حضرت امام خمینی در 13 دى 1362 در جمع فرمانداران، بخشداران و اعضاى شوراهاى روستایى سخنانی را درباره اهمیت انتخابات و وظایف بخشداران و فرمانداران درحکومت اسلامی بیان کردند.
ایشان درباره شرایط نمایندگان مجلس خاطرنشان کردند: مجرد اینکه این آدم یک آدم خوبى است خیلى، اول وقت نمازش را مىخواند و نماز شب مىخواند. این براى مجلس کفایت نمىکند. مجلس اشخاص سیاسى لازم دارد، اشخاص اقتصاددان لازم دارد، اشخاص سیاستمدار لازم دارد، اشخاص مطلع بر اوضاع جهان لازم دارد. باید تعهد به اسلام باشد و موافقت با جمهورى اسلامى باشد لکن این مسائل هم باشد. در یک مجلس باید همه چیز باشد در این کمیسیونهاى مجلس از امور ارتشى و کشاورزى و اقتصاد و همه چیز بحث مىشود، باید مطلع باشند اینها.
آنهایى که در این کمیسیونها هستند باید اشخاصى باشد در بینشان که عالم به اقتصاد باشد، عالم به امور کشاورزى باشد، عالم به امور ادارى باشد، عالم به مسائل جهانى باشد.
ایشان دربخش دیگری از سخنان خود تصریح کردند:انتخابات مثل سابق نباشد که از مرکز دستور داده مىشد که این باید وکیل بشود، دیگر کسى هم حقّ ندارد حرفى بزند. انتخابات دست مردم است، رئیس جمهور و نخست وزیر با آن رعیتى که در کشاورزى کار مىکند و آن بازارىاى که در بازار کار مىکند، راجع به انتخابات یک جور هستند، على السواء هستند. یعنى رئیس جمهور یک رأى دارد، نخست وزیر هم یک رأى دارد و آن کشاورزى که در دوردست افتاده ترین این کشور است، آن هم یک رأى دارد. رأیشان فرقى با هم ندارد و همه هم مسئول هستند. در تشخیص خوب و بد، اتکال به قول غیر نکنید مگر اشخاصى باشند که مورد اعتماد خودتان باشد صد در صد. این را به مردم دارم مىگویم و به شما آقایانى که در آتیه متصدى اجراى انتخابات هستید توجه مىدهم که اگر یک انحرافى در یکى از شما پیدا بشود، و این بعد موجب این بشود که در این جمهورى یک لطمهاى وارد باشدبه گردن شماست. به اسلام لطمهاى وارد بشود به گردن شماست. و اگر در اینجا هم کشف بشود معذور نیستید و مورد تعقیب وارد مىشوید.
سخنرانى [در جمع فرمانداران، بخشداران و اعضاى شوراهاى روستایى]
زمان: صبح 13 دى 1362/ 29 ربیع الاول 1404
مکان: تهران، حسینیه جماران
موضوع: وظایف فرمانداران و بخشداران در حکومت اسلامى- اهمیت انتخابات
حضار: ناطق نورى، على اکبر (وزیر کشور)- نورى، عبد اللَّه (نماینده امام در جهاد سازندگى)-
فرمانداران و بخشداران سراسر کشور- اعضاى شوراهاى اسلامى روستاییان
بسم اللَّه الرحمن الرحیم
رفتار حکومتهاى قاجار و پهلوى با مردم
به همه آقایانى که در اینجا تشریف دارند خوشامد عرض مىکنم و توفیق همه آقایان را از خداى تبارک و تعالى براى خدمت به اسلام و مسلمین و خدمت به کشور خودشان خواهانم. شاید میان شماها کسى نباشد که زمان قاجار را درک کرده باشد، اگر هم باشد بسیار کم است. و همین طور اوایل سلطنت پهلوى، اواخرش را که بسیار تغییر کرده بود با آن اوایل ملاحظه کردید. بافت حکومت در آن وقت و بافت کسانى که در دستگاه دولتى کارى به دستشان بود چه استانداران و چه فرمانداران و چه بخشداران و چه دیگران، یک بافت خاصى بود که مناسب بود با دستگاه شاهنشاهى. ممکن نبود که یک نفر بخشدار حتى در یک مجمعى که مردم عادى هستند، کشاورزان هستند، بازاریها هستند آن هم حاضر بشود، با آنها در صف واحد بنشیند. یک بافت خاصى بود که هر یک از آنهایى که در آن وقت حتى فرماندار یک جاى کوچکى بودند اگر مقایسه کنیم با رئیس جمهور امروز ما و نخست وزیر نمىتوانید بدانید که آنها چه وضعى داشتند و اینها چه وضعى. در رفت و آمدهایشان، در نشست و برخاستهایشان، در معاشرتشان یک وضع عجیبى بود. وقتى که یک حکومتى و لو جاى کوچکى وارد مىشد فراشها و آنهایى که اطراف او بودند مردم را کنار مىزدند که
این آقا مىخواهد عبور کند از اینجا، چه برسد به اینکه یک وزیر باشد که دیگر او بالاتر از همه، یا یک نخست وزیر باشد و آنها همه در پیش خودشان آن طور یال و کوپال داشتند لکن در مقابل کشورهاى دیگر ضعیف و ناتوان بودند. با رعیت آن رفتار غیر انسانى را مىکردند و رعیت را از هر طرف تحقیر مىکردند، توهین مىکردند، اذیت و آزار مىکردند، از آنها استفادههاى مادى مىکردند، ولى در مقابل یک سفیر همهشان خاضع بودند.
مردمى بودن مسئولان در نظام اسلامى
امروز ما مىبینیم که فرماندارهاى سرتاسر کشور، به طورى که آقا گفتند و بخشدارها و بعضى از کشاورزها و بعضى از مردم عادى در یک جا نشستند. اگر نخست وزیر و وزیر کشور هم که اینجا تشریف دارند و رئیس جمهور و اینها هم بودند اینها هم در بین اینها همان طور نشسته بودند که اگر کسى از خارج بیاید تشخیص نمىدهد که کدام وزیرند و کدام فرماندارند و کدام بخشدارند و کدام از مردم عادى کشاورز است. این همان بود که در روایات ما هست که اگر کسى وارد مىشد در مسجد رسول اللَّه و ایشان با اصحاب نشسته بودند تمیز نمىداد، مىگفت کدام یکىتان هستید. سابق معلوم بود هر که مىآمد در مجلسى، در یک جایى وارد مىشد معلوم بود که حکومت کى هست.
براى اینکه آن در آن بالا نشسته بود با یک یال و کوپال و یک طور وضع خاص، مردم مىفهمیدند که این است که باید چه باشد. اما رسول خدا در مدینه که مرکز حکومت ایشان بود و سعه حکومتش هم آن وقت زیاد بود، عرب مىآمد مىدید که چند نفر نشستند دور هم با هم صحبت مىکنند، او نمىتوانست بفهمد که کدام یکى اینها در رأس واقع است و حاکم است و کدام یکى از اینها پائینتر هستند. وضع زندگى این بود که تعلیم بدهد به ما که باید این جور باشید که ما بفهمیم تکلیفمان چى است. من امیدوارم که همین طورى که وضع ظاهرى شما آقایان فرمانداران و بخشداران و دیگران و همین طور همه اجزاء حکومت اسلامى، امروز همان طور که وضع ظاهریشان یک وضع بىآلایشى است، وضع روحى و معنویتان هم همان طور باشد. همان طورى که حضرت امیر- سلام اللَّه علیه- مىفرماید که وقتى به او اطلاع داده بودند که یک خلخالى را از پاى یک زن- حالا یا یهودى بوده یا نصارى کشیدند، مىفرماید که- به حسب نقل- که انسان اگر از غصه بمیرد عیب نیست. این طور در مقابل ظلم ناراحت مىشدند. شما همه در محضر خدا هستید، هر جا باشید. قلبهاى شما در محضر خداست، بازوهاى شما، چشمهاى شما، همه چیز شما در محضر خداست و
خدا حاضر است در همه جا.
الگو قرار دادن پیشوایان دین در رفتار با مردم
کوشش کنید که با بندگان خدا جورى رفتار کنید که امامان شما رفتار مىکردند، پیغمبر شما رفتار مىکرد و سایر انبیا رفتار مىکردند. گمان نکنید که حالا فلان نخست وزیر است، فلان وزیر کشور است، فلان رئیس جمهور است،- فلان رئیس مجلس است- فلان استاندار است، فلان بخشدار است، فرماندار است، گمان نکنید که اینها یک چیزى است. آن که همه چیز است به دست آوردن رضاى خداست، و آن به این است که رضاى مخلوق خدا را به دست بیاورید. با مردم که شما سرو کار دارید این مردم را باید رضایشان را به دست بیاورید. همین مردم کوچه و بازار و کشاورزهاى بسیار عزیز و کارمندان و کسانى که در کارخانهها زحمت مىکشند اینها هستند که مایه افتخار یک ملت و مایه پیروزى یک ملت است. پیروزى را براى ما و شما اینها به دست آوردند و اینها ولى نعمت ما هستند. و ما باید این معنا را در قلبمان احساس کنیم که با این ولى نعمتهاى خودمان رفتارى بکنیم که خدا از آن رفتار راضى باشد. گمان نکند آن کسى که فرماندار یک جایى است باید به رعیت آنجا، به مردم عادى آنجا، به بازارى آنجا یک وقت خداى نخواسته یک بالاترى بفروشد، آن طورى که ساخت فرمانداران زمان سابق بود. فرق ما بین جمهورى اسلامى
و شاهنشاهى این است که جمهورى اسلامى از مردم است و جمهورى اسلامى رهین همین مردم عادى کشور است، و شاهنشاهى مىگفت نه، من این طور نیست که به مردم کار داشته باشم، ما خودمان باید کارها را، مردم باید تحت سلطه ما باشند و با مردم آن طور مىکردند. با بندگان خدا رفتار خوب بکنید و پیروزى از آنها به دست ما آمده است.
دشوارتر بودن حفظ پیروزى از اصل آن
و بدانید که حفظ یک پیروزى مشکلتر است از پیروزى به دست آوردن، کشورگشایى از حفظ کشور آسانتر است. الآن ما در مشکل حفظ نظام جمهورى اسلامى هستیم، یعنى آن مرحله اول که پیروزى ابتدایى بود گذشت و پیروز شدید بحمد اللَّه، لکن بقاى این پیروزى و بقاى این دستاوردهایى که شما به دستتان آمد امروز مشکلتر از خود آن پیروزى است که به دستتان آمد، نگهداریش مشکل است. باید همه کوشش کنید که این چیزى که به دست آوردید نگه دارید. این ارزان به دست شما نیامده است، بسیار سنگین به دست شما آمده است و کم چیزى هم نیست که به دست شما آمده است. از جهات معنوى من و امثال من نمىتوانیم حسابش را بکنیم که آن جهات معنوىاى که به دست این ملت آمده است چى هست، آن حسابش با خداى تبارک و تعالى است. از حیث ظاهرى وقتى که ملاحظه مىکنید آن چیزى که امروز به دست کشور اسلام و ملت ایران آمده است آن چیزى است که در طول تاریخ براى ایران پیش نیامده بود. ایران قلدرهاى زیاد داشت، لکن آنها از ضعفایى بودند که در مقابل دولتهاى دیگر تعظیم مىکردند، خصوصاً در این قرنهاى آخر. هر چه بر این زمان شاهنشاهى گذشت ضعف شاهنشاهى زیاد شد، تا آنجایى که یک سفیر از انگلستان در آن وقت،
از امریکا در حالا وقتى که در یک جایى بود مقدرات یک کشور دست او بود، مقدرات کشور ما دست دیگران بود. آن چیزى که شما به دست آوردید این است که شما مقدراتتان را به دست خودتان آوردید. دست امریکا و شوروى و انگلستان و سایر کشورهاى دیگر را قطع کردید، بیرونشان کردید. این یک چیز کمى نیست که دست شما آمده است، این یک چیز بزرگ است و حفظش بالاتر از خودش است.
آنهایى که از شما شکست خوردند آرام نمىنشینند. آنها در صدد این هستند که جبران کنند شکست خودشان را، و شکست خودشان را بخواهند جبران کنند، به حسب آن طورى که وضع آنها و سیره آنهاست، به دست خود شما مىخواهند جبران کنند.
مىخواهند شکست شما به دست خودتان باشد، و این امر بسیار مهم است و باید بسیار رویش دقت بشود. اگر مردم را درکارخانهها، در کشاورزى وادار کنند به اینکه- با ایادى خودشان، وادار کنند به اینکه- سستى کنند در امر کشاورزى که در رأس امور یک کشور امثال کشور ماست، و آنهایى که در کارخانهها کار مىکنند وادار کنند به کمکارى، و کارهاى دیگر، از آنجا نقطه شکست ما شروع مىشود.
تکلیف شرعى در انتخابات
و چون امروز روزى است که باید راجع به تکلیف خودمان در انتخابات عرض کنم، باید عرض کنم که یکى از امورى که مطمح نظر آنهایى است که مىخواهند این انقلاب را به شکست برسانند قضیه مجلس است. مجلس یک چیز سهلى نیست کارش. مجلس یک چیزى است که در رأس همه امورى که در کشور است واقع است. یعنى مجلس خوب همه چیز را خوب مىکند و مجلس بد همه چیز را بد مىکند. و لهذا آنهایى که قبلًا در این کشور حکومت داشتند سعیشان این بود که مجلس را نگه دارند. آن وقتى که دیگر مجلس تحقق پیدا کرده بود و مشروطه شده بود و مجلس پیدا شده بود، سعى مىکردند که مجلس را به دست بیاورند. آن وقت که نمىتوانستند با فشار مردم را الزام کنند باید کیک را چیز بکنید، آن وقت با حیلهها مىکردند، ایادى خودشان، در بلاد، و مردم بیچاره را یا اغفال مىکردند یا خانها وادار مىکردند و وقتى که رضا خان آمد در کار، دیگر قضیه، قضیه این بود که دست شاهنشاه بود، همه چیز دست او بود. البته این آخر هم همین جور بود. فرماندارها هر جا بودند مأمور بودند که در آنجا این آدم را از صندوق بیرون بیاورند. بتوانند مردم را وادار کنند به این کار؛
نتوانستند صندوقها را عوض بکنند، نتوانستند صندوقها را بد بخوانند و همه چیز هم دست خودشان بود. مردم هم چون مأیوس شده بودند کنار رفته بودند، راه دیگر باز بود. یکى از امور بسیار مهم که آنها کارهاى خودشان را با آن انجام مىدهند مأیوس کردن قشرهاى مختلف کشور است. مأیوسشان بکنند از اینکه ما کار ازمان مىآید. کوشش داشتند در رژیم سابق به اینکه مردم را از همه چیز مأیوس کنند، «ما نمىتوانیم، باید از غرب درست بشود، ما همسایه کذا داریم». کوشش مىکردند در این معنا و کسانى که در مجلس پیدا مىشد
احیاناً که مقابل بایستد، آنها یا همان ایادى خود آنها در مجلس مىکوبیدند آنها را، و یا اگر نمىشد آنها را از بین مىبردند. مأیوس مىکردند مردم را از اینکه بتوانند خودشان یک کارى انجام بدهند، طبیب بتواند آپاندیس را معالجه کند. این دردآور بود هر وقت من فکرش را مىکنم متأثر مىشوم از اینکه در زمان محمد رضا براى یک آپاندیس از خارج طبیب آوردند، و این سرکوبى اطبا محترم ما بود. کارشناس از خارج مىآوردند، ارتش حتماً باید کارشناساش از امریکا بیاید. یا اگر آن وقت بود از جاى دیگر بیاید.
براى ما کارشناس مىآوردند. براى کارخانههاى ما کارشناس مىآمد. مىآمد که نگذارد خود شما بفهمید. کارشناس ارتشى مىآمد که نگذارد ارتش چیز بفهمند. نه این که مىآمد به آنها تعلیم کند، مىآمد که جلوى تعلم را بگیرد.
مردم، تعیینکننده سرنوشت انتخابات
امروز که کشور دست خود شما افتاده است و دیگر یک آقا بالا سر ندارید که بیاید بگوید این کار را بکن، آن کار را بکن. از خارج ما هیچ کس را الحمد للَّه نداریم دیگر. هیچ قدرتى الآن در ایران نمىتواند یک کارى را تحمیل کند به ما. امروز باید خود شما بنشینید کارتان را انجام بدهید. انتخابات مثل سابق نباشد که از مرکز دستور داده مىشد که این باید وکیل بشود، دیگر کسى هم حقّ ندارد حرفى بزند. انتخابات دست مردم است، رئیس جمهور و نخست وزیر با آن رعیتى که در کشاورزى کار مىکند و آن بازارىاى که در بازار کار مىکند، راجع به انتخابات یک جور هستند، على السواء هستند. یعنى رئیس جمهور یک رأى دارد، نخست وزیر هم یک رأى دارد و آن کشاورزى که در دوردست افتاده ترین این کشور است، آن هم یک رأى دارد. رأیشان فرقى با هم ندارد و همه هم مسئول هستند. در تشخیص خوب و بد، اتکال به قول غیر نکنید مگر اشخاصى باشند که مورد اعتماد خودتان باشد صد در صد. این را به مردم دارم مىگویم و به شما آقایانى که در آتیه متصدى اجراى انتخابات هستید توجه مىدهم که اگر یک انحرافى در یکى از شما پیدا بشود، و این بعد
موجب این بشود که در این جمهورى یک لطمهاى وارد باشدبه گردن شماست. به اسلام لطمهاى وارد بشود به گردن شماست. و اگر در اینجا هم کشف بشود معذور نیستید و مورد تعقیب وارد مىشوید.
باید شماها بدون توجه به اینکه دستور کسى داده، دستور کسى حق ندارد راجع به انتخابات بدهد، دستور در اجرا، در خوبى اجرا بله، وزیر کشور دستور مىدهد که اجرا خوب بشود، اجرا اسلامى باشد. اما یک بالایى بخواهد به شما دستور بدهد که کِیَک باید وکیل بشود، کِیَک مىخواهد وکیل بشود این امر نیست در اسلام، در ایران هم نیست.
اینکه من عرض مىکنم براى این است که بعدها کسانى که در ایران بعدها و نسلهاى بعد مىآیند بدانند که باید این طور باشند و الّا امروز ما کسى را نداریم که دستور بدهد، پیشنهاد مىکند و مردم مختارند. فرض بکنید که اگر همه کسانى که در رأس [هستند] بروند پیشنهاد بکنند که فلان آدم را شما وکیل کنید لکن شما به نظرتان درست نباشد جایز نیست بر شما تبعیت کنید. باید خودتان تشخیص بدهید که آدم صحیحى است تا اینکه بتوانید رأى بدهید.
نیاز مجلس و کمیسیونها به کارشناسان و صاحبنظران
و مجرد اینکه این آدم یک آدم خوبى است خیلى، اول وقت نمازش را مىخواند و نماز شب مىخواند. این براى مجلس کفایت نمىکند. مجلس اشخاص سیاسى لازم دارد، اشخاص اقتصاددان لازم دارد، اشخاص سیاستمدار لازم دارد، اشخاص مطلع بر اوضاع جهان لازم دارد. باید تعهد به اسلام باشد و موافقت با جمهورى اسلامى باشد لکن این مسائل هم باشد. در یک مجلس باید همه چیز باشد در این کمیسیونهاى مجلس از امور ارتشى و کشاورزى و اقتصاد و همه چیز بحث مىشود، باید مطلع باشند اینها.
آنهایى که در این کمیسیونها هستند باید اشخاصى باشد در بینشان که عالم به اقتصاد باشد، عالم به امور کشاورزى باشد، عالم به امور ادارى باشد، عالم به مسائل جهانى باشد.
مجلس مىخواهد ایران را در مقابل جهان اداره کند، مجلس یک چیزى نیست که بخواهد ایران را در مقابل خودش درست بکند. ایران در مقابل جهان است امروز، آن هم یک جهان امروزى و یک ایران امروزى. ایران امروزى که تک است در دنیا و جهان امروزى که همه مهاجماند، همه مهاجم به شما هستند. شما مىخواهید که یک مجلسى داشته باشید که در مقابل این مهاجماتى که از خارج مىشود پایدار باشد. یک دولتى را او تعیین کند که در مقابل تهاجماتى که در دنیا واقع مىشود، فشارهایى که واقع مىشود در دنیا این بتواند دفاع کند، و این از مجلس سرچشمه مىگیرد، از مجلس دولت درست مىشود و شما یک همچو مجلسى لازم دارید. شما براى حفظ کشور خودتان، براى حفظ اسلام عزیز، که این همه خون در راهش ریختید باید پایدارى کنید و توجه بکنید که حفظ کنید این را، و حفظش نسبت به شماها که مأمورین هستید به این است که- اجرایش را بدون اینکه به کسى اعتنا کنید اجرایش را خوب و موافق شرع و موافق اسلام و موافق مصالح کشور اجرا کنید. و مردم هم همه آزادند. عرض کردم از رئیس جمهور و نخست وزیر و وزیر کشور و همه اینها گرفته تا آن کسى که در آخر این کشور مشغول کشاورزى است فرقى ندارند در اینکه
مکلفاند آدمى را که باید به درد مملکت بخورد انتخاب کنند و خودشان تشخیص بدهند.
آزادى در تشخیص و انتخاب نماینده
بازار باید خودش تشخیص بدهد. کارخانهها باید خودشان تشخیص بدهند، هیچ کس تحت تأثیر دیگرى نیست. بله اگر چنانچه اشخاص مطمئنى باشند که آنها تشخیص بدهند، شهادت بدهند که فلان آدم جهات مختلفش همه خوب است، آن وقت مانعى ندارد که کسى به واسطه تشخیص آنها و اطمینان به اینکه این صحیح است رأى هم به آنها بدهد. اما این طور نیست که کورکورانه انسان دنبال این باشد که ببیند کیک چه گفته، این صحیح نیست، این در اسلام نیست و در جمهورى اسلامى هم نباید باشد. شما فرمانداران و بخشداران و همین طور اشخاص محترمى که این انجمنهاى اسلامى را در سرتاسر کشور دارند، همهتان موظفید به اینکه در این امر دقت کنید که خوب انجام بگیرد، نبادا یک وقت خداى نخواسته، یک تقلبى در کار بیاید، نبادا خداى نخواسته یک اشخاص نابابى خودشان را عوضى جا بزنند که از این معانى بسیار خواهد بود. اینهاتکلیف شماست که بکنید. مردم هم خودشان مکلفند به اینکه هم شرکت کنند در انتخابات. نروند کنار، تکلیف است، حفظ اسلام است، رفتن کنار خلاف تکلیف است، خلاف مصالح اسلام است.
آن مقدسى که خیال مىکند کنار نشسته و دخالت در امور اسلامى نمىکند، او بر خلاف اسلام دارد رفتار مىکند، اگر خداى نخواسته یک همچو آدمى باشد. آن آدمى که به واسطه اینکه مثلًا یک چیز اعوجاجى از یک نفر مىبیند یا از یک گروهى مىبیند کنار برود، این بر خلاف مصالح اسلام عمل مىکند. این معانى در صدر اسلام هم بوده است، در زمان ائمه ما هم بوده است. خوب، همه اینها بوده لکن آنها کنار گرفتند، آنها مشغول فعالیت خودشان بودند. به مردم عرض مىکنم شرکت کنید در این انتخابات و تمیز بدهید اشخاصى را که لایقاند براى این مقام. مقدّرات کشورتان را به دست کسانى بدهید که براى کشور شما مفیدند از حیث سیاست، از حیث اقتصاد، از حیث همه چیز. اگر مسامحه بکنید و امروز هم کسى نفهمد، خدا هست، خدا مىداند و مىبیند. شما در محضر خدا هستید هر جا هستید. همه خلق اللَّه در محضر خدا هستند هر جا هستند. بر فرض اینکه من یک کار خلاف کردم اسلام که خلاف نکرده است، شما براى اسلام کار بکنید، چکار دارید که فلان آدم بد کرده. خوب، بد کرد، بد بکند شما خوب بکنید براى اسلام تا آن بد هم به تبع شما ان شاء اللَّه خوب بشود.
کنار نروید، آقایان علما کنار نروید. و البته باید از هر طایفهاى باشد اطلاعاتش داشته باشد و اشخاصى باشند که همه جهاتشان [خوب] باشد. و در هر صورت من دعا مىکنم که ان شاء اللَّه موفق باشید و مؤیّد باشید و این مطلبى که جزء فرایض باید حسابش کرد به طور شایسته شما عمل بکنید و به طور شایسته اجرا بکنید و مردم هم به طور شایسته حضور داشته باشند. مردم اگر حضور نداشته باشند و خداى نخواسته، لطمهاى به اسلام وارد بشود، مسئول هستند. ان شاء اللَّه خداوند همه شما را موفق کند.
و السلام علیکم و رحمة اللَّه.
صحیفه امام، ج18، ص 278 تا 286