با وجود گذشت هشت ماه از انتخابات نخستین دوره مجلس خبرگان رهبری که در 19 آذرماه 1361 برگزار شد، همچنان ملتی که با مشارکت 38/77 درصدی خود در این انتخابات بار دیگر رأی آری به نظام ولایت فقیه و جمهوری اسلامی دادند، در انتظار افتتاح این مجلس و آغاز به کار آن بودند که بالاخره در 23 تیرماه سال بعد یعنی سال 1362، خبرگان ملت برای نخستین بار تشکیل جلسه داد و همه حوادث این هشت ماهه در چند جمله موجز و مؤثر در کلام امام امت تجلی یافت؛ آنجا که فرمود: «شما دیدید و شنیدید که با اصل پنجم قانون اساسى چه مخالفتها شد و چه جار و جنجالها به پا کردند و بحمدالله تعالى موفق نشدند مأموریت خود را انجام دهند و اخیراً با همین تعیین خبرگان نیز مخالفت کردند و سمپاشى نمودند و بحمدالله با شکست مواجه شدند. و امروز هم شما نباید از کید ساحران و وسوسه خنّاسان، غافل باشید! راه خود را با قدرت الهى و تعهّد به اسلامِ بزرگ و قوّت ایمانى و روحى ادامه دهید و به هیچ چیز الاّ مصالح اسلام و مسلمین فکر نکنید! و در این صورت، خداوند متعال، پشت و پناه شماست».
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، امام راحل در این پیام که بخشی از آن خطاب به خبرگان و بخشی دیگر خطاب به رهبر یا شورای رهبری پس از خود است، فرمودند:
«بسم الله الرحمن الرحیم
با تأیید خداوند متعال - جلّ و على - و پشتیبانى حضرت ولى اللَّه اعظم بقیة اللَّه - أرواحنا لمَقْدمه الفداء - بر حسب اصل یکصد و هفتم قانون اساسى جمهورى اسلامى، مجلس مبارک خبرگان - که به وسیله آراى ملّت عظیم الشأن ایران، شمارى از علماى اَعلام و حجج اسلام، اداماللَّه بقائهم،براى تعیین رهبر یا شوراى رهبرى، انتخاب شدهاند - مفتوح گردید.
مجلسى که براى ادامه نظام جمهورى اسلامى و شرعیّت بخشیدن به آن، نقش اساسى را دارد؛ مجلسى که علاقهمندان به اسلام و جمهورى اسلامى، دل بدان بسته و مخالفان و دشمنان آن، چشم به آن دوختهاند. آنان، دل بستهاند که منتخبین آنها - که از علماى متعهد و آگاه به مصالح و مفاسدند - با رأى مبارک خود، شایستهترین و آگاهترین و متعهدترین فقیه یا فقها را براى این مقام - که صیانت نظام جمهورى اسلامى و هدایت آن بهطور شایسته و موافق با شریعت مطهره، بستگى به آن دارد - با اعتقاد به حضور خداوند متعال - جلّ و على - و نظارت او بر آرا و اعمال و احوال آنان، تعیین نمایند و رضاى او را بر رضاى خود و دیگران مقدّم دارند. و اینان چشم طمع دوختهاند که شاید به وسیله ایادى خود بتوانند لغزشى، خداى نخواسته، ایجاد کنند که در آتیهاى ولو دراز مدت، نظام اسلامى را به انحراف کشانند.
ما مىدانیم که ابرقدرتها و حکومتهاى وابسته به آنان، با اسلامِ شاهنشاهى و مَلِکى مخالف نیستند، بلکه بىشک آن را تأیید نیز مىکنند، اسلامى که به وسیله ایادى ابلیسى خود و جُهّالِ به صورت عالِم، عرضه شود که علماى اسلام و مسلمانان نباید در امور سیاسى و اجتماعى مسلمین دخالت کنند و نباید در امور مسلمانان اهتمام نمایند و حکم واضح عقل موافق با قرآن را نادیده گرفته و حدیث «مجارى الأمور بید العلماء بالله» را ضعیف و سخن شریف «و أمّا الحوادث الواقعة فارجعوا فیها إلى رواة أحادیثنا» و دیگر احادیث از این قبیل را، بى مبنا یا به تأویل کشانند، صددرصد مورد تأیید آنان است. چه بهتر که دست علماى متعهد و مسلمانان بیدار را، این درباریان روحانى نما و بازى خوردگانِ غافل از سیاست بازىِ شیاطین، ببندند و راه را براى چپاول و سلطه قدرتها باز کنند! آنان، از اسلامى که مؤید آنها است چه باک دارند؟ از اسلام على ابن ابى طالب - علیه صلوات الله و سلامه - مىترسند. اگر آن شهید دلباخته اسلام و اسلام شناس حقیقى، مثل اینان فکر مىکرد و به گوشه عُزلت، به عبادت خدا مشغول مىشد و راهى جز بین مسجد و منزل نمىپیمود، نه جنگ صفین و نهروان پیش
مىآمد و نه جنگ جمل و نه مسلمانان، فوج فوج به قتل مىرسیدند و شهید مىشدند و اگر سیدالشهداء (ع) مثل اینان فکر مىکرد و در کنار قبر جدش به ذکر و دعا مىپرداخت، فاجعه بزرگ کربلا پیش نمىآمد و دوستان ارجمند خداوند، قطعه قطعه نمىشدند و آلالله به اسارت نمىرفتند و از آنها بالاتر، اگر رسول اکرم (ص) مانند اینان فکر مىکرد و به نصیحت و بیان احکام عبادات مىپرداخت، آن همه رنج و مصیبت نمىدید و آن همه مسلمانان به شهادت نمىرسیدند و در علماى معاصر، اگر مرحوم آیة اللهِ عظیم الشأن، آقا میرزا محمد تقى شیرازى، با آن مقام بزرگ در علم و ورع و تقوا، همانند اینان فکر مىکرد، در عراق جنگ بین مسلمانان و انگلیسهاى متجاوزِ غاصب، پیش نمىآمد و آن همه مسلمانان شهید نمىشدند و استقلال عراق تأمین نمىشد.
حکومتهایى که در عصر حاضر، با دل و جان و اسم اسلام در خدمت ابرقدرتها، به ویژه آمریکا هستند و عامل تأمین منافع آنان در جهان مىباشند و آخوندهاى دربارىِ از خدا بى خبر که مؤیّد آنان و مخالف با رژیم اسلامى هستند و کوشش در هدم اسلام پرخاشگرِ بر ستمگران به سیره رسولالله (ص) و عَلَم کردن اسلام شاهنشاهى و مُلوکى هستند که مسلمانان متعهد را به جرم شکایت از ظلم آمریکا و اسرائیل، مىخواهند از فریضه حج محروم کنند، باید مورد تأیید شوروى و آمریکا و اسرائیل باشند.
و اکنون شما - اى فقهاى شوراى خبرگان و اى برگزیدگان ملّت ستمدیده در طول تاریخ شاهنشاهى! - مسئولیتى را قبول فرمودید که در رأس همه مسئولیتهاست و آغاز به کارى کردید که سرنوشت اسلام و ملّت رنج کشیده و شهید داده و داغ دیده، گرو آن است. تاریخ و نسلهاى آینده، در باره شما قضاوت خواهند کرد و اولیاى بزرگ خدا، ناظر آرا و اَعمال شما مىباشند، (و الله من ورائهم محیط و رقیب). کوچکترین سهل انگارى و مسامحه و کوچکترین اِعمال نظرهاى شخصى و خداى نخواسته تبعیت از هواهاى نفسانى - که ممکن است این عمل شریف الهى را به انحراف کشاند - بزرگترین فاجعه تاریخ را به وجود خواهد آورد. اگر اسلام عزیز و جمهورى اسلامى نوپا، به انحراف کشیده شود و سیلى بخورد و به شکست منتهى شود، خداى نخواسته، اسلام، براى قرنها، به طاق نسیان سپرده مىشود و به جاى آن، اسلام شاهنشاهى و مُلوکى جاىگزین آن خواهد شد.
شما برگزیدگان مستضعفان، مىدانید که با کوتاه شدن دست ابرقدرتهاى چپاولگر از کشور اسلامى شما، آنان و وابستگان به آنها، ماهیّت اسلام و قدرت الهى آن را لمس نمودند و چون افعى زخم خورده در کمین نشستهاند که از هر راهى بتوانند خود یا به وسیله پیروان از خدا بى خبر خود، این نظام الهى را از مسیر خود منحرف نمایند. و بالاترین انحراف - که منجر به انحراف تمام ارکانها مىشود - انحراف رهبرى است که امروز شما نقش اوّل آن را دارید.
شما دیدید و شنیدید که با اصل پنجم قانون اساسى چه مخالفتها شد و چه جار و جنجالها به پا کردند و بحمدالله تعالى موفق نشدند مأموریت خود را انجام دهند و اخیراً با همین تعیین خبرگان نیز مخالفت کردند و سمپاشى نمودند و بحمدالله با شکست مواجه شدند. و امروز هم شما نباید از کید ساحران و وسوسه خنّاسان، غافل باشید! راه خود را با قدرت الهى و تعهّد به اسلامِ بزرگ و قوّت ایمانى و روحى ادامه دهید و به هیچ چیز الاّ مصالح اسلام و مسلمین فکر نکنید! و در این صورت، خداوند متعال، پشت و پناه شماست.
لازم است به رهبر محترم آتیه یا شوراى رهبرى، تذکّرى برادرانه و مخلصانه بدهم. رهبر و رهبرى، در ادیان آسمانى و اسلام بزرگ، چیزى نیست که خود به خود ارزش داشته باشد و انسان را خداى نخواسته به غرور و بزرگ اندیشى خود وادارد. آن، همان است که مولاى ما على ابن ابى طالب (ع) در باره آن گوشزد فرموده است.
اساساً، انبیاى خدا - صلوات اللَّه و سلامه علیهم - مبعوث شدند براى خدمت به بندگان خدا، خدمتهاى معنوى و ارشادى و اخراج بشر از ظلمات به نور و خدمت به مظلومان و ستمدیدگان و اقامه عدل فردى و اجتماعى. شما که خود را پیروان اصحاب وحى و اولیاى عظیم الشأن مىدانید و بحمد اللَّه هستید، خود را جز، خدمتگزار به ملتهاى ستمدیده، ندانید! و باید بدانید که تبهکاران و جنایت پیشگان، بیش از هر کس، چشم طمع به شما دوختهاند و با اشخاص منحرف نفوذى در بیوت شما، با چهرههاى صد در صد اسلامى و انقلابى، ممکن است خداى نخواسته، فاجعه به بار آورند و با یک عمل انحرافى، نظام را به انحراف کشانند و با دست شما، به اسلام و جمهورى اسلامى سیلى زنند.
اللَّه اللَّه در انتخاب اصحاب خود!
اللَّه اللَّه در تعجیلِ تصمیمگیرى، خصوصاً در امور مهمّه!
باید بدانید و مىدانید که انسان، از اشتباه و خطا مأمون نیست. به مجرد احراز اشتباه و خطا، از آن برگردید و اقرار به خطا کنید که آن، کمال انسانى است و توجیه و پافشارى در امر خطا، نقص و از شیطان است.
در امور مهمّه، با کارشناسان مشورت کنید و جانب احتیاط را مراعات نمایید!
این جانب، مطالبى را در 30 صفحه به عنوان وصیت نوشتهام و یک نسخه آن را در مجلس مبارک خبرگان، امانت مىگذارم که پس از مرگ این جانب منتشر خواهد شد.
از خداوند متعال، عاجزانه مسئلت مىنمایم که اسلام بزرگ را عظمت بیشتر بخشد! و توفیق وحدت را براى حفظ کیان اسلام و کشورهاى اسلامى، نصیب ملتهاى اسلامى فرماید! و جمهورى اسلامى را هر چه بیشتر تقویت نماید! و ما را مورد عنایت حضرت بقیة اللَّه - عجّل اللَّه فرجه الشریف و روحى لمقدمه الفداء - قرار دهد!
والسلام على عباد اللَّه الصالحین.
23 تیرماه 1362 /3 شوال المکرم 1403»
صحیفه امام ، جلد 18 صفحه 3