حضرت امام خمینی در 6 دى 1361 درسخنان خود درجمع اعضای حزب جمهوری اسلامی ایران خاطرنشان کردند:مبدأ همه خطرها براى انسان خود آدم است، و مبدأ اصلاح هم از خود آدم باید شروع شود. و نمىشود که یک واعظى که خودش اصلاح نشده بتواند دیگران را اصلاح کند. و آن واعظى مىتواند موعظه کند که در باطنش هم موعظه شده باشد. و همین طور هر کس که مىخواهد صحبت کند باید توجه کند که چه مىخواهد بگوید. آیا در این چیز رضاى خدا هست؟ آیا دعوت به خودش هست یا دعوت به خدا؟ بعد هم که صحبت کرد، بنشیند که آیا این صحبت براى این بود یا براى آن.
سخنرانى [در جمع مسئولان حزب جمهورى اسلامى (حزب اللَّه و حزبهاى شیطانى)]
زمان: صبح 6 دى 1361/ 11 ربیع الاول 1403
مکان: تهران، جماران
موضوع: حزب اللَّه و حزبهاى شیطانى
حضار: خامنهاى، سید على (رئیس جمهور و دبیر کل حزب جمهورى اسلامى)- هاشمى رفسنجانى، اکبر (رئیس مجلس شوراى اسلامى)، اعضاى شوراى مرکزى و مسئولان دفاتر حزب جمهورى اسلامى سراسر کشور.
بسم اللَّه الرحمن الرحیم
بیان تفاوت حزب اللَّه با حزبهاى شیطانى
این هم از برکات انقلاب و نهضت اسلام است که با آقایانى که در اطراف هستند ملاقات مىکنم و امیدوارم این اجتماعات و ملاقاتها مفید باشد. از اول عالم تا حال، دو حزب بوده است: یکى حزب الهى و یکى حزب غیر الهى و شیطانى. و آثار هر یک هم جدا بوده است و آنى که مال اللَّه بوده، چون مقصد، خداى تبارک و تعالى است، به سوى او و در راه مستقیم است و آن که بر خلاف این راه بوده، که اکثریت هم با اینهاست، حزبهاى شیطانى هستند، از صدر عالم تا حالا، زمان رسول اللَّه هم بوده است و در زمان خودمان هم حزب رستاخیز را دیدید که مقصدشان معلوم بود. حزبهاى الهى، آثارش این است که روح خداست؛ یعنى، کوشش آن این است که دعوت به خود نکند و دعوت به خدا بکند؛ دعوت به طبیعت نکند و دعوت به الوهیت و ملکوت بکند. و این علامتى است که انسان خودش مىتواند بفهمد که کجا مىرود؛ آیا طرف حزب خدایى و خدا مىرود و جزء حزب اللَّه است یا طرف حزبهاى دیگر؟ انسان مىتواند تشخیص بدهد که چه کاره است. البته گاهى حجابها مانع مىشود که انسان بفهمد چه کاره است. آنها که در این راهاند که راه را پیدا کنند، مىتوانند حجابها را پاره کنند و بیایند راه حزب اللَّه را، ازباب اینکه
حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ. و حزبهاى دیگر هم که فرضاً مدتى بمانند و دست و پا بزنند مغلوباند.
نفاق بدترین و بالاترین انحراف انسان
و آن چیزى که لازم است براى همه افراد بشر، این است که توجه کنند که خودشان را در حزب خدا وارد کنند. انبیا هم براى همین آمدند؛ یعنى، اگر جنگ مىکردند براى خدا بود و اگر صلح مىکردند براى خدا و اگر دعوت مىکردند براى خدا. و هیچ یک از انبیا را سراغ نداریم که گوشهگیرى کرده باشد؛ چوپان است، عصایش را بر مىدارد و راه مىافتد براى نجات مردم و فرعون، ولى فرعون نتوانست نجات پیدا کند. و اسلام است که راه افتاد با همین فقیرها و با همین مردم که در نظر اشخاص دیگر مردم پایین بودند و اشکال به پیغمبر مىکردند که با تو یک دسته اراذل و مردم پست هستند! و امروز تمام خوبیهایى که در دنیا هست و تمام آثار خیر، اثر دعوت انبیاست؛ یعنى، مردمى که دعوت انبیا را قبول کردند، آثار خیر گذاشتند و یک دسته هم که اعوجاج داشتند و آثار خیر گذاشتند، باز هم اینها از آثار انبیاست؛ براى اینکه آثار انبیا اسباب این شد تا آنها از خوف ملتها یک همچو کارهایى را انجام دهند و خودشان را به این راه بزنند و وارد بشوند که مقاصدشان را پیش ببرند، لکن این انحراف است و انسان باید از این انحرافها نجات پیدا کند.
و بدترین انحراف این است که انسان در ظاهر یک جورى نمایش دهد که واقعش بر خلاف اوست. این نفاق است و نفاق از بدترین خبرهایى است که در قرآن مجید آمده براى خود منافقین، بخصوص یک سوره آمده است، و براى غیر منافقین بالخصوص سوره نیست. البته براى کفار آمده که کفار منافقین هم هستند. بنا بر این، آن قدرى که اسلام تکیه کرده است بر اینکه منافقین را از بین ببرد یا اصلاحشان کند، براى کفار این طور نیست. انسان مىداند با آدم کافر چه بکند، اما با منافقین نمىداند چه کند. زمان پیغمبر هم همین طور بوده است. و در اسلام از منافقین بیشتر تکذیب شده است و منافق اوضح مصادیق کفر است.
اصلاح نفس قبل از اصلاح دیگران
در هر صورت، باید جامعه ما، روحانیون ما، روشنفکران ما و دانشمندان ما در فکر این باشند که این نعمت و فرصتى که خدا به ما داده است، طورى نشود که آن را شکر نکنیم. آقایان در هر جا که هستند، در حزب یا در خارج حزب، باید کارى کنند که مردم را در صحنه نگه دارند. وقتى مردم با هم مجتمع شدند، آن وقت است که مىتوانند کارى انجام دهند و وقتى قطرات جمع شد سیل هم درست مىشود. بنا بر این، ما باید دعوت بکنیم و دعوت ما به خود نباشد، دعوت به دنیا نباشد، دعوت به خدا باشد. وقتى دعوت به خدا شد و دنیا هم الهى شد، مىشود آخرت و مىشود ملکوت دنیا و فرقى ندارد ما بین اینجا و ملکوت و جبروت؛ همهاش جلوهاى است از خدا. آن چیزى که دنیا را بد مىکند این است که انسان توجه کند به عالم پایین، در مقابل خداى تبارک و تعالى. و کسى که دنیا را دارد و خیرات و مبرات و زکات و خمس و همه اینها را مىدهد، دنیایش بد نیست. و میزان، حجم نیست؛ میزان، آن وضعیت روحى هر کس است.
و مبدأ همه خطرها براى انسان خود آدم است، و مبدأ اصلاح هم از خود آدم باید شروع شود. و نمىشود که یک واعظى که خودش اصلاح نشده بتواند دیگران را اصلاح کند. و آن واعظى مىتواند موعظه کند که در باطنش هم موعظه شده باشد. و همین طور هر کس که مىخواهد صحبت کند باید توجه کند که چه مىخواهد بگوید. آیا در این چیز رضاى خدا هست؟ آیا دعوت به خودش هست یا دعوت به خدا؟ بعد هم که صحبت کرد، بنشیند که آیا این صحبت براى این بود یا براى آن. این راهى است براى سیر انسان به خدا که مراقبت کند از خودش و بعد از مراقبت، محاسبه نماید. این طور نیست که حزب بد باشد یا هر حزبى خوب باشد؛ میزان، ایده حزب است و اگر ایده چیز دیگرى باشد این حزب شیطان است، هر اسمى هم داشته باشد. بنا بر این، ما باید کوشش کنیم که حزبمان را حزب اللَّه کنیم، خودمان را جزء حزب اللَّه قرار دهیم. و من امیدوارم که آقایان موفق شوند در هر جا که هستند، براى اسلام و براى خدا و براى رسیدن به مقصد الهى فعالیت کنند و اگر در بین خودشان دیدند که کسى انحراف دارد، به آقایان اطلاع دهند. من امیدوارم که خداوند تأیید کند که براى اسلام ان شاء اللَّه، مفید واقع شوید.
و السلام علیکم و رحمة اللَّه و برکاته
صحیفه امام، ج17، ص191 تا 195
سخنان امام خمینی درجمع مسئولان حزب جمهوری اسلامی
کد خبر:
۱۶۲۱۳