دانشگاه را به محل پرسمان طبیعی تبدیل کنیم. در فضای سیاسی کشور مسایلی وجود دارد که یا در کشور اتفاق افتاده، یا امکان دارد این اتفاق در حال گذر باشد و یا مانند انتخابات ریاست جمهوری در سال آینده بخواهد اتفاق بیفتد.

آنچه اهمیت دارد این است که دانشگاه باید در زمینه مسایل سیاسی دخالت کند و نقش خودش و سهم خودش را ایفا کند، اما تاکنون آنچه را که از فضای دانشگاه انتظار داریم، محقق نشده و امیدواریم که انشاءالله دانشگاه‌ها کار خودشان را بکنند و فضای سیاسی جامعه نیز از دانشگاه تاثیر بگیرد. گاهی برخی‌ها مطرح می‌کنند که یک نفر در بین مردم حاضر شده و شعارهای پوپولیستی داده و آرای مردم را جذب کرده و چون عملکرد مناسبی نداشته، مردم از رایی که داده‌اند، پشیمان شده اند. البته من با این ادبیات موافق نیستم که یک نفر شعار پوپولیستی بدهد و عامه مردم را به سوی خودش جذب کند. من معتقد هستم عامه مردم آگاه هستند و انتخاب عالمانه‌ای دارند، ممکن است یک بار هم اشتباه کنند و مانند اویل انقلاب که هنوز به بلوغ سیاسی نرسیده بودیم و کنش‌ها و واکنش‌ها هنوز تمیز داده نمی‌شد، در مورد بنی‌صدر اتفاق بیفتد، اما در فرایند پس از جنگ تحمیل از سوی عراق، مسیر درستی را طی کردیم و البته دانشگاه می‌تواند درست حرکت کند. ما دانشگاه را در زمینه معادلات سیاسی و علمی پیشرو می‌دانیم.

اما مساله اینجاست که کارکرد علمی را همگان از یک دانشجو انتظار دارند، اما کارکرد سیاسی را کمتر کسی از دانشجو و دانشگاه انتظار دارد. در حوزه سیاسی دانشگاه باید پیشرو باشد. باید باور کنیم که دانشجو یک نیروی اثرگذار در امروز و در آینده کشور است و ما نباید دانشجو را به عنوان یک کالا یا شی در نظر بگیریم که بتوانیم او را به ابزار سیاسی یک گروه یا حزب تبدیل کنیم تا او یک چیزی بگوید و همه بگویند درست است. دانشجو باید تولید فکر کند. به عقیده من نطفه سیاست باید در دو مرکز بسته شود که یکی حوزه‌های علمیه و دیگری دانشگاه‌هاست. اگر این دو مرکز به انعقاد صحیح نطفه سیاسی در این کشور دامن بزنند، جامعه بیمه می‌شود. ولی اگر قرار باشد در چاله‌های اجتماعی کشور ما سیاستی طراحی شود، به صورت طبیعی، اتفاق مبارکی نیست و این اشکال از دانشجوی ما خواهد بود. نکته دیگر آن است که عده ای در مورد برخوردهای فیزیکی با دانشجویان نگران هستند در حالی که من معتقد هستم این عناوین از نظر فنی غلط است و هیچ کس برخورد پلیسی را در دانشگاه‌ها تجویز نمی‌کند.

خوشبختانه در حال حاضر دانشگاه‌ها برخورد پلیسی ندارند. اما مساله اینجاست که ما از دانشگاه‌ها انتظار جهش سیاسی داریم. البته داشتن جهش بدان معنا نیست که اگر جهش سیاسی در دانشگاه‌ها نداریم، به دلیل آن است که برخورد پلیسی شده است، این طور نیست و اگر هم کسی پیدا شود که با برخورد پلیسی موافق باشد، ما به عنوان نماینده مردم با این تفکر مخالف هستیم، چون ما به عنوان آحاد یک جامعه پیشرفته دینی، قایل به آزاد‌اندیشی هستیم و مخالف با هر گونه روش پلیسی یا قهر‌آمیز هستیم. برخورد فیزیکی در چارچوب تمدن و فرهنگ و شعائر ما هم نمی‌گنجد. اکنون مشکل دانشگاه ما از جای دیگری است و نگران برخورد پلیسی نیستیم. یکی دیگر از مواردی که مطرح می‌شود این است که چرا مسوولان به کرسی‌های آزاد اندیشی نمی‌‌روند و به دعوت دانشگاه پاسخ نمی‌دهند. تاجایی که من اطلاع دارم، مسوولان به این نشست‌ها می‌روند. اما اگر هر کدام از مسوولان نمی‌روند یا نرفته اند اما دعوت نامه رسمی‌هم در کار بوده، بهتر است دانشگاه با مجلس در ارتباط باشد تا نمایندگان مجلس، دولتمردان را موظف به حضور در کرسی‌های آزاد اندیشی کنند.

انتهای پیام

دیدگاه شما