جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت جماران/

چرا گاهی بچه های جنگ بیگانه پنداشته می شوند؟!

کد خبر: ۱۰۲۸۸۶
چرا گاهی بچه های جنگ بیگانه پنداشته می شوند؟!
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران - سید علیرضا بهشتی: دفاع مقدس در سرزمین ما محصول یک اتفاق نیست؛ وارث پیوندی جاودانه با معبودی یگانه است. تاریخی شفاف و بی حاشیه دارد و حدیثی ساده و بی غش؛عاری از دعواهای دیرینه عقل و نقل؛ تاریخی که با مشق عشق پیوندی دیرینه دارد؛ نه توصیف پذیر است و نه توضیح را بر می تابد؛ آن قدر واقعی و ملموس است که در هرکوچه و خیابان با ما زندگی می کند و آن قدر آشنا است که نبودنش را به راحتی حس می کنیم. دوران دفاع مقدس حدیث ایثار ابرمردانی است که هویت ملی ما را باز آفریدند. هویتی که شالوده آن عشق و ایمان است.

اگر بخواهیم این دوران را فقط در تصویر و نگارش و بیان بازنمایی کنیم، بی گمان آب در هاون کوفتن است و محیط به کفچه پیمودن. دفاع مقدس را باید شناخت و حس کرد. چگونه می شود طنین گام های ابرمردانی که با چنگ زدن به ریسمان الهی و استعانت از ثامن الائمه(ع) «نصرمن الله و فتح قریب» را با شکستن حصر آبادان محقق کردند، از یاد ببریم.هوز فریاد یا حسین که گویا از حنجره تاریخ بیرون می آمد، در طریق قدسی بزرگمردان عرصه ایثار در حریم قدسی بستان به گوش می آید. مگر می شود صلابت صفدری خیبر و کرامت حیدری همت و باکری را از یاد برد. صلابتی که نام رسول الله آغاز گر آن بود و حلاوتی که در مجنون و هور و طلائیه کام هر آنکه قلبش برای این وطن می تپید را شیرین کرد.

چه با شکوه بود عزت و جلالی را که پهلوانان بی ادعای این سرزمین در والفجر 8 و کربلای 5 با نام مبارک فاطمه الزهرا(س) برای ما به ارمغان آوردند و اقتدار ایران و اسلام را دگرباره بر بستر تاریخ جاودانه کردند. آری، میراث جنگ خود تاریخ سترگی است که مسئولیت تکریم و حفظ آن بر دوش ما همواره سنگینی می کند؛ میراثی که باید در برابر هیاهو و بیداد زمانه و استیلای علم و تکنولوژی عاشقانه حفظش کرد، چرا که این بزرگمردان دوران دفاع مقدس بودند که ما را در قالب هویتی واحد بازتعریف و جان و و میهنمان را با کمترین ادعا حفظ کردند. اما این روزها؛ کمی با آن دوران غریبه شده ایم.

گهگاهی آشناترین حافظان راستین این مرز و بوم را بیگانه می پنداریم و بچه های جنگ را مانند گذشته نمی شناسیم. به نظر می رسد این روزها در برخی موضوعات چنان درگیر بازی های سیاسی و نگاه های جناحی می شویم که برخی اوقات شاهدیم که بچه های جنگ غریبه پنداشته می شوند و حتی بدتر از آن در برخی موضوعات بی رحمانه ترین تندی ها نسبت به آنها نیز صورت می گیرد، انگار که سیاست غباری بر چهره دفاع مقدسمان پاشانده است. گویا شورش زمان ماندگارترین حماسه تاریخ سرزمینمان را از یادمان برده است. اگر بر سر بالین بزرگمردانی از جنس دفاع مقدس برویم، با متانتی که در چشمانشان پیداست و آرامشی که سنگینی تاریخی عظیم را با خود حمل می کند، می توانیم دلگیری آنها را از رسم بدعهدی ایام حس کنیم. اما آنها شکر را به جای شکوه بر می گزینند و «جَاهِدُواْ فِی سَبِیلِهِ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ» را بهترین عنایت نهایت لطف خدا می دانند.

این روزها رسم بدتر این است که عده ای که شاید بوی جنگ هم به مشامشان نرسیده است و حتی شاید مناطق غربی و جنوبی کشور را کیلومترها عقب تر از خط مقدم جبهه ها در 8 ساله دفاع مقدس حس، درک و لمس نکرده اند، داعیه دار دفاع مقدس و جنگ شده اند و خود را در صف جلوتر از فرماندهان جاودانه تاریخ این حماسه جاودان می پندارند.

8 سال جنگ تحمیلی سرشار است از ایثار جوانانی است که کتاب و قلم را رها کرده و در میادین رزم، مشق عشق آموختند. لاله هایی که با مهر به وطن در گلزار این مرز و بوم روییدند و باغی پر از شکوه و بی خس و خار را در تاریخ ذهن و اندیشه ما جاودانه کردند. شایسته است که هر روز و هر شب در ذهن خود حماسه ارزشمند ابرمردان این عرصه را به یاد آوریم و فراموش نکنیم که حدیث ایثار پهلوانان و بزرگمردان جنگ تحمیلی غبار کهنگی نمی گیرد. راهی که تار و پود آن با عشق عجین شده است و بن مایه اش غیرت و ایثار است. کوتاه اینکه که پاسداشت یاد و حضور آنان نه تنها ضرورتی انکار ناپذیر که قدردانی از فرهنگی بی بدیل و یگانه است که بیشتر از جنگ و تیر و تفنگ، موهبت و مهر و صبر و ایمان را به یاد می آورد؛ فرهنگی که تجلی و مصداق آشکار شهادت است.

انتهای پیام

دیدگاه شما