شیخ محمد منهاج، دوست خوب و پاکدل که عمری با راستی و صداقت در راه آرمانهای آزادیخواهانه ملت استوارانه گام برداشت، در یک شب تابستانی در نزدیکی نیشابور گرفتار تاریکی جادههایی که نه نوری و نه حفاظ و نه خطکشی و نه زیرساختهای قابل اعتمادی دارند، شد و جان به جانآفرین تسلیم کرد.
اولین جملهیی که از فرزند مصیبتدیده این عضو دفتر امامخمینی(ره) و همکار خوب ما در وزارت امور خارجه شنیدم، این بود: «جاده نه گاردریل داشت و نه خطکشی، تاریک و بیچراغ... و گفت پدرم رفت افسوس.» دست بیرحم حادثه، فرزندان همراه خوشنام و بااخلاق ما و دیپلمات باسابقه و خوشفکر که در طول فعالیتهای خود در حوزه سیاست خارجی به هیچ چیز جز منافع ملی نمیاندیشید را یتیم کرد.
شیخ محمد منهاج از جمله مبارزان قبل از پیروزی انقلاب اسلامی و از همراهان نهضت امام خمینی(ره) بود و پس از انقلاب در جایگاه فعالیتهای سیاسی و تبلیغی خدمات ارزندهیی داشته است. او در سال 1358 با حکم امام خمینی(ره) به استرالیا عزیمت کرد و سالهای پس از آن در دو کشور نیجریه و لیبی سفیر بود. محمد منهاج به خاطر روحیه سالم و دوستداشتنی در هر جلسهیی مورد احترام بود. آخرین ایستگاه فعالیت سیاسی او در وزارت امور خارجه، ریاست جلسهیی بود که با عنوان شورای سفیران تشکیل شده از دیپلماتها و کارشناسان ارشد وزارت امور خارجه برگزار میشد؛ جلسهیی که با حضور باتجربهترین کارشناسان وزارت خارجه تشکیل میشود، هرچند در سالهای اخیر هیچ مقام مسوولی تاکنون دیدگاههای دلسوزانه آنان را مورد توجه قرار نداده است و نتیجه آن هم ضعفهای فراوانی است که سیاست خارجی کشور با آن مواجه است و نگرانی همگان از تاثیرات روشهای غیرکارشناسی در وزارت خارجه را برانگیخته است. حجتالاسلام والمسلمین محمد منهاج در سالهای اخیر همه توان خود را به کار میگرفت تا شاید حرفهای کارشناسان برجسته کشور را به گوش مقامات عالیرتبه کشور برساند، هرچند بارها و
بارها از نبود گوش شنوا در شرایط کنونی کشور گلایه میکرد. متاسفانه دوستان جلسه دوشنبه از این هفته با جای خالی او در روی صندلی ریاست مواجه خواهند شد.