مصاحبه حکیمانه حضرت آیت الله موسوی بجنوردی در دفاع از مظلومیت امام خمینی ؛ بی شک دل بسیاری ازدوستداران امام را شاد کرد.
در مصیبت های زندگی روزمره و تلخی های روزگار؛ اگر نبود این دفاع های حکیمانه چه بسا دروغ و تباهی جایگزین حقیقت می شد.
ما نسل اولی های انقلاب؛ این روزها کامی تلخی داریم ؛ دلی اندوهگین؛ جانی خسته؛ چراغ امید ما نه در پیش رو؛ بلکه در سال هایی است که در جوانی سپری کرده ایم؛ سال هایی که با امام رشد کرده بودیم؛ با او می خندیدیم و با او آرام می شدیم؛ سالهایی که اگر برادرانمان در بستر خون و شهادت می آرمیدند؛ اما دلمان به پدرمان خوش بود که او را از دنیایی بزرگتر می دانستیم. از این جاست که وقتی کسی به استناد سیاهی سال های پیش رو؛ چراغ امید مارا پف می کند همه هستی مارا خاموش کرده است.
برای ما همه دنیا در « او » خلاصه می شد پس به همین سبب است که سخنان آیت الله بجنوردی همه دنیای ما را به ما باز می گرداند.
اینکه کسی از آن سوی دنیا؛ به سبب تاریکی های امروزT روشنایی بی بدیل ما را نشانه رود؛ کاری مهم نیست، اینکه مشعل داران دیروز؛ امروزه قلمشان بسته یا جوهرشان خسته باشد مهم است.
دست های ما دیروز در دست مردانی بود که امروزه دستانشان سرد شده است شاید آن امیدی که باید دل ها را گرم کند رخت بربسته است و شاید آن نوری که از چراغ دان امام در جان های ایشان روشن بود؛ کم سو شده است مهم آن است که ما دل به چراغان آن روزها دل خوش کرده ایم و سخنان آیت الله بجنوردی شمع محفل ما شد و روشنایی وجود ما گردید.
کسی که از جنس امروزی ها نیست، چراغ دیروز را در دل ما روشن کرد تا با فرزندانمان به سمت فردا دل خوش باشیم.
محمد رضا زاهدی - رزمنده سال های دفاع مقدس