برای افرادی که مسیر خود در دبیرستان و دانشگاه را با مطالعه مثلثات و دیفرانسیل و انتگرال به اشتباه طی کرده اند، برخورداری از نبوغ ریاضی امری دست نیافتنی است که از دسترس بسیاری خارج است. اما نوع نبوغ آلبرت اینشتین - که ترکیبی نادر از استعداد، خلاقیت و پشتکار بود - به اندازه ضریب هوشی برای وی از اهمیت برخوردار بود. به گزارش جی پلاس، شاید جالب ترین جنبه مورد بحث در کتاب جدید دیوید بودانیس، روزنامه نگار ساکن لندن، که بیوگرافی با نام "بزرگترین اشتباه اینشتین" نام دارد، در نشان دادن این واقعیت باشد که بخش اعظمی از موفقیت اینشتین مدیون پشتکار مثال زدنی او بوده است. خوشبختانه، اینشتین در سیستم آکادمیک ساختارمند در آستانه قرن بیستم این پشتکار را به خرج داد، در سیستمی که به تکرار و یادسپاری (فارغ از یادگیری معنایی) مطالب ارزش میداد. اگر اینشتین از اعتماد به نفس یا حس کنجکاوی در زمانی که تلاش می کرد جهان هستی را درک کند برخوردار نبود، ممکن بود نبوغ او هرگز بروز نکند. اما این حقیقت که این فیزیکدان آلمانی هنوز هم پس از گذشت یک قرن از معرفی تئوری نسبیت اش تا این حد مورد توجه است شاهدی بر نبوغ نادر او است. بودانیس در کتاب خود به بیانی روشن و با ذکر نکات تاریخی بیشتری نسبت به آنچه در کتاب های درسی دیده می شود به جزییات کار اینشتین در نظریه نسبیت عام می پردازد. بعنوان مثال، در این کتاب به جزییات تغییرات فضا-زمان تحت تاثیر جرم و جاذبه و همچنین این موضوع که جاذبه چگونه می تواند در صورت عبور فوتون ها از فاصله بسیار نزدیکی از جسمی بسیار بزرگ مانند خورشید نور را خم کند می پردازد. در طی خورشیدگرفتگی که در سال ۱۹۱۹ رخ داد، تحقیقات تایید شده ای نشان دادند که خورشید نور تشعشع یافته از یک ستاره را به میزان ۱.۴ ثانیه قوسی خم کرد که این میزان کمی از ۱.۷ ثانیه قوسی پیش بینی شده توسط اینشتین کمتر بود. اما این تاییدیه به عنوان مهم ترین تئوری جاذبه ای از زمان اسحاق نیوتن نام گرفت. اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی، اینشتین یکی ااز معروف ترین افراد روی کره زمین بود و توجه افراد معروف و مشهوری شامل هنرپیشگان هالیوود را به خود جلب کرد. شاید این واقعیت با تصویری که ما از اینشتین به عنوان یک فرد آکادمیک ژولیده در ذهن داریم منافات داشته باشد. اما همانطور که بودانیس در کتاب خود اشاره می کند، اینشتین هم مانند هر شخص دیگری در روابط شخصی و احساسی خود می توانست مرتکب اشتباه شود. اینشتین همزمان با تجربه شکست در روابط رومانتیک و احساسی، با مسایل علمی و حرفه ای نیز دست و پنجه نرم می کرد. بعنوان مثال، چگونه جهان ایستا از بن بست جاذبه ای بین کهکشانی که از کشیده شدن کهکشان ها به درون هم ناشی می شود دوری می جوید؟ به نظر اینشتین، این امر بدون شک به فروپاشی مفهوم فضا- زمان می انجامید. بنابراین، لامبدا را معرفی کرد، مفهومی ریاضی که به معنی "ثابت کیهانی" است که آن را با یک نیروی دافعه کیهانی درمی آمیزد. چنین نیرویی با اثرات چنین فروپاشی احتمالی مقابله خواهد کرد. چندین سال بعد، وقتی انبساط جهان هستی در مشاهدات ستاره شناسان تایید شد، اینشتین متوجه شد که کاربرد لامبدا در معادلاتش احتمالا بزرگترین اشتباهش بوده است. اما، در واقع، با کشف "انرژی تاریک" در دهه ۱۹۹۰، "ثابت کیهانی" دوباره مطرح شد. نظریه پردازان لامبدا را برای توضیح انبساط جهان هستی در اثر "انرژی تاریک" در معادلات خود به کار بردند. انرژی تاریک حدود ۷ میلیارد سال پیش شکل گرفته و شتاب آن از انبساط هابل که از حداقل ۱۳.۸ میلیارد سال پیش و از زمان انفجار بزرگ آغاز شده کاملا مجزا است. بنابراین به نظر بودانیس، بزرگترین اشتباه اینشتین لامبدا نبود، بلکه اشتباه او چیزی کاملا متفاوت بود. اشتباه او عدم توجه کافی به "اصل عدم قطعیت" مطرح شده توسط فیزیکدان آلمانی، ورنر هایزنبرگ بود. این اصل بر این واقعیت استوار است که جفتهای مشخصی از خواص فیزیکی، مانند مکان و تکانه، نمیتوانند با دقت تعیین شودکه این واقعیت خود از دوگانگی "ذره- موج" فیزیک کوانتوم ناشی می شود. به عبارت دیگر، همه اشیا در سطح کوانتومی می توانند با مشخصات موج و یا ذره نمایش داه شوند. بنابراین، اندازه گیری یک مشخصه با اندازه گیری دیگری تداخل پیدا می کند و اندازه گیری را مختل می کند. و ما، با گذشت سال ها هنوز هم در انتظار تئوری از جاذبه هستیم که فیزیک کوانتوم را با نظریه نسبیت اینشتین در هم آمیزد. بودانیس در کتاب خود به این موضوع اشاره می کند که شاید اینشتین پس از صرف زمان در کوهستان های اطراف زوریخ که با دوستان خود در انتظار طلوع نخستین ستاره ها در آسمان شب می ماندند، به مطالعه جهان هستی علاقمند شده است.
درس هایی از اینشتین: پشتکار، لازمه نبوغ
کد خبر:
۴۴۶۶۰۸
اینشتین هم در این اندیشه بود که واقعا چه مقدار از عظمت جهان هستی می تواند برای ذهن انسان قابل درک باشد.
طبیعت فقط گوشه ای از آنچه در جهان هستی وجود دارد را به ما نشان می دهد. اما شکی ندارم که جهان هستی بخشی از طبیعت است که به دلیل عظمتش نمی تواند مستقیما در برابر دیدگان ما قرار گیرد.