بسماللهالرحمن الرحیم
یکی از بدترین مرگها اینست که وقتی کسی میمیرد، مردم از مرگ او خوشحال شوند. دیکتاتورها دچار چنین سرنوشتی میشوند. به خوشحالی و جشن و سرور مردم لیبی که این روزها از مرگ قذافی شادمانه به خیابانها ریختهاند نگاه کنید و ببینید که یک انسان چقدر میتواند سقوط کند که ظرف چند ماه از اوج قدرت به این نقطه از ذلت برسد.
قذافی 42 سال قدرت بلامنازع را در لیبی در اختیار داشت. او در این مدت، همه چیز و همه کس را مطیع خود میخواست و حرف خود را حرف اول و آخر میدانست. غرور قذافی تا آنجا بود که به نفر اول لیبیبودن قانع نبود و خود را رهبر جهان عرب میدانست. در لیبی هم هرگز حاضر نشد عنوان رئیسجمهور یا هر عنوان دیگری غیر از "رهبر جماهیری" را بپذیرد. با تشریفات بینظیر به سفر میرفت و از هزینهکردن بیتالمال برای بالابردن تشریفات و جلال و جبروت ظاهری خود هیچ کم نمیگذاشت. در عین حال، همین آقای قذافی در برابر آمریکا و غرب بر سر مساله هستهای تسلیم شد و کلیه تاسیسات اتمی لیبی را تحویل آنها داد و حاضر شد آنها جلوی چشمان او حتی پیچ و مهرهای این تاسیسات را باز و از لیبی خارج کنند.
مشکل اصلی قذافی این بود که در برابر قدرتهای خارجی ذلیل بود و نسبت به مردم کشور خود قلدری میکرد،مثل شاهان قاجار و پهلوی که امام خمینی در باره آنها بدین مضمون میفرمودند آنها به مردم ایران زور میگفتند ولی در برابر آمریکا و انگلیس و شوروی تسلیم و خاضع بودند. سرنوشت محمدرضا شاه پهلوی، که به نصایح امام خمینی گوش نداد و مردم ایران را به جرم مطالبات بر حقشان سرکوب کرد و به خاک و خون کشید و زندانی و تبعید و شکنجه کرد و سرانجام فراری و خانه به دوش شد و در نهایت ذلت جان سپرد، برای قذافی که آن روزها در اوج قدرت بود مایه عبرت نشد. قذافی حتی از آنچه بر سر صدام، که او هم مثل شاه ایران به مردم کشور خود زور میگفت و در برابر بیگانگان تسلیم بود و سرانجام در چالهای به دام افتاد و به دست جوانان انقلابی عراق اعدام شد، نیز عبرت نگرفت. او بعد از مشاهده این همه واقعیت عینی حتی از سرنوشت بنعلی، که او هم مردم تونس را سرکوب میکرد و نوکر آمریکا و فرانسه و انگلیس بود و سرانجام به عربستان گریخت و از سرنوشت حسنی مبارک که مثل همین دیکتاتورهای یادشده عمل میکرد و در نهایت او را در قفس آهنین به دادگاه بردند و محاکمه کردند، نیز عبرت
نگرفت و بعد از 7 ماه لجبازی و خونریزی که چندماه آن به فرار و جنگ و گریز گذشت، سرانجام گرفتار تیرهای خشم مردم لیبی گردید و در حال فرار به دست مردم کشته شد.
عبرت آموزترین نکته در زندگی و سرنوشت قذافی اینست که او با شعار نجات دادن لیبی از استبداد سلطان ادریس و استعمار آمریکا و ایتالیا قدرت را در سال 1348 و در حالی که یک افسر جوان 27 ساله ارتش لیبی بود در دست گرفت ولی قدرت چنان او را سرمست و مغرور کرد که بعد از 42 سال حکمرانی بلامنازع سرانجام به دست همان مردمی کشته شد که مدعی بود برای نجات آنها از استبداد و استعمار قیام کرده و قدرت را به دست گرفته است! این البته سرنوشت همه دیکتاتورها و همه قدرتمندانی است که به جای تواضع در برابر مردم کشور خود و به جای پذیرفتن حرف حق آنها، واقعیتها را نادیده میگیرند، تسلیم هوای نفس سرکش خود میشوند، به گمان اینکه قدرتی فناناپذیر دارند حق را زیر پا میگذارند، نالههای مظلومان را نمیشنوند و آنقدر یکهتازی میکنند تا اینکه گرفتار قهر الهی میشوند و دست انتقام الهی از آستین مردم بیرون میآید و آنها را به خاک ذلت مینشاند، درست همان سرنوشتی که به سراغ شاه ایران و صدام و بنعلی و مبارک و قذافی آمد و اکنون نیز در انتظار علیعبدالله صالح است.
با مرگ عبرتآموز قذافی، مردم یمن جان تازهای گرفتهاند و علی عبدالله صالح نیز دچار ترس شده است، اما این از ویژگیهای دیکتاتورهاست که هرچه بیشتر با عوامل عبرتآموز مواجه میشوند، لجبازی آنها بیشتر میشود و خود را به سقوط حتمی نزدیکتر میکنند. قذافی، آن روز که در نهایت غرور و خودخواهی با امام موسی صدر برخورد قهرآمیز میکرد، به فکر لحظه مرگ ذلتبار روز پنجشنبه 28 مهر 33 سال بعد نبود. وی آن روز که گروه گروه مردم کشور خود را به جرم حقخواهی به خاک و خون میکشید و به زندان میانداخت، به فکر روزی نبود که گرفتار آتش خشم مردم خواهد شد. این بیماری مهلک، در غفلت از خدا ریشه دارد و انسانها هنگامی به این بلای خانمانسوز مبتلا میشوند که فقط خود را و روزهای قدرت و شوکت خود را میبینند و زوالپذیربودن قدرت خود و وجود قدرت خدا که قدرت قاهره است را از یاد میبرند و حقوق خلق خدا، که امانتی در دست آنهاست، را نادیده میگیرند.
به مرگ ذلتبار قذافی، اگر از این زاویه، که حتمیبودن سنت الهی و غیرقابل تغییربودن آنست نگاه کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که این واقعه قطعاً آخرین واقعه از این قبیل در منطقه نخواهد بود. چه بسا دیکتاتور بعدی که به این سرنوشت دچار میشود، علی عبدالله صالح باشد که این روزها فریاد مظلومیت مردم یمن از ظلم و بیداد او گوش فلک را کر کرده، ولی شاه بحرین و عربستان و اردن و سایر دیکتاتورها هم در نوبت هستند. قرآن کریم، در صدد بیان همین واقعیت است که میفرماید: فاعتبروا یا اولی الأبصار!
منبع:روزنامه جمهوری اسلامی