جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

تختی فوتبال ایران در همسایگی خانه ما

یادداشتی از حجت الاسلام و المسلمین علی اصغر سعادتی مطلق

کد خبر: ۱۷۶۲۹
تختی فوتبال ایران در همسایگی خانه ما

سال 1354 استادیوم آزادی فینال به یاد ماندنی بازی آسیایی ایران و رژیم صهیونیستی؛
من جوانی با سابقه سیاسی و انقلابی برای اولین بار به ورزشگاهی رفتم برای تشویق ایران که به قول گزارشگران جای سوزن انداختن نداشت و یکصدوبیست هزار نفر در هم گره خورده بودند انگار میتینگ و همایش سیاسی بود برای محکومیت رژیم صهیونیستی . بازی آغاز شد و گوینده نام بازیکنان را با شماره اعلام می کرد پس از اعلام اسامی رقیب که همراه با هیاهو و هو کردن بود ناگهان به نام بازیکنان ایران رسید و بلندگو : شماره یک ناصر حجازی و یکصد هزار نفر با همه وجود فریاد زدند : شیر است و... .

انگار فوتبال جنگ مردانه صدو بیست هزار نفر همراه ده سرباز در میانه میدان و یک سنگر بان شجاع به نمایندگی از یک میلیارد مسلمان که سنگر را با تمام وجود حفظ کرد و بازی با گل پیروزی آفرین رضا عادلخانی تمام شد . برخی از شعارهای آن روز ( گلدامایر نخست وزیر اسرائیل غاصب بود ) جمعیت یکصدا می گفتند : گلدامایرگفت : چی گفت . خودش به من گفت چی گفت : من از ایران می ترسم و در ادامه : موشه دایان گفت : چی گفت ... و در نهایت ایران پیروز شد و برای مراسم تحویل جام قهرمانی مقام عالی نمادین آن روز آمد تا مدال های طلائی را به گردن بازیکنان بیاویزند و جام قهرمانی را ، بیشتر بازیکنان خم شدند و به دستان آن مقام بوسه زدند جام و مدال گرفتند اما ناصر حجازی با قامتی دوبرابر قامت آن جوانک یک میلیمتر هم خم نشد و جام را گرفت و یکی دونفر دیگر از بازیکنان هم ، در آنجا دانستند فقط ما طلبه ها و دانشگاهیان مبارز نیستیم که مرد شماره یک ورزش هم مرد است و خاطره مراسم تختی و مقام معروف را در ذهنم تداعی کرد .

بازی تمام شد جمعیت به خیابانها ریخته تمام شهر جشن و شوروشادی و شیدائی بود شیرینی فروشی ها ، بستنی فروشی ها و همه کسبه مردم را رایگان پذیرایی می کردند تاکسی ها هم همچنین . تمام تهران جشن وشور بود انگار بهانه ای بود برای ابراز احساسات فروخفته مردم علیه رژیم صهیونیستی و مردم شماره یک در ذهنم تداعی تختی و پوریای ولی و چه‌گوارا شد و سالها گذشت و انقلاب اسلامی پیروز شد و برای ابراز احساسات نیازی به فوتبال نبود اما شنیدم ناصر خان به بنگلادش رفته است و از کشور و ملتی که نام و نشانی در فوتبال ندارد تیمی ساخته که جزو هشت تیم برتر باشگاه های آسیا شده است و پس از آن همواره اخباری از او در اعتراض به این و آن در رسانه ها و گله و شکوه از بی کفایتی این وآن مدیر و مربی فوتبال . او به هر جا رفت تیمی ساخت که بتواند یقه دو قطب فوتبال را در مستطیل سبز بگیرد و می گرفت و استعداد یابی بی نظیر. بازیکن سازی نابغه و مردی با همه محسنات و زیبایی ها و جذابیت های کاریزماتیک یک مرد دوست داشتنی و همین امر مایه مظلومیت و معصومیت او از سوی فرصت طلبان و کاسبکاران و لمپنیزم حاکم بر فوتبال بود .

او که در خمیر مایه ذاتی اش نشان از مربی و معلمی وارسته به چشم می خورد و در اوج شهرت و جذابیت اسیر مال ومنال و تعلقات دنیا نشد و همین راز محبوبیت بی بدیلش در بین مردم و جوانان بود و هست و همواره نامش بر تارک ورزش و پیشانی جامعه ایران خواهد درخشید و به راستی او را می توان تختی فوتبال ایران بدانیم .

در روزگاری که رنگ و ریا و تملق و تعلق از هر سو موج می زند و برای من عجیب تر اینکه ده سال است در همسایگی خانه ام حداقل هفته ای دو سه بار ناصر خان را می دیدم که استوار و مهربان می آمد . و می رفت و در یک سال اخیر چه سخت بود که هر روز که می دیدمش چون شمع آب می شد اما با چهره خندان در محوطه پارک و فضای سبز بین خانه ما و خانه او که تفرجگاه نسل من و کودکان نسل امروز بود می آمد و روی نیمکت می نشست و خاطره می گفت و بر آنچه بر مردم می گذرد دل می سوزاند از نامرادی های زمانه و هیاهوهای همکاران دنیاپرستش در رسانه های زرد و سایتهای سخن چین و دروغ های بزرگ و کوچک بی سروته از این و آن مربی و بازیکن و تیم و امثال ذالک و دیشب چه سخت بود که بوستان مملو بود از جمعیتی که ناباورانه رفتنش را با حسرت و اندوه زمزمه می کردند و محله ما غمکده شد خالی از خنده های شیرین و زبان صریح و صادق و چشمان مهربان آن مرد که معنی کامل یک مرد بود، یک مرد.

انتهای پیام

دیدگاه شما