جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

از سوی احسان پور قربان مطرح شد:

در باب روزنامه‌نگاری انسانی

احسان پور قربان کارشناس تحلیلگر حوزه ارتباطات و رسانه در یادداشتی از نظریه جدیدی تحت عنوان روزنامه نگاری انسانی سخن گفت که در کنار نظریه روزنامه نگاری صلح پرفسور یوهان گالتونگ می تواند به عنوان یک تئوری جدید و نو تلقی شود.

کد خبر: ۳۸۸۵۲۹
در باب روزنامه‌نگاری انسانی

پروفسور «یوهان گالتونگ» مدرس روزنامه‌نگاری صلح معتقد است «خشونت یک نشانه است. درگیری، از صفات ذاتی انسان است و صلح نه یک رویداد، بلکه یک فرایند است؛ همان‌گونه که در بحث سلامت و پزشکی، درد علامت است، بیماری یک ویژگی انسانی است و درمان فرایند است». به گزارش جی پلاس، او در تعریف این گرایش از روزنامه‌نگاری می‌گوید: «روزنامه‌نگاری صلح، ژانری است که در آن علاوه‌ بر سوالات معمول مانند امروز چند نفر کشته شدند؟ یا چه کسی برنده این جنگ شد؟ باید دو پرسش دیگر طرح شود: اول اینکه این درگیری درباره چیست؟ و دوم اینکه راه‌حل‌های احتمالی آن چه مواردی است؟» با این حال روزنامه‌نگاری صلح به نوعی معطوف به جغرافیا و شرایطی خاص است و رسالتی را بر عهده روزنامه‌نگاران طرفین درگیر وامی‌گذارد. اما به نظر می‌رسد آنچه مقدم بر روزنامه‌نگاری صلح است و به نوعی زمان‌شمول و مکان‌شمول به حساب می‌آید، عنصری است به نام «روزنامه‌نگاری انسانی». اکنون پرسشی که مطرح می‌شود آن است که عملکرد امروز مطبوعات در سراسر دنیا، تا چه اندازه به عقاید انسان‌ها و حفظ حرمت آنها اصالت می‌دهد؟ از سوی دیگر بایستی در نظر داشت که «امنیت روانی» به عنوان یکی از مهم‌ترین شاخص‌های جوامع بشری، تنها از طریق مطبوعات و رسانه‌ها تامین می‌گردد. اگر امروز تمدن‌ستیزانی با نام داعش، النصره، القاعده، طالبان، بوکوحرام و غیره، از مدرن‌ترین ابزار و شیوه‌های رسانه‌ای در انتقال پیام خود به مخاطبان بهره می‌گیرند، آیا سزاوار است که رسانه‌های جامعه متمدن - بدون توجه به آرامش روانی مخاطبان بی‌گناه- محمل و جولانگاه نمایش ریز به ریز این درندگی باشند؟ در این میان فارغ از جدل بر سر قواعد مرسوم روزنامه‌نگاری و دستورالعمل‌های مکتوب و نامکتوب این حوزه، مساله اساسی بر سر «حفظ آرامش جامعه بشری و امنیت روانی انسان‌ها» است. موضوعی که توجه به آن، باعث می‌شود بسیاری از بحران‌ها هرگز آغاز نشوند یا دست‌کم در دنیای پرتنش امروز، مطبوعات خالق و بانی نفرت و عصبیتی جدید نباشند. از همین رو اهمیت پیدایش ژانر جدیدی به نام «روزنامه‌نگاری انسانی» نقاب از چهره برمی‌دارد. با این تعبیر که این گرایش نوظهور و به ظاهر ساده، به دور از توهین به هر قوم، نژاد، رنگ، عقیده، مذهب، مسلک و ایدئولوژی و به‌رغم وابستگی یا تاثیرپذیری از کنش‌ها و واکنش‌های سیاسی، اجتماعی و حزبی و ضمن پایبندی به رسالت اطلاع‌رسانی، به آنچه که اصالت و اهمیت می‌دهد همانا «انسانیت» باشد و بس٫ بی‌گمان سخن بر سر فرضیه ناممکن بی‌طرفی در حوزه مطبوعات نیست، بلکه با تأسی به این بیت سعدی که «بنی‌آدم اعضای یک پیکرند» -نه به عنوان لقلقه زبان که همچون منشوری عملی- می‌توان همه انسان‌ها را بسان پیکره‌ای واحد در نظر گرفت که اگر زخمی بر گوشه‌ای از این پیکره وارد شد، صبر و قرار از اهالی مطبوعات برباید. منبع: روزنامه آرمان

انتهای پیام

دیدگاه شما