در خلال اخبار تلویزیون ملی که در دههی هفتاد شمسی از تلویزیون پخش میشد، هر از چندگاهی خبری در مورد ایستگاه فضایی میر روسها پخش میشد که حال و روز فضانوردان و آخرین اکتشافات و وضعیت این ایستگاه را منعکس میکرد. به گزارش جی پلاس، ایستگاه فضایی میر در تو در توی حافظهی متولدین دههی شصت، واژهی چندان غریبی نیست، از اینرو در ادامه به بررسی ۱۵ سال عمر این ایستگاه فضایی خواهیم پرداخت که به واقع فصل جدیدی را در تعامل انسان با فضا ایجاد کرد، چراکه ایستگاه فضایی میر اولین ایستگاه فضایی ماژولاری بود که در مدار زمین قرار گرفته و مامنی برای فضانوردان بود.
ایستگاه فضایی میر با پرتاب اولین ماژول در سال ۱۹۸۶ متولد شد
تولد ایستگاه فضایی میر با پرتاب موشک پروتون از سکوی پرتاب این موشک در پایگاه فضایی بایکونور قراقستان که در آن زمان بخشی از خاک اتحاد جماهیر شوروی بود، شکل گرفت. موشک پروتون با محمولهای که ۱۷KS نام داشت، در بیستم فوریه سال ۱۹۸۶ میلادی به نزدیکترین مدار زمین پرتاب شد. در طول ۱۵ سال عمر میر، بارها ماژولهای جدیدی به این ایستگاه اضافه شد و معماری آن در طول این سالها تغییر یافت. میر در زبان روسی به معنای صلح است، اما از آن با لفظ جهان یا روستا نیز یاد میشود، چراکه این ایستگاه فضایی، آمریکاییها و روسها را در واپسین روزهای جنگ سرد، به منظور تحقق برنامههای مشترک، در یک جبهه قرار داد. البته برای رسیدن به ریشههای پرتاب پروتون حامل میر، باید به سال ۱۹۷۶ میلادی بازگردیم، زمانی که روسها درصدد اجرای برنامهی فضایی مربوط به ایستگاه فضایی Salyut برآمدند. البته در این بین آمریکاییها نیز برنامهای مشابه را با نام Skylab در دست اجرا داشتند. Salyut یک ایستگاه فضایی با بدنهی واحد بود که روسها در نظر داشتند تا انواع سیستمهای مورد نیاز را برای انجام آزمایشهای فضایی خود در داخل بدنهی یکپارچهی این ایستگاه به انجام برسانند. در واقع پس از پرتاب Salyut به فضا و قرار گرفتن آن در مدار، دیگر امکان ارسال تجهیزات اضافه یا الحاق ماژولهای دیگر به این ایستگاه وجود نداشت و به بیان بهتر راهی برای افزایش قابلیتهای Salyut در نظر گرفته نشده بود. با این وجود هم روسها و هم آمریکاییها از مزایای طراحی ماژولار ایستگاه فضایی آگاه بودند، چراکه این ویژگی امکان طراحی و ساخت ایسنگاه فضایی بزرگتر را برای انجام ماموریتهای بیشتر ممکن میکرد. ورنر فون براون، دانشمندان آلمانی الاصلی که پس از پایان جنگ جهانی در پروژهی آپولوی ناسا نقشی کلیدی بر عهده داشت، از جملهی اولین افرادی بود که ایدهی ساخت ایستگاه بین المللی فضایی را در دههی ۵۰ میلادی مطرح کرده بود. ایستگاه فضایی میر اولین قدم در اثبات نظر افرادی نظیر براون بود که ساخت چنین ایستگاههای فضایی را برای انسان کاربردی خوانده بود.فرآیند توسعه میر با اتصال ماژول Perroda در سال ۱۹۹۶ پایان یافت
ماژول بعدی که به این ایستگاه فضایی اضافه شد، Kristall نام داشت. این ماژول ۱۰ ژوئن ۱۹۹۰ به میر متصل شد. از جملهی قابلیتهای جالب توجه این ماژول، اضافه شدن یک داک با قابلیت اتصال با پشتیبانی از موشکهای سایوز روسیه و شاتل بوران روسی بود، هرچند شاتل بوران که توسط روسها طراحی شده بود، هیچگاه راهی ایستگاه میر نشده و اتصالی را نیز با آن برقرار نکرد. البته در سالهای بعدی ایستگاه میر پذیرای شاتلهای آمریکایی بود. اولین شاتل آمریکایی در سال ۱۹۹۵ میلادی راهی میر شد و اتصال آن با میر با موفقیت همراه بود. دو ماژول آخر میر در ژوئن ۱۹۹۵ و آوریل ۱۹۹۶ به این ایستگاه فضایی متصل شدند. نام ماژولهای مورد نظر Spektr و Perroda بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آژانس فضایی روسیه کنترل ایستگاه فضایی میر را در دست گرفت.