فرهادم و سوز عشق شیرین دارم
امید لقای یار دیرین دارم
طاقت ز کفم رفت و ندانم چکنم
یادش همه شب در دل غمگین دارم
(دیوان امام خمینی(ره)، ص 221)
رود خروشان زندگی همچنان پرشتاب به پیش میرود. "ومنهم من قضی نحبه ومنهم من ینتظر" (احزاب، آیة 23) برخی در این سیر رفتهاند و برخی در انتظار رفتن. زندگی جز انتظار نیست. و انسان جز منتظر نمیباشد. یعنی بیمعنا و مفهوم مینماید اگر کمتر از منتظر باشیم. منتظر در مکتب اعتراض، زیرا که انتظار مکتب اعتراض است، نه سکوت و خمودی. انسان منتظر چشم به دنیایی بهتر و بالاتر دوخته است. زندگی را به زنده ماندن نمیداند. حیات را میجوید و گوش به ندای قرآن دارد که : "یا ایها الذین آمنوا استجیبوا لله وللرسول إذا دعاکم کما یحییکم" (انفال، آیة 24)
این روزها، برای دلتنگان و خستگان، به کندی و سختی میگذرد. هر روز یاری و یاوری از دست میرود و آهی به دلهامان مینشاند. مردان مرد، ساکت و آرام، غمین و دلشکسته، دلی پر آه از تنهایی و بیکسی. دوران هجرت که نه، اسارت آل الله است و ماه صفر، یکی دیگر از یاران با اخلاص که ارادتش را با کلمه مختصر و پر معنای «مخلص» اعلام میکرد از دست ما رفت.
لبخندی شیرین بر لب، آرامشی در دل، سوزی در درون، همو که وفاداری را از همراهی شهید محمد منتظری آموخته بود. درد دین داری را در مکتب او فرا گرفته بود. سوز دین داشت و آرزوی جامعهای برین با اسلامی ناب از مکتب حسینی.
چه زود رفتی و ما را تنها گذاشتی، ای یار مهربان، ای خوش طینتترین دوستان، در این سال چه غم بزرگی بر دل ما نهادی، ای زنده یاد که راه محبت و اخلاق را باید از تو آموخت. ای که اخلاص را به همه دوستانت با عمل آموختی و با هزاران غم در دل، به زیر خاک نهان گشتی.
هرگز باورمان نبود که تو به این زودی ما را تنها بگذاری و از این همه غم و فراق و درد که در اطرافان نهادهاند، راحت شوی. تو که گاه در سخنان دردگونه میفرمودی: نمیدانم چرا اینگونه شد، نمیدانم چکار کنیم و...
آری تو را و مهربانیها و صفای تو را نه تنها دوستان که هر کس با تو اندکی نشست و برخاست داشت میشناسد. تو را حاجیان و عرفاتیان و فرزندان زمزم و صفا میشناسند. تو را طلاب علاقمند به جمهوری اسلامی که از سراسر کشورهای اسلامی به عشق امام بال گشودند و به ایران اسلامی آمدند میشناسند. زحمات تو را به یاد دارند. تو دردهای آنان را درمان بود. تو آشناگر آنان با امام عزیز و انقلاب بود. تو در کنار همه آنان مینشستی و برای آنان دل میسوزاندی چنانکه از قبل از پیروزی انقلاب پا در رکاب مبارزه و خطر داشتی و فرزند انقلاب بودی.
روحت شاد که در کنار روح کریمانة حضرت معصومه(س) آرام گرفتی و همگان را در سوگ خود نشاندی.